Ik weet dat er nogal wat mensen waren, en waarschijnlijk nog steeds zijn, die mijn overstap naar de Höhner niet begrepen!
Zeker in het begin meende ik het één en ander te moeten uitleggen op social media, alsof ik me wilde verexcuseren…
Het grappige was dat iedere ( collega )muzikant het begreep! 
Dat vraagt om verduidelijking denk ik.
Om als beroepsmuzikant te overleven in Nederland heb je een behoorlijk aantal skills nodig, je moet divers, flexibel, sociaal, coöperatief, authentiek ( maar niet te veel ) en beschikbaar zijn! 
Het valt misschien op dat ik het niet over spelen heb, als je dat niet kunt, ben je sowieso kansloos!
Dat klinkt misschien opschepperig of patserig, het is de waarheid…
Het is een absolute minderheid die de top bereikt met eigen muziek! 
Nederland kent zo’n 30.000 bands of acts, dus hebben we het echt over een minderheid!
En dan komt ie, wil je ook nog “credible” zijn, dat wil zeggen “kwaliteitsmuziek” maken, dan wordt de spoeling nog dunner, met spoeling bedoel ik cash!
Gaat het dan alleen om de pegels? 
Zeker niet, het ligt eraan wat je ambieert, een band als Toto maakt waanzinnige muziek, toevallig ook bekend bij een groter publiek, maar de band moet blijven touren om zichzelf in leven te houden!
Denk je niet dat deze mannen van boven de zestig het fijner hadden gevonden om van de auteursrechten en met name cd-verkoop een rustig leventje te leiden?Gewoon voor de lol spelen!
Maar je verdient geen ene fuck meer met albumverkoop, dus moet je wel blijven spelen om jezelf in leven te houden!
Een project als Symfo Classics was fantastisch om te ontwikkelen, en het werd in die scène ook nog succesvol! 
We praten echter over 3 maanden per jaar, en de andere 9 dan?
Dus deed ik heel veel jaren minstens 5 verschillende zaken, van lesgeven tot clinics, projecten en vaste bands.
Daar heb ik altijd goed van kunnen leven!
Maar doordat ik een mens ben die af en toe geen wijze beslissingen neemt, daar bedoel ik relationele beslissingen mee, kost het je geld! 
Dan moet je er nog harder aan trekken om je hoofd boven water te houden! 
Dit bleek na 15 jaar een vermoeiend proces, een jaar vooruit plannen om ervoor te zorgen dat je niet in de problemen kwam!
Toen ik door mijn rug ging, begin 2017, ( dat was niet voor niks ) stapelden de problemen zich op! 
Ik was niet in staat om te spelen of les te geven voor 3/4 maanden, dus had ik vervangers geregeld op alle posten, terwijl ik zelf een minimale arbeidsongeschiktheidsverzekering had! 
De ellende werd alleen maar erger, ik moest van mezelf niks laten merken en sterk blijven! 
Ik wist dat dit een reden had, en ging me verdiepen in een andere manier van denken, ik vond dat ik zelf verantwoordelijk was voor alles dat me was overkomen!
Dat is een bittere pil, het was gewoon niet anders, ik moest reflecteren en leren, punt! 
Tijdens mijn zoektocht naar “de waarheid” kwam ik een aantal inspirerende boeken, audiobooks en mensen tegen.
Omdat ik een analytische geest heb, ontdekte ik in de vele filosofieën een rode draad.
Interessant vanwege het feit dat de inspiratiebronnen aanvankelijk nogal verschillend van aard leken…
Ik ontwierp een plan van aanpak, mijn leven moest een andere wending krijgen!
Ik zette alle doelen in een schema met tijdlijn en begon met het maken van de eerste kleine stapjes.
Alles hangt met elkaar samen, jouw eetpatroon, conditie, humeur, kennis, nachtrust en vooral mindset!
Een schema is natuurlijk prachtig om te hebben, maar als je het niet toepast in het dagelijkse leven, veranderd er nagenoeg niks!
Het belangrijkste is de reden waarom je wilt/moet veranderen!
Die vereist nogal wat zelfonderzoek, wat deed ik, welke keuzes maakte ik, waardoor voelde ik me zo, hoe kan het anders, waar zie ik mezelf over pakweg 10 jaar?
Op deze leeftijd heb je inmiddels genoeg ( levens ) ervaring dat je een heel eind komt!
Het in de praktijk brengen van de afspraken die je met jezelf maakt is de grootste uitdaging!
Voor mij waren er een aantal eigenschappen en vaardigheden die ik moest leren.
De eerste was een mindset creëren waardoor ik een balans kreeg in het geloven en voelen.
Geloven zat met name in feitenkennis, logisch denken, analyseren, reflecteren en geen vooringenomen mening hebben gebaseerd op oude conditioneringen die in je onbewuste zitten of emotioneel gedrag waardoor de hele kijk op een feitelijke situatie vaag wordt en je inschattingsfouten maakt!
De andere kant was voelen, onderbuikgevoel, vertrouwen op instinct, liefde, oprecht en eerlijk naar jezelf en anderen zijn.
Deze balans krijg je naar alle waarschijnlijkheid nooit echt goed, maar eraan blijven werken en dagelijks leren brengt je steeds korter bij jezelf, en geeft je vervolgens meer zelfvertrouwen!
Het zit em in het langzaam veranderen van dagelijkse rituelen, kleine stapjes, net zolang herhalen tot ze in jouw systeem komen en je er niet meer bewust mee hoeft om te gaan, ze zijn ingedaald, een laag dieper, in je onbewuste.
Je moet enorm veel geduld hebben voordat dit proces plaats vindt, vergelijk het maar met het instuderen van een muzikaal technisch hoogstandje, dat bouw je op door, analyse, herhaling, kalibreren, fouten maken, terugval en weer doorgaan, hetzelfde verhaal! 
Toen ik hier zo’n half jaar mee bezig was en dacht dat het vruchten begon af te werpen, kreeg ik een aantal keren achter elkaar een overhoring in de vorm van financiële tegenvallers, met daar bovenop ook nog een relationele en communicatieve uitdagingen!
In het verleden had ik al twee keer meegemaakt dat ik door omstandigheden helemaal opnieuw moest beginnen, deze keer leek echter uitzichtlozer dan ooit!
Door mijn positieve mindset, geloof en energie vond ik altijd wel een oplossing, deze keer waren die van korte duur want er volgde in no time weer een nieuwe uitdaging!
Telkens als ik een uitweg had gevonden was er iets in me dat zei:”Erger als dit kan het niet meer worden, vanaf nu wordt alles beter!” En wat denk je?
Nee hoor, het kon nog erger! Het stopte gewoonweg niet!
Waar ik iets oploste, verscheen een nieuw probleem dat groter was dan mijn oude, opgeloste probleem!
Ik probeerde telkens mijn hoofd koel te houden en me niet te laten leiden door emoties als angst, paniek, verdriet, woede of frustratie! Ik vertelde mezelf dat er altijd een weg was, ik moest geloven, me verplichten om dit op te lossen!
En toen gebeurde er iets waar ik geen rekening mee had gehouden, door alle stress was ik niet altijd honderd procent aanwezig en miste daardoor weleens enkele details…
Maar dit detail kon weleens mijn ondergang worden!
Een aantal jaren was ik bezig om de periode die ik thuis zat vanwege mijn hernia operatie, en geen geld verdiende, in te halen.
Toen ik na 3/4 maanden probeerde om weer les te gaan geven, bleek in de eerste instantie dat mijn uren voor het grootste gedeelte uitbesteedt waren aan vervangers, die ik overigens zelf regelde.
Verder kreeg ik van leerlingen te horen dat een aantal vakken die ik gaf, doodleuk niet gegeven werden!
De leerlingen waren blij dat ik er weer was!
Ik begreep dat de vervangers de laatste periode beter konden afmaken dan ik, dus mijn hoop ging uit naar het nieuwe schooljaar!
Dat begon echter met de helft van de uren die ik de jaren van te voren had!
Ik ga een apart blog schrijven over mijn ervaringen met onderwijs, voor nu laat ik het er even bij!
Kortom, maanden later keek ik naar beneden, in een bodemloze put!
Een week lang, terwijl ik gewoon les moest geven en optrad, ging ik door een hel, 24/7! 
Ik gaf me de opdracht om geen enkel moment in een slachtofferrol te gaan en verbitterd te raken.
Dat had totaal geen zin en zou me verslappen in het vinden van een oplossing!
Het lastigste is het loslaten van je trots, door het stof bijten, geen schaamte, gewoon vragen en nee accepteren zonder hopeloos te worden! 
Het had niet veel gescheeld of ik had mijn lichaam moeten verkopen, hahaha! ( Tuurlijk niet, ik heb aparte humor soms, no offence! )
Ik zag geen enkele uitweg meer, niks maar dan ook niks lukte, het was de dag voor de dag des oordeels…!
Denk na Joost, je doet niet hard genoeg je best, ontspan, mediteer…
Dat deed ik, met pijn en moeite…
Opeens schoot er iets door m’n hoofd, dan nog één keer door het stof!
“Hoeveel heb je nodig?” zei de stem aan de andere kant van de lijn. “Ik dacht dat je me al een half jaar geleden zou bellen, gezien je situatie!” vervolgde hij.
Je weet wie je bent!Zonder ergens op in te gaan redde hij me! Ik ben hem daar voor eeuwig dankbaar voor!
“Jij moet muziek maken, creëren, niet je hele hoofd vol met stress hebben, ik vertrouw je en weet dat je er alles aan gaat doen om me dit terug te betalen!” waren z’n wijze woorden!
Dus vervolgde ik mijn weg, vol geloof en volharding en stuitte op de Höhner!
Het hele traject heb ik een aantal malen gedeeld op Facebook, het was in elk geval uitdaging na uitdaging om uiteindelijk te worden aangenomen bij deze bekende Duitse band!
Na een auditie optreden in Oostenrijk zat ik met de manager aan de bar, net als ik hield ie wel van een drankje en zei:
“Even tussen ons Joost, je bent al vanaf dag één muzikaal gezien de favoriet. Ze vragen zich af of jij je niet gaat vervelen na een bepaalde tijd, aangezien je in Nederland in een andere scène hebt gespeeld. 
Dan jouw uiterlijk, hij heeft wel geleefd, vertelden ze me, en je tattoos! 
Ik heb ze verteld dat ze blij moeten zijn dat je geleefd hebt, dan val je namelijk niet zo snel van iets om! Ze hebben het idee dat jij hun niet nodig hebt, ( ze moesten eens weten…)in tegenstelling tot de andere 2 nog overgebleven kandidaten, lijk je niet zenuwachtig of onder de indruk te zijn!”
Tja, wat moest ik daar van denken, vanaf dag één heb ik tegen mezelf gezegd, dat hoe moeilijk het ook zou worden, ik wordt de nieuwe gitarist van de Höhner! Geloof!
Uiteindelijk sprak hun manager het verlossende woord:”Dat de band het gevoel heeft dat jij ze niet nodig hebt, moet je zo laten!” 
De dag erna vlogen we terug naar Keulen en Hannes ( bassist/zanger ) vroeg me of ik gelijk weg moest, ze moesten nog even een kort optreden verzorgen bij F.C. Köln, 3 songs, waaronder de “ Hymne “!
De eerste 2 kende ik al, de Hymne heb ik beluisterd en voor het optreden ingestudeerd…
We werden met de taxi afgezet bij de thuisbasis van de Höhner een pand even buiten het centrum met kantoren, studio, loods en repetitieruimte.
We stapten over in de bandbus en reden richting het stadion van F.C. Köln.
Het hele gebied rondom het stadion was afgesloten en ik zag vele voetbalfans in rood/wit tenue richting stadion lopen.
Ik heb niks met voetbal en kreeg het idee dat we acte de présence moesten geven voor de directie van deze club.
Eenmaal aangekomen was alles afgezet met hoge hekken voorzien van zwart doek, het wemelde er van de security!
We werden binnen geloodst en kwamen in sjieke party tenten terecht waar decadent eten en drinken voor ons klaar stond! 
Aangezien ik nog al honger had, genoot ik van het heerlijke eten en drinken!
Het viel me op dat iedereen super vriendelijk was, je werd behandeld als een vorst! 
Rustige lounge muziek klonk op de achtergrond, het was heerlijk weer, hier kon ik wel aan wennen!
Ik had geen idee waar we waren, zag geen bühne, hoorde geen toespraak, het was de opening van het seizoen, wat dat dan ook moge betekenen…
Ik zat backstage in het zonnetje toen plotseling Axel ( gitaartech ) aan kwam rennen met m’n gitaar en 2 beltpacks,( zenders ). “ Het gaat beginnen, loop snel mee!” riep ie.
Ik volgde hem en moest op een klein trapje samen met mijn collega bandleden wachten.
We werden luid en duidelijk aangekondigd en ik werd omhoog geduwd en kreeg instructies waar ik moest gaan staan.
Toen ik op de bühne kwam stond ie helemaal vol met het complete voetbalteam, management en cheerleaders! Ik zag niks, wist niet of ik rechts of links van de bühne was!
“Doorlopen Joost, daar staat jouw “Anlage” ( installatie )” zei Axel, terwijl ie me in rug stond te duwen door de mensenmassa heen!
Wat een puinhoop was dat, iedereen stond in de weg, het voelde als onder water je weg weer naar boven vinden en dan eindelijk met een snak naar adem weer boven water komen!
Daar wachtte verassing nummer 2, terwijl ik eindelijk vooraan de bühne stond en opkeek, stonden er 50.000 mensen in rood/wit uit hun dak te gaan! Wtf!!!
Voordat ik adem kon halen hoorde ik het aftellen van de Hymne, waarbij ik vanaf de eerste tel gelijk het bombastische thema moest inzetten!
Het jaren trainen van focus wierp z’n vruchten af en ik vergat tijdelijk de enorme mensenmassa en zette het thema in!
Het inear geluid was compleet kut, maar dat had ik vaker mee gemaakt op grote evenementen!
Voor de dranghekken wemelde het van de journalisten die binnen 10 seconden doorhadden dat er een vreemde eend ( eigenlijk kip) in de bijt op de bühne stond!
Dus waren alle camera’s op mij gericht, mijn voorganger John Parsons ( Chris de Burgh ) had maar liefst 10 jaar bij de Höhner gespeeld en verantwoordelijk voor een aantal hits!
Binnen een minuut was ik enigszins geacclimatiseerd en genoot van de overweldigende vibe, ongelooflijk, 50.000 mensen die op hetzelfde moment zwaaien, springen en meezingen!
Na de laatste song schreeuwde het publiek om een toegift.
Hannes fluistert heel snel in mijn oor:”Hey Kölle, korte versie!”
1,2,3,4 en we waren vertrokken!
Hey Kölle korte versie???
Hoe gaat die dan, dacht ik…
Onder het spelen schreeuwde ik in zijn oor wat ie bedoelde met de korte versie!
“Deze blijft in G en gaat niet naar A, dus ook de solo in G!” schreeuwde hij terug.
Godverdomme, die solo was gecomponeerd, niet vrij, het liedje eindigde met die gitaarsolo!
Tijdens het spelen visualiseerde ik de solo een toon lager, weer die uberfocus, dus!
Hij zou me een teken geven, zodat ik wist wanneer de solo begon!
Ennnnnn….ja! 
Ik ben helemaal in het moment, super geconcentreerd speel ik de solo foutloos uit! Pffff wat een opluchting!
Ik sta nog bij te komen en Axel begint me wederom in de rug van de bühne af te duwen!
Terwijl ik van de bühne afloop hoor ik de twee stamoudsten tegen elkaar zeggen:”Der Joost, der Solo, das war der Hammer!”
En ik dacht, der Hammer, wat betekend dat? Zou dat iets negatiefs betekenen?
Terwijl ik na 2 enerverende auditie optredens naar huis reed, dacht ik steeds aan der Hammer…
Thuis aangekomen vroeg mijn vriendin me hoe het was geweest.
Nadat ik mijn hele relaas vertelde vroeg ik haar of zij wist wat der Hammer betekende.
Aangezien haar ex-familie Duits was en ze er nog regelmatig contact mee heeft, wist ik dat ze vloeiend Duits sprak!
“Der Hammer betekent zoiets als top, de beste, erg goed” zei ze.
Tijdens de auditie fase, die een maand in beslag nam, heb ik alles gegeven, op elk vlak! “Walk the extra mile” stond in mijn geheugen gegrift als ik voor de zoveelste verandering of uitdaging kwam te staan! 
“Waarom schrijf je de gitaarpartijen niet uit en gebruikt een I-pad, zoals de andere gitaristen dat doen?”vroegen de bandleden.
Ik wilde vrij zijn op de bühne, het is wel een band waarbij het showelement nogal belangrijk is!
Dat dit heel veel uren aan voorbereiding kost is een nadeel…
Dat je daardoor ook nog fouten maakt omdat er in een kleine 2 weken een repertoire van 28 songs moet worden ingestudeerd, plus de nodige setwisselingen en ad hoc situaties, waarbij er toch nog snel voor mij onbekende songs worden toegevoegd, die fouten nam ik op de koop toe!
Na het antwoord van mijn vriendin ontstond er een serene rust in me, ik voelde me voldaan…
Dit is wie ik ben, wat ik kan en waar ik voor sta, meer had ik hun niet te bieden!
Iets in me zei:”You got the job!” Tja….

Muzikanten zijn net mensen…
Vroeger droomde ik er altijd van om in the spotlights te staan, altijd groot, groter het grootst! Met muren van Marshall versterkers en cabinets achter me, grote lichtshow, wereldtournees, het kon niet op!
Door de jaren heen stel je een aantal details bij, de muren van Marshalls werden één versterker met één speakercabinet, de waanzinnige lichtshow werden verschillende kleuren lampen, en als je geluk had een aantal roboscans ( programmeerbare lampen ) en de wereldtournees werden beperkt tot optredens in Nederland, met af en toe België en Duitsland…
Maar het gevoel bleef! We bleven geloven, hell yeah!!!
En dan, krijg je kinderen! 
Ik bedoel, dat wilde je graag, niet dat ik die zomaar kreeg!
Toen mijn zoon geboren werd, was ik gelijk vader, maf eigenlijk…
Ik realiseerde me heel goed welke verantwoordelijkheid ik ineens had! Het was klaar met alle bullshit en onnodige bijkomstigheden die muzikant zijn met zich meebracht! 
Dit was een nieuwe dimensie in mijn leven die alles oversteeg!
Bram werd 5 weken te vroeg geboren en moest 10 dagen in het ziekenhuis blijven onder de couveuse. 
Elk moment dat ik kon gaan greep ik aan, fuck man, ik had een zoon! Ik kon het zelf niet geloven, ik, een kind! Ik was eigenlijk zelf nog een kind…
Even voor het beeld, ik had lange haren, veel te grote oorbellen in en trad een aantal keren per week op door het hele land met bezopen aanvang- en eindtijden, en publiek! Daarbij gaf ik nog een aantal dagen gitaarles en studeerde en componeerde dagelijks minstens 4 uur.
Alles behalve een regelmatig leven! 
Ik vond het geweldig zo’n kleine baby, ik vocht vaak met mijn vrouw om hem de fles te geven! 
Toen m’n vrouw weer ging werken was ik overdag bij Bram en moest voor hem zorgen. 
Geen probleem dacht ik, een beetje in de box laten liggen, knuffelen, voederen en een middag dutje laten doen, dan kon ik ook bijslapen!
Naarmate hij groeide, lees begon te kruipen en vrij snel begon te lopen, was het gedaan met de rust! Met rust bedoel ik dat ik in alle rust kon studeren en componeren!
Ik gooide van tijd tot tijd wat speelgoed en eten in de box, dan zou ik ongestoord mijn gang kunnen gaan!
Dit bleek een enorme inschattingsfout te zijn!Wat nu?
Wat nu???Aandacht geven en hem leren spelen, met hem gaan wandelen, naar de speeltuin, zorgen voor een goede maaltijd, wat denk je nou zelf?
Na een week gaf ik het op! 
Om de 5 minuten kwam er weer geluid uit dat kereltje, stond ie aan m’n broekspijpen te trekken, ik was net een solo van Steve Vai aan het ontcijferen, dat lijdt enorm af jochie! Papa moet nog ff oefenen, come on!
Dus…na een week heb ik mijn gitaar in de hoek gegooid, versterkers uitgezet en ben me bij de kleine man op de grond gaan zitten. 
Ok Brammetje jij wint, zeg het maar! 
Dus leerde ik hem spelen, klimmen, rennen, fietsen, gek doen, creatief zijn en niet te vergeten, luisteren!
Mijn toenmalige vrouw was daar beter in dan ik, die was consequent en zorgde echt voor de kinderen, ze zei altijd, moeders geven kinderen regels, vaders geven kinderen vleugels ( ik weet niet heel zeker of deze zin exact klopt, dat was de strekking ) 
Ik was zelf nog steeds een kind, ik kon niet wachten tot ze de gerechtigde leeftijd hadden om naar de speeltuin te gaan! Eindelijk had ik een reden om weer te gaan schommelen en van de glijbaan te gaan! 
In de tuin bouwde ik gelijk zo’n houten ding met schommels, waar ik zelf een aantal keren vanaf ben gevallen omdat het touw brak, de laatste keer met mijn dochtertje op schoot! Dat touw brak natuurlijk niet voor niks!
Optreden en vaderschap was op dat moment redelijk te combineren, ik had mijn draai gevonden, niks aan de hand!
Mijn toenmalige vrouw was voor de 2e ( in beide gevallen wilden we het geslacht niet weten ) uitgeteld op 31 december!
Bram was 5 weken te vroeg geboren, volgens de specialisten zou dat bij het 2e kind ook gebeuren, daar moesten we rekening mee houden!
Dat zijn momenten waarop je dacht, had ik maar een normale baan!
Want in december stonden er 16 optredens!
Wat ga je doen, thuisblijven en wachten? Ik runde bijna dat hele zooitje! 
Als je de shows cancelt, zitten tien man thuis op een houtje te bijten! Dat wilde ik niet, dus hebben we afgesproken dat wanneer ik er niet bij zou zijn, mijn toenmalige vrouw, ( wat een lang woord om steeds te typen, ik schrijf nu vrouw, no offence ) samen met de vroedvrouw zou bevallen, lastige beslissing, wel eensgezind!
Er waren geen mobiele telefoons destijds, dus stond ik 16 keer nogal onrustig op het podium!
En gelukkig, de maand was voorbij en nog geen kind! 
In januari hadden we slechts 3 shows, 2 in Limburg en één in Ommen.
De eerste die we deden was Ommen, dat kwam goed uit dan was ik daar vanaf! 
Ik denk dat het een uur of twaalf was, toen ik in Ommen de eigenaar vd zaal op het podium zag staan. 
Dat vond ik raar, zou er iets niet goed zijn qua repertoire, iets met geluid, wat staat die vent daar nou, dacht ik! 
We speelden de set en hij komt gelijk op me aflopen! Nou, ik ben benieuwd wat ie te zeiken heeft dacht ik! 
“Je moet naar huis bellen!” schreeuwde hij door de pauzemuziek heen! “ Waarom dat?” vroeg ik hem verbaasd ( ongelooflijk maar waar, op welke planeet zat ik? )
“Ik had jouw vader aan de lijn, die vroeg of je naar huis kon komen, je vrouw is naar het ziekenhuis, die gaat bevallen!” schreeuwde hij!
“Laat ze de set maar afspelen, maar als jij het goed vind, moet ie toch echt naar huis komen!” had mijn vader gezegd!
“Dus je moet nu naar huis, de rest regel ik wel” waren de woorden die nog naklonken in mijn hoofd dat langzaam van mijn romp afviel…
“Jij gaat niet rijden, we blijven allemaal dood als je dat gaat doen, ga naast me zitten en maak je geen zorgen, ik rij echt wel door!” zei mijn broer kordaat! 
Ik had een Renault Espace, dus we reden altijd samen als band, we moesten nog twee en een half uur terug rijden! Bart hield zich aan z’n belofte en we waren in iets meer dan 2 uur thuis!
Ik kroop achter het stuur en reed met gierende banden naar het ziekenhuis in Sittard over de Rijksweg! 
Ik haatte deze weg omdat inhalen wel mocht, maar geen zin had vanwege de stoplichten waar je bij rood stopte en de 10 auto’s die je in had gehaald gewoon achter je stonden, terwijl je de bestuurder al hoofd schuddend in de achteruitkijkspiegel zag…
Met 120 km per uur scheurde ik al inhalend over de Rijksweg, tot er op enig moment me een auto begon te volgen en van de weg probeerde te duwen, een Chrysler Voyager met 5 man erin, die naar huis reden van een avondje stappen! 
Ik dacht dat ik gek werd, dat ook nog godverdomme, staat het stoplicht straks op rood, krijg ik ook nog een pak slaag! Mijn hart klopte in m’n keel!
Dankzij de sensoren in de weg had ik groen licht! Dank je wel Nederland, daar kunnen ze in Duitsland een puntje aan zuigen! Maar dat is een hele andere discussie…
De auto bleef me, al bumper klevend volgen, ook de stad in! 
Toen ik bij de hoofdingang van het ziekenhuis stopte, dacht ik, fuck it, dan maar een pak slaag, dan kan ik door! 
Kennelijk was degene die reedt de Bob, want ze stopten en zagen me naar de gesloten (!!!) hoofdingang rennen, en toen paniekerig terug naar m’n auto, toen ze wegreden! Pffff, wat een opluchting! Ik denk dat ze toen begrepen wat de reden van mijn asociaal rijgedrag was….
Wat nu, dacht ik! 
Dan maar naar de polikliniek rijden, maar die was ook dicht!
Denk na Joost, denk na!
Ja, ik weet het, de eerste hulp, die is altijd open!
Terug de auto in en weer omrijden! 
Toen ik bij de eerste hulp aankwam zag ik dat ie open was, uiteraard…
“Ik moet bij de beveiligingskamer…..bevallingskamer, bedoel ik…de gynaecologische…de kinderafdeling…kinderbijslag..de babytoestandruimte…zit ik trouwens goed? De verloskundige etage…de kinderkamer…welke kleur…de beschuit met muisjes, blauw of roze, ik denk blauw….MIJN VROUW IS AAN HET BEVALLEN, WAAR IS ZE???? WAAR MOET IK ZIJN GODVERDOMME???schreeuwde ik in alle paniek! 
Weet je wanneer je te maken hebt met pro’s of niet? De manier van communiceren! Als de dame, of heer ( weet ik niet meer ) had gezegd:”Doe eens effe rustig meneer, u komt hier binnen gestormd en begint gelijk te schreeuwen, wat moeten wij daar wel niet van denken!” Dan was ik nog harder gaan schreeuwen!
Maar deze persoon was a real pro en zei: “ trap omhoog, 2e etage, links, door de groene deur, rechts is de open verloskamer, daar ligt uw vrouw!” Snap je?
Ok, 2e etage of was het 2 trappen, en dan rechts? Oh ja, de groene deur, dan links of rechts? Godverdomme, ik weet het niet meer! Oh wacht, wat staat er op het bordje? Ja, hier is het!
Ik ren de kamer binnen en zie mijn vrouw in alle rust op het bed liggen, en dacht, wat ik de hele weg terug ook dacht, bij Bram heeft het ook 12 uur geduurd voordat ie kwam, je gaat het redden Joost! Dus ik zei triomfantelijk, terwijl ik naar haar toeliep: “Gelukkig, ik heb het gered………..ik dacht dat ik te laat zou zijn, maar eigenlijk kan dat niet, weet je nog dat het bij Bram ook zo lang duurde, en nu zijn we pas 3 uur later, weet je dat Bart naar huis heeft gereden, we waren binnen 2 uur thuis, die Bart, had je dat ooit gedacht, normaal is dat twee en een half uur! En wat denk je, ik rij over de Rijksweg naar het ziekenhuis, ik inhalen, want zelfs ‘s nachts rijden die slakken niet door, dus werd ik bijna van de weg gedrukt door een Chrysler Voyager, ken je toch, zo’n Amerikaanse Espace, Harry had ook zo’n auto en, en, en… eh…blablablabla, bla… bla…..bla……wat kijk je naar me?”
Mijn vrouw keek me aandoenlijk aan en zei:”Joost, we hebben een dochter!” Dus ik weer:” Een dochter? Hoe kan dat nou, jij zei toch ook dat we weer een jongen zouden krijgen, ja kijk, het maakt mij niks uit hoor maar ik wist toch echt zeker dat we weer……een…….jongen….zouden…krijgen…wat zei je nou net?” En ik viel stil…
“Je staat tegen haar bedje en hebt het niet eens gezien, druktemaker!
Joost, kijk naar beneden, daar ligt je dochter!”zei ze met een glimlach.
Ik keek naar beneden en daar lag mijn dochter! 
Hoe kon ik dat nou over het hoofd hebben gezien???
Ik viel compleet stil, ( dat komt trouwens niet vaak voor ) een dochter, ik? 
Ik ben toch een jongensvader, maar een meisje…mijn hart smolt en dikke tranen rolden over m’n wangen…een meisje! En ik had gelijk hetzelfde gevoel als bij Bram, hier moet/mag je jouw hele leven voor zorgen, ze is jouw verantwoordelijkheid, bescherm haar, leer haar alles wat belangrijk is voor een meisje, dacht ik…
“ We kunnen naar huis, pak jij haar effe in, het is koud, daar ligt alles!”zei m’n vrouw opgelucht! 
Dat deed ik graag, wat fijn dat we gelijk naar huis konden gaan! 
Een dochter! Ik! Ongelooflijk…wat mooi…en het contrast van die avond en nacht!
Ik was van alle herrie en drukte met harde muziek en bezopen mensen, in een andere vredige dimensie belandt, en dat in 2 en een half uur tijd…wat kan het leven toch mooi zijn!
“living on the edge”
Wordt vervolgd…

Nadat ik eindelijk alle vakken had afgesloten, kon ik me met een gerust hart gaan concentreren op mijn eindexamen conservatorium! 
Ik moest een uur spelen voor publiek en 4 koppige jury, best spannend.
Een gerust hart, schreef ik net. 
Mijn gitaarleraar stelde me echter voor een dilemma, een goed bedoeld dilemma…
“Wat ga je spelen tijdens je eindexamen?” vroeg ie.
“Aangezien het een Jazzopleiding is…eh..Jazz?” antwoordde ik hem.
“Je hebt je Jazzexamen met goed gevolg afgelegd, bij het eindexamen mag je zelf weten wat je speelt!” zei hij.
Ik was nogal verbaasd, bij de eindexamens die ik had gezien werd er uitsluitend Jazz gespeeld! 
Nadat ik deze verbazing deelde antwoordde Jan:” Luister, je weet hoe je over changes ( akkoorden ) moet spelen, dat was mijn doel, en dat is behaalt, speel gewoon wat jij te gek vindt en kunt!”
Mijn verbazing werd alleen maar groter! 
Dit zei de man die me 5 jaar lang op m’n flikker heeft gegeven omdat ik veel te veel bezig was met subgenres en subculturen! En nu doe ik eindelijk wat je wilt en ben ik compleet gedesoriënteerd! 
Alsof je 5 jaar lang maandelijks boetes krijgt voor snelheidsovertredingen, omdat we maar 100 km per uur mogen rijden op de snelwegen, ik dit vreselijk moeilijk en vooral onnodig vind, en dan boetes krijgt waarin staat dat je te langzaam reed omdat je nu minstens 160 km per uur moet rijden!
Misschien een raar vergelijk, er viel me effe niks beters in….
Raar gevoel, dus..
“Even voor de goede orde, ik mag dus spelen wat ik wil?” vroeg ik enigszins onwennig.
“Ja, doe gewoon je ding!” zei Jan. 
Ik moest aan het idee wennen, maar merkte dat ik er steeds enthousiaster van werd!
Toen Jan, op de valreep het volgende zei: “ Ik vind dat je moet doen waar je goed in bent, dan kom je overtuigender over”.
“Wat je wel moet weten is dat nog nooit iemand dit gedaan heeft, het kan dus zijn dat de jury jouw eindexamen afkeurt!”
…………….( dit ben ik die stil viel )
Heb ik hier vijf jaar van m’n leven gezeten, geworsteld, heel veel geleerd, en bestaat er dus toch nog een kans dat ik mijn diploma niet krijg?
Fuck man, hij liet het gewoon aan mij over, gaf me geen enkele garantie dat het uiteindelijk wel goed zou komen! 
Ik ging naar huis en wist dat niemand voor mij deze beslissing kon nemen, geen vangnet…
Om hier een keuze in te maken moest ik naar de essentie van “mij” gaan!
Ik moest onderzoeken waar ik voor stond, wie ik was, eerlijk, zonder “escapes” voor mezelf in te bouwen! Het was godverdomme een fucking levensvraag! 
Wat moet ik doen? Stel ze keuren het af, dan moet ik nog een jaar, een heel jaar!
Maar ja, het zou kunnen dat ze het niet doen…
Van de andere kant weet ik dat ze geen hoge pet van me op hebben, en dan vinden ze het niks! 
Het ging maar door in mijn hoofd, afwegingen maken, je kansen inschatten etc.
Gelukkig trad ik veel op in die tijd, dat leidde me een beetje af van mijn totale verwardheid! 
Ik reed altijd de bandbus.
Toen we terug reden van een optreden sliep iedereen, het was rustig op de weg en mijn gedachten werden rustiger, vreedzamer.
Opeens kwam er een gedachte die zei:”Als je nou eens gewoon laat zien wat jij de laatste vijf jaar hebt geleerd, ongeacht wat de school verwacht, je hebt jaren gehad dat je 10 uur per dag gitaar studeerde, ook al was het niet voor school, je hebt er vast iets van opgestoken!”
Deze gedachte, stelde me gerust, inderdaad, ik ben toch nooit lui geweest, heb me echt wel geconformeerd, moeilijk, maar deed het toch!
Ik was er uit, ik ga laten horen wat ik heb geleerd!
Dan keuren ze het maar af, dit is wat ik nu ben!
“You can’t bullshit your way out!” ( Steve Lukather )
Dus stond ik op de dag des oordeel met knikkende knieën op de bühne, het kleine zaaltje was afgeladen vol!
Vlak voor m’n neus, de streng kijkende jury, en verder familie, bekenden en medestudenten.
Ik verdenk er sommige van dat ze super benieuwd waren wat ik uiteindelijk zou gaan doen, ze wisten dat ik nogal een recalcitrant mannetje was, dus kan ik me voorstellen dat je erbij wilt zijn! Positief bedoelt trouwens, ik voelde hun steun en zag ook een glimlach op hun gezicht…
Naderhand vertelden ze me ook waarom…( ik stond blijkbaar op de bühne met een positieve “fuck you” mentaliteit….)
Ik wist niet dat zoiets bestond!
Toen we klaar waren ging de jury in beraad, wat een vreselijk moment!
Normaal was dit 5 à 10 minuten, nu duurde het al 20 minuten! 
De moed begon me in de schoenen te zakken, ondanks het feit dat iedereen was gebleven en me complimenteerde!
“Ze gaan het afkeuren, het kan niet anders!” zei ik, de hoop opgegeven.
Ik weet niet hoe lang het uiteindelijk geduurd heeft, op een gegeven moment kwam Jan me halen!
Terwijl we door de gang liepen zei hij:”Te gek gespeeld man!”
Ik dacht:”Ja, dat kun jij wel vinden, vinden die andere drie dat ook?”
Toen de deur openzwaaide nam ik plaats voor de vierkoppige jury die achter de tafel zat.
“Joost, allereerst namens ons allen, we vinden dat je erg goed gespeeld hebt!” zei de juryvoorzitter, en vervolgde:
“Aangezien ik geen specialist ben in de stijlen die je net gespeeld hebt, laat ik het woord over aan mensen die dat wel hebben!” 
Dat vond ik super respectvol en eerlijk!
Ik zal jullie de hele conversatie besparen, het had er uiteraard mee te maken dat ik afweek van “de norm”.
De bottomline was dat ik cum laude geslaagd was! Wtf!!!
“Dus Joost, je krijgt de mogelijkheid om nog 2 jaar je masters te gaan doen, dat is een eer!”zei de voorzitter.
En ja hoor, toen verklootte ik het enigszins toch nog door te zeggen:”Nee hoor, daar begin ik niet meer aan, nog 2 jaren studeren!”
Terwijl Jan met me meeliep zei hij:” Godverdomme man, zie je wel dat je het kunt, van harte, echt super, terecht verdiend….maar…moet je gelijk weer zo’n kutantwoord geven als je door kunt gaan voor je master?” “Had dan niks gezegd, of dat je het eer vond, en er naderhand ervoor gekozen om het niet te doen!”
Hij had gelijk…
Mijn ( grote ) impulsieve mond heeft me vaak in de problemen gebracht, die ik vervolgens zelf moest oplossen!
De moraal van deze serie “Guitar Hero” is, dat ik niet de gitaarheld ben!
De held uit dit verhaal is Jan!
Vlak voor m’n eindexamen krijg ik als een “grande finale” een levensles die ik nooit meer ben vergeten!
Mijn grote mond was pure onzekerheid, met name over m’n spel!
Door me de spiegel voor te houden, me in het ongewisse te laten, me in het diepe te gooien, heeft ie er voor gezorgd dat ik in mezelf ging geloven, het was namelijk mijn keuze en het bleek de juiste te zijn!
Deze blog draag ik daarom op aan Jan Formannoy, de echte ( Guitar ) Hero!
Een diepe buiging voor je broeder!

In het 3e jaar van het conservatorium kreeg ik het moeilijk om vlijtig alles bij te houden.
Je begon in het eerste jaar met ongeveer 12/13 vakken, verdeeld over 3 dagen.
Het ging in een rap tempo!
Aangezien ik een achterstand had in gehoor/solfège, muziektheorie en harmonieleer, moest ik behoorlijk aan de bak!
Tot onze verbazing kregen we klassieke muziekgeschiedenis!
We hadden toch al jazzgeschiedenis! 
Dat was al meer dan genoeg geschiedenisles! Straks komt er ook nog aardrijkskunde bij!
We hebben dat jaar welgeteld één les gehad!
De docent bleek een akkefietje met de school te hebben en besloot om de rest van het jaar thuis te blijven!
Zo, dat was boffen, dat scheelt weer tijd, want tussendoor was ik druk bezig met studeren en optreden, ik zou en moest een guitarhero worden! 
De eerste 2 jaar heb ik me te pleuris geoefend om de basis beginselen van jazz onder de knie te krijgen en dat veel niet mee! 
Het was een hele andere manier van gitaar spelen! 
Zo’n boot omhangen, ( zg. Jazzgitaar ) met keidikke snaren die lastig te “benden” waren. 
En tot overmaat van ramp, clean ( geen distortion, vervormd geluid ) spelen!
Maar goed, in mijn schaduwleven ging ik gewoon door met scheuren en zocht werkelijk alles uit wat me omblies! 
Mijn fascinatie voor “tone” was niet te stoppen, die voor techniek ook niet!
Ik weet niet wat ik per dag van mezelf allemaal moest studeren!
Alternating picking ( mijn grote frustratie ), legatotechniek ( één aanslag per snaar, de rest doet de linkerhand), chicken pickin’ ( zie video YouTube kanaal ), sweeppicking ( de hele lesvideo van Frank Gambale kapot gedraaid ), economypicking ( Eric Johnson ) en ja hoor, two hand tapping! 
Dat was pas mijn dagelijks blokje techniek….de rest zal ik jullie besparen!
Op het einde van de dag had ik altijd het gevoel dat ik iets vergeten was…raar…
Oh ja! De opdrachten van school!
Uiteindelijk, je gaat het niet geloven, werd ik voor mijn eindexamenjaar van het conservatorium afgeschopt!
De reden, je raadt het al, te weinig focus op school en teveel “nevenactiviteiten”
Dat laatste vond ik altijd een beetje vreemd!
Als ik niet zou optreden, zou niemand me kennen als ik uitgestudeerd was, dus trad ik zoveel mogelijk op! 
Jan ( mijn gitaarleraar ) heeft enorm z’n best gedaan om de directie te overtuigen me nog één kans te geven! “Het zou goed voor jou zijn als je eens één keer iets af zou maken, dus stel me niet teleur!” zei Jan, toen het hem was gelukt om ze te overtuigen! 
“Ga nou niet meer dwarsliggen en hou dit één jaar vol!” vroeg hij me.
Dat heb ik gedaan! 
Het enige waar ik niks meer van hoorde was Muziekgeschiedenis, dat verviel in leerjaar 2, dacht ik…
In leerjaar 3 werd het toch weer gegeven, alleen was dit roostertechnisch niet mogelijk voor mij, goh wat erg!
En toen kwam leerjaar 4!
Op maandagmorgen 2 uur lang college Muziekgeschiedenis, om half 9!
Ik trad ieder weekend op en lag vaker pas om half 5 ‘s morgens in bed!
Ondanks dat, besloot ik om toch maar te gaan!
Na een half uur opperste concentratie, verslapte mijn spanningsboog tot het nulpunt…
Als je de tentamens had gehaald, was je geslaagd, dus gelukkig niet een serieus eindexamen!
Ik heb 2 van de 3 tentamens gedaan. 
Voor het eerste had ik echt gestudeerd! 
Mijn verbazing was dan ook groot, dat ik op de helft van het tentamen vragen zag, waar ik het antwoord op schuldig moest blijven..
Ik snapte er niks van, zou ik iets gemist hebben?
Ik keek naar de persoon rechts van me. 
Die keek net zo wanhopig als ik!
Dan maar de persoon links van me, die was vlijtig aan het schrijven, die moest het, zo zien wel weten!
Die wist het inderdaad wel, maar IK mocht het niet weten! 
Hij draaide me godverdomme z’n rug toe!
Nadat ik hem een aantal keren een elleboog tussen z’n ribben had gezet, zei hij dat ik maar had moeten leren, terwijl ik nota bene had geleerd!
Ik schatte m’n kansen in, en meende hier toch wel een zesje uit te slepen..
Er zat voor mij niks anders op dan het tentamen toch maar in te leveren, ook al had ik de laatste serie vragen niet ingevuld.
Met een beetje hoofdrekenen, concludeerde ik dat het percentage ingevulde vragen hoger was dan het blanco gedeelte.
Weliswaar substantieel, maar voor mij zag het er hoopvol genoeg uit!
En wat denk je? Een vier!!!
Hoe kon dat? Rekenen is nooit mijn sterkste kant geweest, ondanks dat kon ik me niet voorstellen dat ik er zo naast zat! 
Dat werkte zo demotiverend, dat ik voor de vorm toch maar het 2e tentamen bezocht, ( meer was het niet ) zonder ook maar iets gestudeerd te hebben, ( je kon nooit weten…) en besloot om even te wachten, en dan mijn blanco tentamen in te leveren, tot grote verbazing van mijn medeleerlingen en surveillant!
“Je hebt geen enkele vraag ingevuld!” fluisterde hij me toe. “Ik weet het niet” fluisterde ik terug. “Ook niet één vraag?” vroeg ie verbaasd. “Geen enkele vraag” antwoordde ik, en liep met de staart tussen m’n benen de collegezaal uit…
Zoals ik al schreef, hoorde daarna ik niks meer van Muziekgeschiedenis, en dat wilde ik graag zo houden! Dus had ik goeie hoop dat het in de vergetelheid zou raken…
Totdat ik 3 maanden voor mijn eindexamen, ( dat was afspelen ) een telefoontje kreeg van de administratie!
Voordat je eindexamen doet, wordt gecontroleerd of je alle vakken hebt afgesloten. 
Bij mij was gebleken dat ik muziekgeschiedenis niet had afgesloten!
“Dan doe ik de tentamens toch” zei ik strategisch, omdat ik wist dat deze waren afgerond en er geen mogelijkheid was om dit nog in te halen,gemeen hè?
Als ik gedacht had daarmee weg te komen,( en dat dacht ik ) had ik dikke pech!
De directeur himself gaf me een boek, nota bene van de Havo over muziekgeschiedenis!
Ik moest een aantal hoofdstukken leren, de vragen beantwoorden, inleveren en vervolgens mondeling m’n kennis verantwoorden.
2 maanden voor mijn eindexamen!
Ik was uitsluitend bezig met het voorbereiden voor mijn eindexamen, ik moest een uur spelen, het laatste waar je dan zin in hebt is één of ander kutboek uit je hoofd leren!
Maar ik was blij dat ik er zo vanaf kwam!
Om een lang verhaal kort te maken, mijn vriendin vond het leuk om de hoofdstukken te lezen en vragen te beantwoorden, het enige dat ik moest doen was de vragen overschrijven! Superlief van haar!
Wat minder was, is dat ik mondeling de hele boel moest toelichten!
Vol goeie moed begon ik uittreksels te maken van de leerstof.
Het begon met 5 A4’tjes, maar ik kreeg de leerstof niet in m’n systeem en begon van die 5 A4’tjes een uittreksel te maken!Gereduceerd tot 3 A4’tjes!
Zelfs dat bleek een opgave te zijn, dus reduceerde ik dat ook weer! 
Het eindresultaat was één A4’tje waar de periode van de Renaissance t/m het Expressionisme in stond beschreven! 
Komt goed, dacht ik, ik lul me er wel uit, wat een zelfoverschatting…
“Ik heb eigenlijk maar één vraag, vertel me eens in grote lijnen, iets over deze periodes, de stijlkenmerken, composities en componisten!” zei de directeur die het mondeling afnam.
Dus ik stak van wal, en ging in een moordtempo door deze periodes!
Na een aantal minuten, ik was al bijna klaar, vroeg hij: “Je gaat nu wel heel snel, laten we even terug gaan naar de Renaissance, je vergeet één hele belangrijke componist!”
“Oh ja?” vroeg ik verbaasd…
“Het gaat over een Italiaanse componist, denk eens na” antwoordde hij.
Ik had geen enkel idee wie hij bedoelde…
Tot overmaat van ramp begon hij me als een kleuter iets half voor te zeggen: “Denk eens na het begint met Vi..heel bekende componist” En ik: “Vi???” Hij weer: “Vi…Viva…” Ik had geen enkel idee, terwijl ik langzaam door het ijs zakte keek ik hem vragend aan en hij zei:” Vi…Va…Vival…”
“Ah Vivaldi!!!” zei ik opgelucht! “Ja precies, vertel daar eens iets meer over” vroeg ie.
Het was een drama, ik was alles vergeten wat op dat ene A4’tje stond, eerlijk gezegd, het interesseerde me ook geen reet, maar ja, ik moest het doen, anders kon ik niet afstuderen! 
De directeur bleek een uiterst schappelijk mens, en gaf me het voordeel van de twijfel omdat ik de opdrachten zo goed gemaakt had!!!
Dus alle credits hiervoor gaan naar m’n vriendin!
Het leven van een “guitarhero” gaat niet over rozen….wordt wederom, vervolgd…

De middelbare school was een doorn in het oog voor me! 
Na de lagere school moest ik eigenlijk naar speciaal onderwijs, maar dat wilde ik niet! 
Dus mocht ik het van mijn ouders een jaar proberen op de brugklas vd Havo.
Nadat in dat jaar was gebleken, dat ik echt wel thuis hoorde op speciaal onderwijs, ging ik alsnog met de fiets, ( ja jongens en meisjes jullie lezen het goed ) naar Sittard, 15 km fietsen, door weer en wind! 
Uiteindelijk bleek deze school mijn redding, zeker de muziekleraar! 
In latere blogs daarover meer!
Inmiddels had ik me voorgenomen dat ik naar het Conservatorium wilde gaan, daar had je, helaas voor mij, minstens Havo voor nodig! 
Dus ging ik vol goede moed na de Mavo, 4 Havo doen!
Dat was makkelijker gezegd dan gedaan…
Ik was in het speciaal onderwijs gewend aan interne begeleiders, psychologen, maatschappelijk werkers, logopedisten, noem maar op.
Een beetje naïef van me om te denken dat je “genezen“ bent, nadat je van speciaal onderwijs terug naar het reguliere onderwijs gaat!
Ik was nogal druk, impulsief, creatief en roekeloos!
Laat ik het zo zeggen, ik was met heel veel dingen bezig, behalve met school, ondanks het feit dat ik het altijd wel gezellig vond op school, als ik ging…
Daar kom je natuurlijk niet mee weg, dus leek het me beter om van tijd tot tijd van school te wisselen! 
Dat is goed voor je studie mentaliteit en je krijgt er ook nog een bredere kijk op het leven van!
Eh…dat klopt niet helemaal hoor…
De waarheid is dat ik op 3 verschillende scholen 4 Havo heb gedaan en eraf gegooid ben!
Het lukte me gewoonweg niet… 
Ik wilde muziek maken, die hele school, was een “pain in the ass“ voor me!
Inmiddels hadden mijn ouders hun handen van me afgetrokken en heb ik moeten praten als Brugman om me bij de 3e school binnen te lullen!
“Ik heb eens navraag gedaan over jou, maar ik begin er niet aan“ zei de directeur vd betreffende school! 
Ik weet niet hoe ik het heb gedaan, of wat ik heb gezegd. 
Waarschijnlijk heb ik hem proberen te overtuigen van al mijn inzichten, leerprocessen, mijn leven beteren, en meer van dat soort domme gelul!
“ Ik geef je t/m de Kerst, als je dan één onvoldoende op je rapport hebt, schop ik je alsnog van school!” zei de beste man.
Dit was mijn kans! 
Ik begon het jaar helemaal gemotiveerd, ik beet me door de ( saaie ) leerstof heen, het moest me lukken!
Op het Kerstrapport stond helaas één onvoldoende, een vijf…
Gelukkig kon ik blijven!
Mijn missie was geslaagd, met de nadruk op was!
Na de Kerstvakantie was mijn spanningsboog compleet zoek! 
Dat kwam omdat ik mijn energie weer in andere dingen ging steken, sommige waren goed voor me, andere verre van…
Dit resulteerde in het vroegtijdig moeten verlaten van de opleiding, wederom!
Ik zat met m’n handen in het haar, wat nu? 
Mijn moeder had al eens geopperd of het geen goed idee was om me in te schrijven bij het arbeidsbureau, ze vond dat ik maar moest gaan werken! Werken? 
Wacht effe mam, ik moet de wereld veroveren met mijn gitaarspel, ik heb echt geen tijd om te gaan werken, hallo!?
Ik stapte in de trein op weg naar huis en zag mijn droom in rook opgaan…
Wat nu? 
Ik stapte de coupé binnen en zag iemand zitten die ik kende van één vd andere 4 Havo’s. 
Ik had hem al een tijd niet gezien, en vroeg hem wat ie deed. 
Tot mijn verbazing bleek ie op het conservatorium te zitten, gitaar lichte muziek ( dat is eigenlijk alle muziek behalve klassieke muziek, wat destijds neer kwam op Jazz )!
Hij vroeg me wat ik deed, en ik vertelde hem mijn relaas van die dag! 
“ Wat zou je dan het liefste willen doen?” vroeg hij me. “Wat jij doet, maar ik ben niet goed genoeg, en heb geen Havo, dus ga ik maar ergens werken” antwoordde ik.
“Hoe kom je daarbij? Ik heb je laats zien spelen en denk dat je echt wel een kans maakt om toegelaten te worden!” was tot mijn verbazing zijn antwoord!
Hij gaf me het telefoonnummer van zijn gitaarleraar en zei dat ik hem moest bellen en uitleggen wat de situatie was!
Toen ik thuis kwam zei ik tegen mijn ouders: “Ik heb goed nieuws en slecht nieuws, ik ben weer van school getrapt, maar ik heb het telefoonnummer vd gitaarleraar van het conservatorium!”
Mijn ouders maakten er niet veel woorden aan vuil, hun non verbale communicatie sprak boekdelen…het was duidelijk, zoek het je maar uit Joost…
Mijn ouders hebben heel wat met me te stellen gehad! 
Ondanks dat hebben ze me altijd gesteund, in mijn jeugd, met name mijn moeder, die de nuchterheid zelf is, liet me vroeger altijd mijn gang gaan!
Liet me creatief zijn, kocht rollen behangpapier om ons te laten schilderen, liet me in de nieuwbouwwijk waar altijd werd bijgebouwd, spelen in de nog af te bouwen huizen, of ik nou over de daken rende, van drie hoog door het trappen gat naar beneden sprong om zacht te landen op stapels glaswol ( ai..), toen ik met mijn kleine broer Bart een hijskraan in was geklommen, 12 meter hoog, en zij een hartverzakking kreeg toen alle kinderen naar boven wezen, omdat ze vroeg waar we waren! 
Alle fietsen waar ik de voorvork van krom reed, door al m’n gestunt, waardoor mijn moeder vervolgens de wind van voren kreeg van haar vader, mijn opa, die fietsenmaker was en haar met veel gevloek vroeg wat ik allemaal met die fietsen uitspookte! 
Als mensen uit de buurt haar waarschuwden voor de levensgevaarlijke capriolen die ik uithaalde, haalde mijn moeder haar schouders op en zei: “Joost breekt niks, maak je geen zorgen!” 
Ze had gelijk, ik ben heel vaak gevallen, maar nooit wat gebroken! 
Maar oh wee, als het nodig was, en dat was het geloof me! 
Dan schuwde ze niet om me een flinke draai om de oren te geven! 
Door ervaring voelde ik die momenten aankomen, en naarmate ik ouder werd was ik ook sneller, sorry mam..
Ik ontsprong de dans echter niet, zo gauw ik één voet binnen de deur zette, kreeg ik alsnog een draai om m’n oren! 
Als de politie weer eens aan de deur stond, zei ze of, dat ik maar eens effe naar de voordeur moest komen, want ik had een doodzonde begaan, en de politie zou me meenemen in het busje! 
Of, als er mensen uit de buurt de politie gebeld hadden, omdat er een bal in hun kuttuintje was beland, zei ze: “ Is dat de reden dat jullie uitrukken, vanwege een bal in de tuin? Hebben jullie niks beters te doen?!” ( stoere moeder heb ik hè? )
Dit was een greep uit de situaties die me overkwamen of die ik opzocht..
Mijn ouders waren rechtvaardig en consequent! 
Ze kwamen voor me op, en lieten me zelf tegen de lamp lopen, wie niet horen wil moet maar voelen! 
Dus belde ik de gitaarleraar op en vertelde hem in welke situatie ik zat.
“Kom donderdag maar langs, dan kijk ik wat je kunt” zei hij.
Dus ik naar het conservatorium, ik dacht, waar ben ik aan begonnen met m’n grote mond?
Gelukkig bleek de gitaarleraar een uiterst geduldig en aimabel mens te zijn! 
Twee uur lang testte hij mijn theorie, gehoor, muzikaliteit en gitaarspel, het meeste dat hij vroeg wist ik niet, dus de moed zonk me in de schoenen! 
“Ik denk dat je toelating kunt doen, je hebt nog 2 maanden om je voor te bereiden!” zei hij na twee uur! 
Het hoge woord was eruit, ik was toelaatbaar!
Die 2 maanden nam ik les in gehoor/solfège, muziektheorie, van blad spelen ( had PC dan toch gelijk…? ) en studeerde me te pleuris op gitaar!
Gelukkig hoefde ik niet te gaan werken van m’n ouders, blijkbaar geloofden ze toch dat ik ooit een “guitarhero” zou worden! 
Op zaterdag werkte ik bij mijn oom in de bakkerij, van ‘s morgens half 4 tot ‘s middags half 4, dan repeteren tot een uur of zeven/acht, frites eten, naar huis, slapen, en rond 11 uur stappen en naar de klote gaan!
Om eerlijk te zijn, het conservatorium is mijn redding geweest! 
En ja, ik werd er zonder Havo aangenomen omdat er iemand was die in me geloofde, Jan Formannoy, mijn gitaarleraar!
Ik zat op dat moment in een neerwaartse spiraal en muziek was mijn uitlaatklep! 
Ik was echt geen goeie gitarist of muzikant! Ik had aanleg, anatomisch gezien sloot gitaar aan bij mijn lichaamsbouw, meer was het niet! Ik had meer talent om stuntman te worden…
Jan was in staat om voorbij dat punt te kijken, ik denk dat hij zag dat ik een straatvechter was, een pitbull, die moeilijk te temmen was, maar niet los liet! 
Hij was een mensenmens, zag wat ik nodig had, daar ben ik hem voor eeuwig dankbaar voor!
Dit soort mensen zijn doorgeefluiken…
Toen ik zelf les ging geven op een popmuziek opleiding, zag ik ook de potentie van een leerling, niet alleen de skills! 
Ik heb zelfs verschillende mensen niet aangenomen die qua skills ver boven het gemiddelde scoorden maar in mijn optiek niet de juiste persoonlijkheid hadden om in dit vak te overleven!
Ook Jan heeft heel wat met me te stellen gehad!
Ik veranderde mijn leven radicaal, ik distantieerde me van alle “verleidingen des levens“ en studeerde dag en nacht! 
Ik wist precies waar mijn einddoel lag, hoe ik zou spelen, waar en welke muziek! 
Helaas was dat niet in overeenstemming met de lesstof die ik op het conservatorium aangeboden kreeg…
Ik wist dat Jazz harmonisch, de meest complexe lichte muziekstijl was, daarom moest ik dat kunnen spelen en begrijpen. 
Maar ik zal altijd een rock en blues gitarist blijven, dat zijn mijn roots! 
Door Jazz te studeren kregen mijn roots een gouden randje en was ik breder inzetbaar.
In die tijd wilde ik een jaar naar Los Angeles, studeren aan de GIT,( Guitar Institute of Technology ) waar al mijn helden les gaven of gastlessen verzorgden!
Scott Henderson, Frank Gambale, Mike Stern en gastlessen van Eddie van Halen ( Wtf???), Steve Vai, Joe Satriani! 
Ik was helemaal into L.A. en kocht albums waar de complete L.A. studioscene op speelde zoals: Jeff Porcaro, Michael Landau, Tim Pierce, Lee Sklar, John Robinson, Steve Lukather, Vinnie Coilaiuta, Lenny Castro, David Foster, en vele anderen!
De kosten voor een jaar aan de GIT te studeren waren destijds ( 90/91 ) al 10.000 dollar! 
Dan kwam de vlucht, het verblijf, eten en drinken er nog bij! 
Het was een impulsieve actie, ik speelde zo veel als ik kon, maar eigenlijk interesseerde het me niet, hoeveel ik betaald kreeg en of ik betaald kreeg!
Spelen, meters maken!
En bij de gitaarlessen die ik gaf moest m’n vriendin me de helft van de tijd eraan herinneren dat ik de leerlingen moest laten betalen! Anders zou ik dat ook nog vergeten!
Ik kon er al vrij vroeg van leven, van muziek maken.
Al het geld dat ik verdiende, investeerde ik in gitaren en apparatuur, dat kwam voor een groot gedeelte door de L.A. connectie!
In het 2e jaar kwam er buiten gitaarspelen, een nieuwe passie ( obsessie) bij, gitaargeluid!
Ik kocht maandelijks het Amerikaanse blad “The Guitarplayer”, daar stond alles in wat ik in die fase van mijn leven zocht! Gitaarlessen op elk gebied, transcripties van solo’s, mijn helden en reclame’s van apparatuur waar “de groten” mee speelden! 
Niet alleen de “groten” en de apparatuur waar ze op speelden waren groot, ook de astronomische bedragen die je moest neer leggen voor zo’n “rig” ( Amerikaanse woord voor gitaar installatie ) waren groot!
I.p.v. rig hadden ze het ook rug kunnen noemen, het kostte wel een paar ruggen, letterlijk en figuurlijk! 
Bij NLP ( Neuro Linguïstisch Programmeren ) heb je een bepaalde volgorde in denken en communiceren, ( intern en extern ) om persoonlijkheden te definiëren. 
Hierbij wordt onderscheid gemaakt tussen 3 kenmerken, Auditief, Visueel en Kinesthetisch ( Voelen ), afgekort als AVK.
Ieder mens bezit deze kenmerken, het gaat om de volgorde die op jou het meest van toepassing is!
Dat vereist zelfonderzoek!
Ik kwam er redelijk snel achter dat mijn volgorde VAK is, visueel overheerste bij mij, ik denk in beelden. 
De beelden die ik zie moet ik zsm voorzien van commentaar, vandaar dat ik nogal snel en vooral veel praat! 
Zie het als een speelfilm zonder geluid en jij moet vertellen wat er allemaal gebeurt! 
Ok Joost, interessante informatie, maar je had het toch over gitaarinstallaties?
Mijn punt is dat ik, tja hoe moet ik dat nou zeggen zonder mensen te beledigen….de Playboy en Penthouse niet echt las, maar…sorry, ik bedoel het echt als een compliment, elke vrouw in al haar prachtige details zat te bekijken, alsof ik de foto letterlijk wilde schilderen, snap je? 
Dus heel plat gezegd, bij mij zaten de pagina’s niet aan elkaar geplakt….!
Bijna datzelfde gevoel had ik met gitaren, versterkers en pedaaltjes etc. 
Al die “huge” gitaarinstallaties waren oogstrelend, en de sound oorstrelend! 
Ik probeerde alles te ontleden wat met gitaargeluid te maken had!
Ik probeerde niet alleen de gitaarpartijen te ontleden, ook het gitaargeluid! 
Ik bleef “tweaken” ( bijregelen van het geluid dmv eq/gain/compressie/speakers/effecten ) tot ik het geluid had dat het dichtste in de buurt kwam van mijn helden of wat ik in mijn hoofd had! 
Het waren de hoogtijdagen van veel, meer, veel teveel! 
Wat een werk was dit, buiten het geluid zelf, moest je ook nog technisch inzicht hebben en je door de vele gebruiksaanwijzingen heen ploegen!
Mijn voorbeelden waren: Michael Landau, ( voor de leken, Google zijn naam maar eens, indrukwekkende staat van dienst! ) Steve Lukather, ( Toto, en de rest!!! ) en Eric Johnson.( the toneranger )
Ik wisselde constant van apparatuur, experimenteerde en frustreerde mezelf! 
Wat was dat? Waarom hadden die gasten zo’n waanzinnig geluid?
Omdat ik veel optrad ontmoette ik veel nieuwe mensen en daardoor kreeg ik steeds meer toegang tot het walhalla!
De persoon waaraan ik bijna alles te danken heb op het gebied van gitaargeluid, is Paul Lenders! 
Paul was zelf een niet onverdienstelijk gitarist, maar zijn gitaargeluid en rig brachten me terug naar de hoogtijdagen van de Playboy en Penthouse!
Paul was iemand die verder keek dan z’n neus lang is! 
Hij ging veel naar Duitsland, want daar hadden ze wel de gitaren en apparatuur waarop onze helden speelden! 
Ik hebben over de “ijskasten” periode! 
Even een cursus gitaarinstallaties voor dummies…
Je hebt een elektrische gitaar, die je met een kabel, met zogenaamde jackplug inplugt in de ( jack ) ingang vd versterker. Soms zette je er “pedaaltjes” tussen om een ander geluid te krijgen. 
Dus gitaar met kabel naar input pedaal 1, output pedaal 1 naar input pedaal 2, output pedaal 2 naar input versterker. 
Dat kon je zo vaak doen als je wilde, het lag er maar net aan hoeveel pedaaltjes ( stompboxes ) je had!
In de jaren 90 veranderde dit in een zogenaamd “modulair systeem”, bijgenaamd, ijskast!
Op de pedaaltjes ( stompboxes ) zaten draaiknoppen. 
Dus als je iets wilde veranderen aan je geluid, moest je tijdens de show voorover buigen en op goed geluk aan de knoppen draaien, terwijl je probeerde door te spelen!
Meestal zag je door het geflikker vd lichtshow niet goed waar je aan het draaien was, hoeveel je aan het tweaken was…
Met als resultaat dat de hele boel begon te piepen en kraken, jij vervolgens je complete gitaarpartij kwijt was en een draai om je oren kreeg vd bandleden, die een hartverzakking kregen van de aardbeving die jij veroorzaakte omdat je voor de zoveelste keer niet met je tengels van die knopjes kunt afblijven!
Komt nog bij dat het wisselen van het ene naar het andere geluid meer op een tapdance act leek dan een credible rockconcert! 
De ijskast was “de oplossing” voor al deze ellende!
Alle pedaaltjes die er bestonden, kwamen in een 19 inch unit terecht, vergelijk het maar een beetje met een ouderwetse stereotoren.
Een cd speler, cassettedeck en versterker op elkaar gestapeld. 
Bij een modulair systeem had je dus allemaal losse modules, ingebouwd in een flightcase. Ik hoop dat jullie nu een beetje een idee hebben wat ik bedoel…
Wat was nou het grote voordeel? 
Je kon deze units programmeren, dus niet één geluid, zoveel als je nodig had! 
Een simpel gitaarrack zag er als volgt uit:
Unit 1, Compressor/limiter
Unit 2, Gitaarversterker
Unit 3, Modulatie effecten ( Chorus/flanger/phaser/tremelo)
Unit 4, Reverb ( galm ) en Delay ( echo )
Unit 5, Poweramp ( eindversterker )
Vanuit de eindversterker gingen 2 speakerkabels naar de speakerkasten, en, nu komt ie! 
Gitaristen konden eindelijk stereo spelen! Jaaaaaah!!!
Om al deze units te laten schakelen had je een afstand bediening nodig in de vorm van een groot pedaal met knoppen. Onder iedere knop kon je een geluid programmeren.
Dat geluid was een combinatie van de geluiden die je van te voren in alle units geprogrammeerd had!
Dus, je hoefde niet meer te tapdansen, één druk en de hele boel schakelde om!
Tenminste, als je alle units aan elkaar had verbonden via midi! Wat? Midi? Huh?
Musical Instrument Digital Interface, afgekort midi.
Het wordt te technisch…
Om een lang verhaal kort te maken, iedere unit ging anders om met midi, simpel gezegd.
Om deze units te programmeren moest je al die verschillende gebruiksaanwijzingen lezen, meestal in het Engels met de dikte van een leesboek!
Ongeduldig als ik ben, sloeg ik hoofdstukken over, recht op m’n doel af!
Ik weet nog dat een vriend van me, ( toetsenist ) over m’n rug meekeek hoe ik het allemaal probeerde te programmeren. 
Soms schakelde één unit wel, de rest niet, of schakelde er helemaal niks! 
Slapeloze nachten had ik er van, veel mensen piekeren ‘s nachts, ik ook, met het verschil dat ik niet kon slapen omdat ik de hele routing ( signaalketen ) van m’n rack in mijn hoofd aan het aflopen was om te ontdekken waar de fout zat!
Soms werd ik wakker, stond op, en tekende het uit op een velletje papier omdat ik dacht dat ik de fout had gevonden!
Ik werd er stapelgek van, 5 gebruiksaanwijzingen door elkaar, half aan het lezen en ik maar vloeken!
“Tjezus Joost, lees nou eens rustig de gebruiksaanwijzing door, je zit als een bezetene overal aan te draaien en op te drukken, dat gaat je zo nooit lukken!” probeerde hij me aan het verstand te brengen. 
Met nul resultaat, want ik was stronteigenwijs en had haast, waarom, weet ik eigenlijk helemaal niet meer!
Hij schudde z’n hoofd vol verbazing en zei:”Luister nou eens, als toetsenist heb ik ervaring met midi, dat werkt niet op de manier zoals jij dat aan het doen bent, je hebt program changes, midi nummers, control changes, midiclock en…!”
“Huh, wat zei je nou allemaal?”vroeg ik hem, ik had de helft maar gehoord , doordat ik midi roulette aan het spelen was, mijn balletje moest vroeg of laat op het juiste nummer vallen, godverdomme!
Ik had het nog niet gezegd en drukte voor de zoveelste keer een knop in op mijn midi footcontroller en…alles schakelde om!!!
“Godverdomme, het is me gelukt!” ( Ik vloekte nogal veel in deze tijd..sorry ) zei ik tegen m’n maatje.
“Dat is onmogelijk Joost, dat kan echt niet!”zei ie hoogst verbaasd.
“Wat onmogelijk, hier kijk man!”en ik trapte beurtelings op alle tien de footswitches en het rack schakelde om! 
Lachend van verbazing viel hij compleet van z’n stoel!!!
“Ongelooflijk, hoe heb je dat in godsnaam voor elkaar gekregen, ik wist zeker dat je dat nooit zou lukken! Weet je nog wat je gedaan hebt dan?”vroeg ie terecht!
“Eh…nou…ik drukte volgens mij…of nee, ik draaide meen ik…aan die knop naar links, kan ook rechts zijn geweest…maar…dus…en,
NEE…IK HEB GEEN ENKEL IDEE WAT IK HEB GEDAAN!!!AAAAAAAHHHHHH!!!!!!!

Maar het werkt!!! Toch?
Wordt vervolgd…

Ik fietste ’s avonds naar het station om met de trein naar Roermond te gaan, naar klassiek gitaarles.
Aangezien ik altijd fietste alsof m’n leven er vanaf hing, nam ik een bocht net wat te scherp, gleed uit, en maakte me toch een smak!
Aangezien ik haast had, stond ik gelijk weer op, pakte mijn gitaar, die in een dun leren hoes zat, en fietste verder.
Gelukkig was ik nog op tijd! 
Aangekomen bij de gitaarles zei m’n leraar: “ Wat is met jou gebeurd, je hebt je broek, je knie en jas kapot?”
“ Ik gleed uit met m’n fiets toen ik naar het station fietste” antwoord ik. 
Terwijl ik m’n gitaar uit de hoes nam zei ik: “ Gelukkig is m’n gitaar ongeschonden uit de strijd gekomen, die is niet kap…..eh…wel doormidden gebroken!”
De gitaardocent was in shock, hij kon geen woord meer uitbrengen! Aangezien ik een hekel heb aan stiltes, begon ik dan maar zenuwachtig te praten als een kip zonder kop!
Zoiets als: “ Het was een gitaar van mijn tante, die deed er toch niks mee, was ook geen dure gitaar, en eh..ik moest van U toch een andere gitaar kopen en deze is vast nog te repareren!”
“ Nee, die is niet meer te repareren!” zei mijn leraar, terwijl ie verder ging met zwijgen…
Hij gaf me een andere gitaar die in het leslokaal stond, kon ik toch nog voorspelen wat ik de afgelopen week niet had geoefend….
Dus besloot ik om van deze ongemakkelijke situatie gebruik te maken hem een aantal serieuze vragen te stellen!
Terwijl ik mijn gitaar, die ik tussen mijn benen had, met mijn linkervoet leunend op een “voetenbankje” ,zodat het linkerbeen hoger was dan het rechter, waardoor de gitaar vanuit mij gezien,aan de linkerzijde met de hals schuin omhoog wees! 
Snappen jullie het nog??? Ok!
Dus vanuit die positie verplaatste ik de gitaar naar mijn rechterbeen, zette mijn linkervoet gewoon op de grond, van het krukje af, beide voeten op de grond en de benen ongeveer 30 cm uit elkaar.
Hebben jullie dat? Mooi! Mijn leraar echter niet, hij verschoot en vroeg streng: “ Hoe ga jij nu zitten? Dat is niet de positie van waaruit we beginnen met spelen!”
“ Nou, ik wilde U iets vragen” antwoordde ik licht gespannen.. “ Wat dan?” was zijn korte, maar duidelijke antwoord.
Ik haalde een plectrum uit de broek en begon kort een blues te spelen, althans, daar moest het voor doorgaan…ik stopte en vroeg hem: “ Kunt u me zoiets leren?” Wederom was z’n antwoord kort en krachtig en zei: “ Nee, dat kan ik je niet leren!”
Ik was overtuigt en vervolgde mijn zoektocht naar “ de waarheid “!
Ondertussen leerde ik een aantal gitaristen kennen die beter speelden dan mij, wat ze zelf trouwens ook vonden! 
Op zich is daar niks mis mee, maar als je elke keer dat we samen spelen het nodig vindt om te ventileren wat er allemaal niet klopt aan mijn spel, dan heb je last van hoogmoedswaanzin!
Dat zoiets je op de lange termijn niks oplevert, hoef ik niemand uit te leggen, vroeg of laat komt de val!
Van deze “ Goden “ leerde ik helaas weinig omdat ik het grootse gedeelte van de tijd naar hun luisterde ipv iets van ze leerde!
In de tussentijd werd ik omgeslagen door Eddie van Halen en later Randy Rhoads, de op 21 jarige leeftijd gestorven super gitarist van Ozzy Osbourne. 
Tel daarbij op, Michael Schenker, Yngwie Malmsteen, mijn ADHD en pubertijd, en je hebt het perfecte recept voor een tikkende gitaar tijdbom! 
Ik probeerde alle snelheidsrecords op gitaar te breken, ik zou en moest dat ook kunnen! 
En toen kwam het antwoord! Er was een gitarist, laten we hem PC noemen ( ivm recht op de privacy noem ik in sommige gevallen geen namen ). Deze man was de autoriteit op elektrisch gitaar gebied, kon alles spelen, razendsnel, gestudeerd etc.
Ik zal 15/16 jaar zijn geweest en reisde per trein eens in de week naar hem toe om “ de geheimen “ achter het worden van gitaargod, bij de bron zelf aangeleerd te krijgen!
Puur uit onwetendheid probeerde ik z’n filosofie te volgen. 
Die bestond uit: noten leren lezen, noten opschrijven, interval training ( geen sport maar het horen van toonafstanden ), een baspartij van een liedje uitschrijven en gitaarpartijen van blad leren spelen, zucht…
Tel daarbij op dat dit alles in een moordtempo werd afgeraffeld, ik vaker een uur of langer moest wachten omdat de lessen waren uitgelopen, of dat meneer besloot dat ie eerst moest eten! 
Dit sloot totaal niet aan bij mijn belevingswereld en behoeftes destijds, en toch dacht ik dat het erbij hoorde, ondanks het feit dat ik na een half jaar het spoor volledig bijster was!
Ik maakte mini arrangementen, die ik zelf niet eens kon lezen, speelde van blad en hield mezelf niet eens bij als ik de noten probeerde te spelen die op papier stonden! 
Dit alles onder supervisie van PC, die voornamelijk zat te schelden en tieren als ik het niet snel genoeg snapte, opgaves niet goed uitgeschreven had, mijn “ lees dat klote gitaarboek oefeningen “ niet had geoefend omdat ik de hele week bezig was om uit te zoeken wat Eddie van Halen in Godsnaam bij “ Eruption “ deed! 
Ik weet nog dat ik die gitaarsolo aan mijn vader liet horen, in de hoop dat hij zou horen wat Eddie deed! “ Dat doet ie vast met een pedaaltje of een ander apparaat “ was z’n conclusie! 
Dat was het tijdsbeeld, een dorp waar iedereen bij de harmonie of fanfare zat! 
Wilde je een instrument gaan spelen dan moest je beginnen met blokfluitles!!! 
Welke idioot bedenkt zoiets??? Blokfluitles? Wat heeft dat met drummen, gitaar spelen, bas spelen, zingen, kortom, wat heeft dat met Rock ‘n Roll te maken? Hee-le-maal niks!
En als je dan 2 jaar blokfluitles had gevolgd probeerden ze je ook nog op een slinkse manier een ander instrument aan te praten zoals fagot, hobo, of voorbinddildo! Waarom? Omdat ze die instrumenten nodig hadden bij de harmonie, maar dat werd er niet bij gezegd! 
Trouwens, wel grappig om te vertellen dat ik zelfs uit de blokfluitles werd gezet!
Op de basisschool was dit een vrij normale procedure zo’n aantal keren per week! 
Maar de blokfluitles was na school, samen met zo’n 15 kinderen, daar moesten mijn ouders apart voor betalen!
Dus besloot mijn vader verhaal te halen!
“ Sorry, maar ik kan niks met Joost! Hij let totaal niet op en maakt de hele klas aan het lachen, zo kan ik geen les geven meneer Vergoossen!” vertelde de blokfluitleraar.
Dit was de eerste keer dat ik mijn vader deze quasi naïeve vraag hoorde stellen. 
In mijn latere schoolcarrière heeft ie nog vaker gebruik gemaakt van deze magistrale vraag!
“ Oh, dat weet ik, Joost is geen standaard leerling, maar we hebben wel voor een jaar betaald” antwoordde mijn vader.
En toen kwam de vraag: “ Krijgt Joost dan privéles?”
Hij wist precies wat ie deed, het was een strategische vraag, gebaseerd op feiten zonder een oordeel te hebben! Knap van hem!
En zo zijn er kinderen die alle plezier in het muziek maken is ontnomen, vanwege “ andere “ belangen! Gelukkig is er veel veranderd! 
Zo, dat moest er even uit!
Het moment waarop ik zat te wachten bij PC liet wel erg lang op zich wachten!
Hij kon me toch wel vertellen wat mijn grote voorbeelden speelden, en vooral hoe ik dat ook kon leren! 
Na een jaar wachten ( wat voor iemand met ADHD een pijniging is ), besloot ik nogmaals terug te komen op de vraag hoe ik dat allemaal kon leren op gitaar. 
Had ik er trouwens al bij gezegd, dat hij in dat jaar, zelf geen gitaar had aangeraakt tijdens de les? Tenzij het ding hem in de weg stond als ie moest eten…
Toen ik hem smeekte of ie me wilde leren hoe Yngwie Malmsteen zo kon spelen was dit zijn advies!
“ Luister jongetje, als je dat wilt leren, dan zet je de plaat op en probeert het zelf uit te zoeken, zo heb ik het ook gedaan!” 
Vol verbazing en ongeloof perste ik er m’n laatste vraag uit: “ Maar…dat is veel te snel gespeeld, ik hoor dat niet, als jij het wel kunt, doe het me dan voor!” 
Zijn antwoord was non verbaal, achteroverleunend verscheen er een raadselachtige glimlach op z’n gezicht, daar moest ik het dan mee doen!
Ik stopte en vervolgde mijn zoektocht waarover volgende week meer!

Achter een succesvol man staat een sterke vrouw, of visa versa.
Achter een ( succesvolle ) band staat een geoliede machine, de jongens en meisjes van de techniek!
Deze helden hebben verschillende functies.
De tourmanager, is als eerste op lokatie, heeft vooraf contact met de lokatie, controleert de kleedkamers en de inhoud ( eten, drinken, handdoeken, aantal groupies per bandlid 😉 )
Hij ( of zij ) bewaakt de tijden en geeft veranderingen door, staat in rechtstreeks contact met management, band en crew. Er zijn zelfs tourmanagers die in hun eentje een complete linecheck ( alle instrumenten op signaal testen, of alle lijnen binnen komen ) doen op festivals, hè Johan Koster? 
Kortom, de tourmanager draagt de eindverantwoordelijkheid over de hele show, van begin tot het einde.
Local crew, dit zijn de mensen die per lokatie worden ingehuurd om het zware werk te doen, slepen, stapelen, sjouwen en liften. Als alles op z’n plaats staat hebben ze rust tot na de show, dan volgt dezelfde routine, alleen omgekeerd.
Roadcrew, dit is een verzamelnaam voor het vaste personeel van de band, deze reizen met de band mee in tegenstelling tot de local crew.
FOH, ( front of house )
Dit is voor een band de allerbelangrijkste persoon! 
Alle lijnen komen bij hem terecht en hij zorgt voor het geluid dat jullie, het publiek, horen. De eindverantwoordelijkheid ligt volledig bij hem, hij kan een band maken of breken…
De monitorman ( tegenwoordig inear ), is verantwoordelijk voor de mix die de band graag wil horen op de bühne, over de monitors ( boxen ) of inears ( oortjes, koptelefoontjes die zijn aangemeten ).
Elk bandlid hoort z’n eigen voorkeuren qua mix, dus zijn er 5 bandleden, dan zijn er 5 verschillende mixen waar deze technicus mee werkt, in tegenstelling tot de FOH, die met 1 totaalmix werkt.
Als muzikant ben je totaal afhankelijk van de monitorman, zeker bij in-ear! 
Bij festivals kan dat weleens spannend zijn omdat er geen soundcheck wordt gedaan, alleen een linecheck…
Je krijgt je instrument, beltpack ( kastje waar een zender inzit die je draadloos verbindt met de mix van de monitorman )
Hier plug je de inears op in waar je “ jouw “ mix op terug hoort. 
Bij een soundcheck heb je nog tijd om correcties aan te geven, bv als de balans niet goed is tussen de instrumenten en vocals.
Een festival optreden met in-ear heeft iets weg van kamikaze, een sprong in het diepe, je hebt namelijk geen idee hoe het geluid zal zijn op jouw oortjes, terwijl er 10.000+ staan te schreeuwen als de introtape start, licht uit, spot aan en…..op goed geluk!
Omdat ik het voorrecht heb gehad omringd te zijn geweest met echte professionals, was het altijd dik in orde!
Ik herinner me nog een keer dat we met Het Goede Doel op een groot festival speelden en aan de late kant waren. 
Ik kreeg in alle haast m’n gitaar omgehangen met de mededeling dat er een inval monitorman was!
Toen ik begon te spelen stond mijn gitaar snoeihard op mijn oortjes, het bloed liep bijna m’n oren uit! 
Ik keek naar links om een teken te geven aan de monitorman en zie 4 mengtafels staan! 
Achter iedere tafel stond iemand, maar wie was dan onze “ invaller “???
Ik begon druk te zwaaien naar nummer 1, die keek me te schaapachtig, gelijk door naar nummer 2, die haalde zijn schouders op, ok door naar nummer 3! Nummer 3, hallo, waar was nummer 3 nou??? Godverdegodver, wat een ….zooi! 
Één ding wist ik zeker, nummer 4 was “ the man “, of…? “ Wat staat die gast nou te wijzen? “ dacht ik. En helemaal in een hoek, ver buiten het zicht, stond nog een mengtafel waarachter onze man stond, eindelijk! Ik weet niet waar ie mee bezig was, het was i.i.g. belangrijker dan opletten of er nog specifieke wensen waren vanuit de band qua in-ear mix! 
Hij keek eh…niet! Terwijl het bloed uit mijn oren begon te sijpelen en mijn evenwichtsorgaan het begon te begeven zat er voor mij maar één ding op, ik moest zelf de oversteek richting mengtafel al rennend en strompelend maken!
Even voor de duidelijkheid, tijdens dit proces moet je gewoon doorspelen, net doen alsof er niks aan de hand is, the show must go on!
Daarom is het zo belangrijk dat je het repertoire blindelings moet kunnen spelen! Terwijl je aardappelen staat te schillen moet je gewoon de setlijst kunnen afspelen! 
De eerste song vd set is op een festival cruciaal voor de monitorman! Meestal begint de hele band tegelijkertijd te zwaaien omdat de mix niet ok is! Dus kent iedere zichzelf respecterende monitor technicus een aantal ongeschreven wetten waarvan “ KIJKEN!!! “ met stip op nummer 1 staat!
Dat was even een grappige anekdote tussendoor…
Dan heb je uiteraard de jongens van het licht ( het valt me ineens op dat ik het over mannen en jongens heb, uiteraard bedoel ik daar ook vrouwen mee, excuses ).
Binnen het hele lichtgebeuren zijn er verschillende functies, de ontwerper van het lichtplan, die vaak ook nog de lichtshow programmeert, de lichtjocky , die tijdens de show het grootste gedeelte bedient, de volgspotters ( lijkt me duidelijk ), zonder hoogtevrees…
In het geval van een LED wand zijn er ook nog mensen verantwoordelijk voor het ontwerpen en programmeren van de projecties! En in het geval van Bommen en Granaten heb je ook nog een pyrotechnicus nodig!
De line array systemen ( geluidsinstallatie in banaanvorm ) worden gehangen, vervolgens kun je de speakers op afstand bedienen en in de gewenste richting draaien voor een maximale spreiding en verhouding van het zaalgeluid, daar heb je ook nog speciale mensen voor nodig!
Zoals je kunt lezen, een heel team aan mensen, variërend in grootte uiteraard, hoe groter de act hoe groter het team!
Als muzikant heb je het meeste te maken met de vaste roadcrew en als je in een luxe positie zit heb je zelfs je eigen “ tech “, zoals wij dat dan noemen!
Zelf ( jaja, ik zit gelukkig in die luxe positie ) heb ik een z.g. “ gitaartech “, Axel. 
Axel komt uit voormalig Oost-Duitsland en draait al heel wat jaren mee. Hij heeft getoerd met BAP, Peter Maffay, Udo Lindenberg en vele anderen. Axel regelt alles wat gitaren betreft, stelt de gitaren af, voorziet ze van nieuwe snaren, legt plectrums en slide klaar, zet de capo op de juiste posities. Ook bouwt hij mijn complete gitaarinstallatie op, regelt de bekabeling, doet linecheck en soundcheck waar nodig, en breekt tenslotte de hele boel weer af! 
Inmiddels is het al zo erg dat wanneer ik hem wil ontlasten en mijn spullen zelf wil afbreken, hij me weg jaagt omdat ik z’n systeem in de war schop!
Door de jaren heb geleerd dat je de crew altijd te vriend moet houden, zonder hun ben je nergens! Je zegt ook niet wat ze voor je moeten doen, je vraagt het!
Op festivals stel je je netjes voor en vraagt of ze bepaalde dingen voor je willen doen, daarna wacht je geduldig…
Wat veel ( jonge) muzikanten zich vaak niet realiseren is dat deze gasten vaak meerdere bands bedienen, ook hele grote! 
Dus als je op een festival de wijsneus gaat uithangen met je nieuwe bandje waarvan jullie vinden dat deze een voorkeursbehandeling verdient, zul je gigantisch op je bek gaan!
“ Het zijn vaak de jonge bandjes die de meeste noten op hun zang hebben, puur onzekerheid!” zei ooit één van de meest gerenommeerde stagemanagers die ons land rijk is tegen me.
Van fouten maken kun je leren, soms is het een harde leerschool!
We speelden héél lang geleden op een feest van een ziekenhuis. Het optreden begon en ik hoorde allesbehalve gitaar op mijn monitor ( het pre in-ear tijdperk )!Ik begon te zwaaien naar de monitorman, die was echter druk in gesprek met 2 meisjes, tijdens het eerste nummer! 
Ik gaf hem nog even tijd om z’n zin af te maken en besloot nog maar eens te zwaaien, nul resultaat! Het einde van de eerste song naderde en ik besloot om in het applaus dan maar te schreeuwen naar de beste man, wellicht dat schreeuwen meer aandacht trok dan zwaaien! 
Maar die meiden stonden zo hard in zijn oren te tetteren dat mijn hulpkreet daarbij in het niet viel! 
Een lichte irritatie begon zich meester van me te maken, ik speelde, zwaaide, zwaaide, schreeuwde, speelde, in een willekeurige volgorde, zonder resultaat! 
Toen ik tussen het 2e en 3e nummer schreeuwde als een mager varken, zoals we dat hier in Limburg zeggen, en meneer inmiddels doodleuk zijn armen om die meisjes heen had geslagen, dus al helemaal niet meer in staat was om een fader in beweging te krijgen, tenzij z’n geslachtsdeel in erectieve toestand verkeerde, sloegen tijdens de 3e song bij mij de stoppen door! 
Ik nam een glas bier dat op mijn speakerkast stond en gooide het glas, met inhoud naar de overkant van de bühne waar hij stond! Voltreffer! Helemaal over hem heen, maar helaas ook over de mengtafel waar hij achter stond ( meer als staan had ie tot nu toe niet gedaan..)
Met als resultaat dat er gelijk 6 kanalen uitvielen, hij hetzelfde glas bier, dit keer zonder inhoud, naar mijn hoofd gooide en kwaad wegliep! Maar…ik had wel zijn aandacht!!! Toch..?
Het duurde niet lang tot mijn irritatie plaats begon te maken voor een schuldgevoel! Wat een domme actie was dat, mijn bandleden keken me aan met zo’n blik van “ bedankt hè “, ik voelde me steeds schuldiger. Ondertussen bedacht ik een oplossing, meteen naar de eerste set zou ik naar hem toelopen en 1000 maal mijn verontschuldigingen aanbieden! 
Zo gezegd, zo gedaan! Ik liep gelijk naar hem toe, ging op m’n tenen staan, want hij was een kop groter dan mij, en schreeuwde 1000 maal mijn verontschuldigingen, door de pauzemuziek heen, in hetzelfde oor waarin één van de meisjes hem vast een oneerbaar voorstel had gedaan! 
Hij schreeuwde ook, niet in mijn oor, dus ik kon niet alles verstaan, maar ik ving iets op als klootzak, bier, mengtafel en nat t-shirt. 
Toen ik probeerde om ook een arm om hem heen te slaan, net zoals hij had gedaan bij die meisjes, kreeg ik me toch een linkse, want hij was linkshandig, en lag gelijk gestrekt! 
Ik lag op mijn rug en zag hem nog schelden, ik kon het echter niet horen vanwege de hoge piep in mijn oren….
Ik krabbelde overeind en probeerde weer een arm om hem heen te slaan, met het risico dat ik weer een klap voor Kanis zou krijgen! 
Deze keer pakte het beter uit en hij bedaarde gelukkig!
We zijn naar buiten gelopen en hebben het uitgevochten, ik bedoel uitgepraat! Ik bood nogmaals mijn verontschuldigingen aan voor het glas en hij voor de klap, opgelost!
Ik vervolgde het optreden met een blauw oog, hij met een nat t-shirt…
We hebben daarna probleemloos samen gewerkt en er nog vaak om moeten lachen!
Deze blog is een eerbetoon aan al die broeders en zusters die het fundament vormen voor elke liveshow, als het fundament wegvalt, stort de hele boel in! 
Ik heb mogen werken met geluid- en lichttechnici die ik tot de allerbeste op hun vakgebied beschouw! Veel van geleerd, veel mee gelachen, het was vooral kicken als je voelt dat de boodschap die je over wilt brengen niet beter vertaald had kunnen worden! 
Deze mensen staan niet in de spotlight, ze laten ons stralen! 
Hulde aan deze helden!
Stille Helden! Thx guys!

Achter een succesvol man staat een sterke vrouw, of visa versa.
Achter een ( succesvolle ) band staat een geoliede machine, de jongens en meisjes van de techniek!
Deze helden hebben verschillende functies.
De tourmanager, is als eerste op lokatie, heeft vooraf contact met de lokatie, controleert de kleedkamers en de inhoud ( eten, drinken, handdoeken, aantal groupies per bandlid 😉 )
Hij ( of zij ) bewaakt de tijden en geeft veranderingen door, staat in rechtstreeks contact met management, band en crew. Er zijn zelfs tourmanagers die in hun eentje een complete linecheck ( alle instrumenten op signaal testen, of alle lijnen binnen komen ) doen op festivals, hè Johan Koster? 
Kortom, de tourmanager draagt de eindverantwoordelijkheid over de hele show, van begin tot het einde.
Local crew, dit zijn de mensen die per lokatie worden ingehuurd om het zware werk te doen, slepen, stapelen, sjouwen en liften. Als alles op z’n plaats staat hebben ze rust tot na de show, dan volgt dezelfde routine, alleen omgekeerd.
Roadcrew, dit is een verzamelnaam voor het vaste personeel van de band, deze reizen met de band mee in tegenstelling tot de local crew.
FOH, ( front of house )
Dit is voor een band de allerbelangrijkste persoon! 
Alle lijnen komen bij hem terecht en hij zorgt voor het geluid dat jullie, het publiek, horen. De eindverantwoordelijkheid ligt volledig bij hem, hij kan een band maken of breken…
De monitorman ( tegenwoordig inear ), is verantwoordelijk voor de mix die de band graag wil horen op de bühne, over de monitors ( boxen ) of inears ( oortjes, koptelefoontjes die zijn aangemeten ).
Elk bandlid hoort z’n eigen voorkeuren qua mix, dus zijn er 5 bandleden, dan zijn er 5 verschillende mixen waar deze technicus mee werkt, in tegenstelling tot de FOH, die met 1 totaalmix werkt.
Als muzikant ben je totaal afhankelijk van de monitorman, zeker bij in-ear! 
Bij festivals kan dat weleens spannend zijn omdat er geen soundcheck wordt gedaan, alleen een linecheck…
Je krijgt je instrument, beltpack ( kastje waar een zender inzit die je draadloos verbindt met de mix van de monitorman )
Hier plug je de inears op in waar je “ jouw “ mix op terug hoort. 
Bij een soundcheck heb je nog tijd om correcties aan te geven, bv als de balans niet goed is tussen de instrumenten en vocals.
Een festival optreden met in-ear heeft iets weg van kamikaze, een sprong in het diepe, je hebt namelijk geen idee hoe het geluid zal zijn op jouw oortjes, terwijl er 10.000+ staan te schreeuwen als de introtape start, licht uit, spot aan en…..op goed geluk!
Omdat ik het voorrecht heb gehad omringd te zijn geweest met echte professionals, was het altijd dik in orde!
Ik herinner me nog een keer dat we met Het Goede Doel op een groot festival speelden en aan de late kant waren. 
Ik kreeg in alle haast m’n gitaar omgehangen met de mededeling dat er een inval monitorman was!
Toen ik begon te spelen stond mijn gitaar snoeihard op mijn oortjes, het bloed liep bijna m’n oren uit! 
Ik keek naar links om een teken te geven aan de monitorman en zie 4 mengtafels staan! 
Achter iedere tafel stond iemand, maar wie was dan onze “ invaller “???
Ik begon druk te zwaaien naar nummer 1, die keek me te schaapachtig, gelijk door naar nummer 2, die haalde zijn schouders op, ok door naar nummer 3! Nummer 3, hallo, waar was nummer 3 nou??? Godverdegodver, wat een ….zooi! 
Één ding wist ik zeker, nummer 4 was “ the man “, of…? “ Wat staat die gast nou te wijzen? “ dacht ik. En helemaal in een hoek, ver buiten het zicht, stond nog een mengtafel waarachter onze man stond, eindelijk! Ik weet niet waar ie mee bezig was, het was i.i.g. belangrijker dan opletten of er nog specifieke wensen waren vanuit de band qua in-ear mix! 
Hij keek eh…niet! Terwijl het bloed uit mijn oren begon te sijpelen en mijn evenwichtsorgaan het begon te begeven zat er voor mij maar één ding op, ik moest zelf de oversteek richting mengtafel al rennend en strompelend maken!
Even voor de duidelijkheid, tijdens dit proces moet je gewoon doorspelen, net doen alsof er niks aan de hand is, the show must go on!
Daarom is het zo belangrijk dat je het repertoire blindelings moet kunnen spelen! Terwijl je aardappelen staat te schillen moet je gewoon de setlijst kunnen afspelen! 
De eerste song vd set is op een festival cruciaal voor de monitorman! Meestal begint de hele band tegelijkertijd te zwaaien omdat de mix niet ok is! Dus kent iedere zichzelf respecterende monitor technicus een aantal ongeschreven wetten waarvan “ KIJKEN!!! “ met stip op nummer 1 staat!
Dat was even een grappige anekdote tussendoor…
Dan heb je uiteraard de jongens van het licht ( het valt me ineens op dat ik het over mannen en jongens heb, uiteraard bedoel ik daar ook vrouwen mee, excuses ).
Binnen het hele lichtgebeuren zijn er verschillende functies, de ontwerper van het lichtplan, die vaak ook nog de lichtshow programmeert, de lichtjocky , die tijdens de show het grootste gedeelte bedient, de volgspotters ( lijkt me duidelijk ), zonder hoogtevrees…
In het geval van een LED wand zijn er ook nog mensen verantwoordelijk voor het ontwerpen en programmeren van de projecties! En in het geval van Bommen en Granaten heb je ook nog een pyrotechnicus nodig!
De line array systemen ( geluidsinstallatie in banaanvorm ) worden gehangen, vervolgens kun je de speakers op afstand bedienen en in de gewenste richting draaien voor een maximale spreiding en verhouding van het zaalgeluid, daar heb je ook nog speciale mensen voor nodig!
Zoals je kunt lezen, een heel team aan mensen, variërend in grootte uiteraard, hoe groter de act hoe groter het team!
Als muzikant heb je het meeste te maken met de vaste roadcrew en als je in een luxe positie zit heb je zelfs je eigen “ tech “, zoals wij dat dan noemen!
Zelf ( jaja, ik zit gelukkig in die luxe positie ) heb ik een z.g. “ gitaartech “, Axel. 
Axel komt uit voormalig Oost-Duitsland en draait al heel wat jaren mee. Hij heeft getoerd met BAP, Peter Maffay, Udo Lindenberg en vele anderen. Axel regelt alles wat gitaren betreft, stelt de gitaren af, voorziet ze van nieuwe snaren, legt plectrums en slide klaar, zet de capo op de juiste posities. Ook bouwt hij mijn complete gitaarinstallatie op, regelt de bekabeling, doet linecheck en soundcheck waar nodig, en breekt tenslotte de hele boel weer af! 
Inmiddels is het al zo erg dat wanneer ik hem wil ontlasten en mijn spullen zelf wil afbreken, hij me weg jaagt omdat ik z’n systeem in de war schop!
Door de jaren heb geleerd dat je de crew altijd te vriend moet houden, zonder hun ben je nergens! Je zegt ook niet wat ze voor je moeten doen, je vraagt het!
Op festivals stel je je netjes voor en vraagt of ze bepaalde dingen voor je willen doen, daarna wacht je geduldig…
Wat veel ( jonge) muzikanten zich vaak niet realiseren is dat deze gasten vaak meerdere bands bedienen, ook hele grote! 
Dus als je op een festival de wijsneus gaat uithangen met je nieuwe bandje waarvan jullie vinden dat deze een voorkeursbehandeling verdient, zul je gigantisch op je bek gaan!
“ Het zijn vaak de jonge bandjes die de meeste noten op hun zang hebben, puur onzekerheid!” zei ooit één van de meest gerenommeerde stagemanagers die ons land rijk is tegen me.
Van fouten maken kun je leren, soms is het een harde leerschool!
We speelden héél lang geleden op een feest van een ziekenhuis. Het optreden begon en ik hoorde allesbehalve gitaar op mijn monitor ( het pre in-ear tijdperk )!Ik begon te zwaaien naar de monitorman, die was echter druk in gesprek met 2 meisjes, tijdens het eerste nummer! 
Ik gaf hem nog even tijd om z’n zin af te maken en besloot nog maar eens te zwaaien, nul resultaat! Het einde van de eerste song naderde en ik besloot om in het applaus dan maar te schreeuwen naar de beste man, wellicht dat schreeuwen meer aandacht trok dan zwaaien! 
Maar die meiden stonden zo hard in zijn oren te tetteren dat mijn hulpkreet daarbij in het niet viel! 
Een lichte irritatie begon zich meester van me te maken, ik speelde, zwaaide, zwaaide, schreeuwde, speelde, in een willekeurige volgorde, zonder resultaat! 
Toen ik tussen het 2e en 3e nummer schreeuwde als een mager varken, zoals we dat hier in Limburg zeggen, en meneer inmiddels doodleuk zijn armen om die meisjes heen had geslagen, dus al helemaal niet meer in staat was om een fader in beweging te krijgen, tenzij z’n geslachtsdeel in erectieve toestand verkeerde, sloegen tijdens de 3e song bij mij de stoppen door! 
Ik nam een glas bier dat op mijn speakerkast stond en gooide het glas, met inhoud naar de overkant van de bühne waar hij stond! Voltreffer! Helemaal over hem heen, maar helaas ook over de mengtafel waar hij achter stond ( meer als staan had ie tot nu toe niet gedaan..)
Met als resultaat dat er gelijk 6 kanalen uitvielen, hij hetzelfde glas bier, dit keer zonder inhoud, naar mijn hoofd gooide en kwaad wegliep! Maar…ik had wel zijn aandacht!!! Toch..?
Het duurde niet lang tot mijn irritatie plaats begon te maken voor een schuldgevoel! Wat een domme actie was dat, mijn bandleden keken me aan met zo’n blik van “ bedankt hè “, ik voelde me steeds schuldiger. Ondertussen bedacht ik een oplossing, meteen naar de eerste set zou ik naar hem toelopen en 1000 maal mijn verontschuldigingen aanbieden! 
Zo gezegd, zo gedaan! Ik liep gelijk naar hem toe, ging op m’n tenen staan, want hij was een kop groter dan mij, en schreeuwde 1000 maal mijn verontschuldigingen, door de pauzemuziek heen, in hetzelfde oor waarin één van de meisjes hem vast een oneerbaar voorstel had gedaan! 
Hij schreeuwde ook, niet in mijn oor, dus ik kon niet alles verstaan, maar ik ving iets op als klootzak, bier, mengtafel en nat t-shirt. 
Toen ik probeerde om ook een arm om hem heen te slaan, net zoals hij had gedaan bij die meisjes, kreeg ik me toch een linkse, want hij was linkshandig, en lag gelijk gestrekt! 
Ik lag op mijn rug en zag hem nog schelden, ik kon het echter niet horen vanwege de hoge piep in mijn oren….
Ik krabbelde overeind en probeerde weer een arm om hem heen te slaan, met het risico dat ik weer een klap voor Kanis zou krijgen! 
Deze keer pakte het beter uit en hij bedaarde gelukkig!
We zijn naar buiten gelopen en hebben het uitgevochten, ik bedoel uitgepraat! Ik bood nogmaals mijn verontschuldigingen aan voor het glas en hij voor de klap, opgelost!
Ik vervolgde het optreden met een blauw oog, hij met een nat t-shirt…
We hebben daarna probleemloos samen gewerkt en er nog vaak om moeten lachen!
Deze blog is een eerbetoon aan al die broeders en zusters die het fundament vormen voor elke liveshow, als het fundament wegvalt, stort de hele boel in! 
Ik heb mogen werken met geluid- en lichttechnici die ik tot de allerbeste op hun vakgebied beschouw! Veel van geleerd, veel mee gelachen, het was vooral kicken als je voelt dat de boodschap die je over wilt brengen niet beter vertaald had kunnen worden! 
Deze mensen staan niet in de spotlight, ze laten ons stralen! 
Hulde aan deze helden!
Stille Helden! Thx guys!

“ Hee Joost, jij hebt toch een studio aan huis?” vroeg de stem aan de andere kant van de lijn.
“ Nou, een studio is wat overdreven, ik kan kleine dingen opnemen, mixen en produceren” antwoordde ik.
“ Het zit namelijk zo, ik heb de carnavalsschlager geschreven voor de carnaval in het dorp dit jaar en ik zoek iemand die dit kan opnemen en produceren, toen dacht aan jou” zei ie enthousiast zoals ie was! 
Hij vervolgde: “De zate hermenie, ( dat is Limburgs, vrij vertaald is dit: Het dronken harmonie orkest, een dweilorkest dus..) die doen de muziek, dan kom ik met een aantal mensen bij jou inzingen en klaar, wat kost dat?”
Daar moest ik even over nadenken, ik had geen ruimte om 20 man met toeters en bellen ( en trommels…) op te nemen thuis! 
Ik woonde bijna naast het dorpscafé waar ook een zaaltje bij zat , daar zou het wel kunnen. 
Dat probleem was opgelost!
Ik had te weinig microfoons om het orkestje op te nemen, dus moest ik die huren. 
Dat was het probleem niet, omdat ik genoeg mensen kende die dat voor een vriendenprijsje wel wilden doen! 
Had ik trouwens al verteld dat het niet teveel mocht kosten? Nee? 
Het mocht dus niet teveel kosten!
Zelf wilde ik er niks voor hebben, de schrijver van het liedje was een schat van een man, muzikaal, uit het verenigingsleven en altijd bereid om mensen te helpen!
Nadat ik wist wat de werkelijke kosten waren belde ik hem terug.
“ Ik heb het allemaal nagevraagd, ik moet een ruimte huren, microfoons huren en denk dat we met alles opzetten en opnemen ongeveer 3 á 4 uur nodig hebben, ik doe het gratis, opnemen, produceren en mixen, dan blijven de kosten over wat ongeveer 500 euro zullen bedragen” zei ik geruststellend.
“ Hoeveel??? 500 euro, dat is veel teveel, ik dacht aan een honderd tot tweehonderd euro, je hebt toch maar 2 microfoons nodig bij de zate hermenie?” zei hij, nogal geschrokken. 
“ Wanneer ik het doe, wil ik het goed doen “ antwoordde ik. “ 
“ Dat snap ik, maar dat is gewoon te duur, ik kijk wel of ik een oplossing vindt, zou je dan wel alleen de zang bij jou thuis willen opnemen als ik je de muziek bezorg?” vroeg ie.” 
“ Dat wil ik wel doen “ zei ik in mijn naïviteit….” Je hoort van me “ zei de goeie man.
Op een dag zat ik thuis te werken toen de deurbel ging, ik liep naar de deur en deed open.
“ Ik heb een bandje waar de muziek op staat ( gelukkig was het een DAT bandje ), wanneer kunnen we komen inzingen?” zei de goeie man vol enthousiasme.
“ Eh, zal ik er eerst even naar luisteren en dan laat ik je iets weten, wie heeft de opnames dan gemaakt?” vroeg ik enigszins verbaasd.
“ Wijzelf, met een DAT recorder en 2 microfoons, mooi stereo!” antwoordde hij vol overtuiging!
Ik ging ermee aan de slag, nee wacht, dat is een understatement! Ik heb dagen en uren geprobeerd om er iets van te maken, met eq, limiters, compressors, stereo verbreding, galmen, mono of stereo, het was onbegonnen werk! 
Uit ervaring weet ik dat je moet uitkijken met trompetten, die klinken nogal hard, dus die zet je zover mogelijk weg, desnoods met de rug tegen de muur ( als ik uitga van een situatie waarbij je 2 microfoons gebruikt, ook niet onbelangrijk is welke microfoons! ) 
Hetzelfde geldt voor slagwerk ( bekkens, kleine trom, dikke trom ), dat kan ook te hard zijn of in het geval van de dikke trom, veel te veel lage frequenties oppakken! 
Ik zal jullie de rest besparen van dit technische geneuzel!
Met een stereo opname waarbij de balans in het orkestje ver te zoeken is, kun je alleen maar proberen om het totaalbeeld op te poetsen, wat onmogelijk was! 
Een bekend gezegde in de muziekwereld luidt dan ook: Shit in, shit out…
Mijn hoop was dus gevestigd op de zanger en koorzangers!
In de avonduren kwam dit bonte gezelschap mijn “ studio “ binnen. Het was één en al lol en lachen, ik hield m’n hart vast!
De leadzang stond er in 3 takes op, en goed! Wat een opluchting…
Vervolgens begon het hele gezelschap het refrein vol enthousiasme mee te zingen en dat was ook prima! Ik besloot het een aantal keren te dubbelen zodat het leek alsof er twintig man stonden te zingen. Binnen 2 uur was het klaar! 
“ Jongens, we laten Joost met rust want die moet nog ff door, morgen moet het klaar zijn!” zei mijn opdrachtgever vrolijk.
“ Morgen moet het klaar zijn???” vroeg ik vol verbazing! “ Morgen moet ik de master hebben, die gaat naar de cd perserij, anders redden we het niet voor de carnaval, het is wel de nieuwe carnavalskraker! “ zei hij lachend en sloot de deur achter zich…
Daar zat ik dan, morgen moet het klaar zijn…
Ik ben de beroerdste niet, dus ging ik ermee aan de slag! 
De zang was tijdens het mixen het minste probleem, alles voorzien van juiste eq, limiter/compressor, galmpje en klaar! Elke keer als ik de zate hermenie erbij schoof ging het geluid alle kanten uit ( lees: werd slechter ).
En dan komt het moment, na een aantal uren wikken en wegen, het moment dat je een keuze moet gaan maken!
Dus koos ik ervoor om datgene wat goed was en goed klonk op de voorgrond te zetten, wat automatisch inhield dat de zate hermenie naar de achtergrond ( bijna ) verdween! Ook al was het een lokaal iets, mijn naam kwam wel op de cd hoes te staan, ik kon gewoonweg niet anders….

Ik stond nietsvermoedend met mijn kinderen naar de carnavalsoptocht te kijken, toen er een zate hermenie langs kwam waarvan een aantal leden plotseling op me af kwamen. “ Hee, dat was jij toch die onze carnavalskraker heeft geproduceerd of niet dan?” vroegen ze me enigszins geïrriteerd. “ Dat klopt, dat was ik!” antwoordde ik en wist dat er iets op zou volgen!
“ Waardeloos gedaan, we zijn godverdomme niet eens te horen!!!” vervolgden de orkestleden. “ Dan moet je je maar eens afvragen hoe dat komt!” reageerde ik assertief!
Maar het kwaad was al geschied, tierend en vloekend wandelden ze weer terug de optocht in!
“ Wat zeiden die mensen tegen jou papa?” vroeg mijn zoon. Zoals een goeie vader betaamt heb ik hem uitgelegd dat er altijd mensen zullen zijn die je niet leuk vinden….

( P.S. De opdrachtgever draag ik nog altijd een warm hart toe, net als zijn familie. Vanwege de wet op de privacy heb ik geen namen genoemd. Het is een te mooi verhaal om voor mezelf te houden, het behoort tot de vele hilarische situaties die ik heb meegemaakt, grappige situaties en positiviteit zijn er voor bedoeld om het leven minder zwaar te maken, ik zal er nog veel blogs aan wijden…)

Het parallelle universum kun je het noemen, naast Kayak had ik meer levens ( geen 9, zoals een kat…)
Hoe fantastisch het ook was, de realiteit was dat ik er niet van kon leven, dus moet je alle gaten in je agenda opvullen met andere bezigheden ( liefs betaalde..)
Ik plande altijd een jaar vooruit, anders loop je achter de feiten aan!
Een wijze les die ik in 25 jaar heb geleerd is dat je enorm flexibel moet zijn t.o.v. de aanbiedingen, kansen en voorstellen die je krijgt!
Een mens heeft al heel snel de neiging om zich binnen z’n eigen comfortzone te bewegen, waar overigens niks mis mee is als je zo’n mens bent….
Mijn ervaring als muzikant heeft me geleerd om dat vooral niet te doen, vaak tegen wil en dank.
Ik had na mijn studie er voor kunnen kiezen om gitaarles te geven, daarnaast in een coverbandje spelen en verder de hele dag studeren om een betere Jazz gitarist te worden. Daar kun je jaren mee vooruit, mits de altijd veranderende muziekwereld, eh…niet verandert…
Als muzikant heb je het tegenwoordig erg zwaar om in leven te blijven, het aanbod is namelijk groter dan de vraag!
Van tijd tot tijd kom ik weleens oud studiegenoten tegen die zich hebben laten omscholen omdat er gewoonweg te weinig te verdienen was!
Als je jong bent maakt je dat niks uit, gewoon een kamertje van 2 bij 2, je gear, een computer, tv, bankstel en een goedkope diesel om je van A naar B te brengen, wat wil je nog meer? 
De wereld veroveren natuurlijk! That’s the spirit, je moet toch ergens in geloven!
Door de jaren heen begin je te merken dat het leven “ serious business “
begint te worden! Bah, wat saai,gas/water/licht, huur of hypotheek ( als je tenminste iets gespaard hebt en niet alles er doorheen gedraaid hebt door gitaren, versterkers, pedaaltjes, opnameapparatuur etc. te kopen ) en verder participeert in de zaken waar iedereen mee te maken krijgt, belasting betalen bijvoorbeeld…
Toen ik de eerste keer ging trouwen, had mijn toenmalige vrouw een “leuk “ bedrag gespaard en ik had…eh…gitaren, versterkers, pedaaltjes en opnameapparatuur…
Achteraf bleek dat een goeie investering te zijn geweest, ik had deze spullen daadwerkelijk nodig om me verder te ontwikkelen en mijn doelen te bereiken!
Want, beste mensen, als er een huis wordt gekocht en er ook nog kinderen bij komen, moeten er andere keuzes worden gemaakt, alles in goed overleg uiteraard! 
Dus beginnende vakbroeders, zorg dat je nu investeert in instrumenten die hun waarde blijven behouden, in apparatuur waarmee je jaren vooruit kunt, straks zul je dit moeten overleggen met je ega!
“ Zeg Vergoossen, je begon je blog met de agenda waarin je de gaten moest opvullen naast Kayak?” Oké, thx voor de reminder!
In een eerder blog schreef ik over productpresentaties, demo’s en clinics.
Dit heb ik jarenlang gedaan voor Yamaha, Bose, Line 6 en sporadisch voor andere bedrijven zoals het laatste bedrijf Algam Benelux, inmiddels de grootste importeur van Europa!
Door mijn killing schema in Duitsland moest ik helaas stoppen om het fantastische “ Headrush “ pedaal te promoten.
Ondanks mijn weerstand t.o.v. demo’s, ben ik het destijds toch gaan doen, het heeft me geen windeieren gelegd!
Ik leerde om in het openbaar te spreken, van onhandige Limburger met een te bescheiden presentatievorm, van nog steeds Limburger die door de jaren heen heeft geleerd dat je jezelf moet blijven en de lessen uit het verleden ten harte moet nemen! Bij Bose was er zelfs een compleet draaiboek waar ik de tekst uit mijn hoofd moest leren, rekening houdende met een tijdcode, omdat er een complete video meedraaide! 
Ik ben veel bekende en minder bekende muzikanten tegen gekomen, het breid je netwerk enorm uit!
Ik had altijd de inkoopprijs als ik iets van gear nodig had, een niet onbelangrijk voordeel! 
Wat ook een voordeel was waren de gages, de bedrijven waar ik voor werkte waren niet de kleinste, dus werd het goed betaald, hotelovernachtingen en vliegtickets inbegrepen!
Omdat de apparatuur die ik demonstreerde steeds ingenieuzer werd moest ik me vaak in een korte tijd inlezen om de spullen te kunnen demonstreren.
Daardoor heb ik geleerd om te destilleren en de hoofd en bijzaken te scheiden! 
Het laatste wat het me heeft gebracht is over de angst heen te komen om moederziel alleen op een podium te staan, zonder band, slechts begeleid door een backingtrack.
Voor Yamaha heb ik ooit een toertje gedaan met alleen akoestische gitaren, zonder backingtrack, dan kom je jezelf pas echt tegen!
Verder heb ik altijd gitaarles gegeven, een aantal jaren op een muziekschool, het leeuwendeel thuis.
Na 15 jaar had ik er genoeg van, ik nam al jaren geen beginners meer aan en toch vond ik het mooi geweest, ondanks het feit dat ik het altijd heel erg bevredigend vond. 
Er zijn een aantal leerlingen geweest die ik heb begeleid naar een carrière als beroepsmuzikant of/en conservatorium. 
Deze mensen hoefde ik niet uit te leggen dat dit een harde en tijdrovende weg is waarbij discipline en meters maken een absolute vereiste is! 
Als ik voor alle uren die ik gestudeerd heb een euro had gekregen, had ik een leuk pensioen gehad…
Dit proces is moeilijk uit te leggen, zie het als een combinatie van passie, eerzucht, inspiratie en nieuwsgierigheid.
Door zoveel jaren les te geven op verschillende niveaus kreeg ik een compleet helder beeld hoe alles in elkaar zit en met elkaar verbonden is, je bent in staat om op 10 verschillende manieren dezelfde materie uit te leggen, met als rotsvaste basis je eigen enthousiasme!
Tegenwoordig doe ik uitsluitend masterclasses voor grotere groepen, ik lul en speel, jullie luisteren, hahaha!
Door Bert Heerink ben ik in contact gekomen met het NNO ( Noord Nederlands Orkest ) In 2007 zijn we begonnen met “ Echo’s of Pink Floyd “, een megaproject met bewerkingen van muziek van Pink Floyd, gearrangeerd en gedirigeerd door de wereldberoemde Dirk Brossé! 
Bert wilde mij absoluut erbij hebben, daar ben ik Bert en Irma ( z’n manager en tevens vriendin ) eeuwig dankbaar voor!
Ik heb t/m 2019 met heel veel plezier 2 keer per jaar mogen werken met dit geweldige orkest!
Zoveel verschillende muziek gespeeld met de meest uiteenlopende artiesten zoals: Bert Heerink, Lois Lane, Jenny Lena, Boris, Erik Mesie, wijlen Antonie Kamerling, Chris Zeegers, Marcel en Jim de Groot ( zonen van Boudewijn ) Syb vd Ploeg (de Kast ), Joseph Clark ( De Texaanse Freddy Mercury ), Ellen ten Damme, Ellen Evers, Armin van Buuren, Marcel Veenendaal ( Direct ), Erik Corton, Tim Knol en zijdelings zelfs met Steve Vai. “ Jaja, opschepper, indrukwekkend hoor, wil je er nog iets over kwijt?”
Graag! Toen ik voor het eerst als slecht noten lezende gitarist, die het tempo van de drummer altijd volgde, met het NNO werkte o.l.v. Dirk Brossé, werd ik heeeeel klein…
Deze mensen speelden de meest complexe stukken, zonder voorbereiding, van bladmuziek! Ik zat al weken te zwoegen om dit gespeeld te krijgen…
Van het gezwaai met een stokje ( dat is wat een dirigent doet ) snapte ik geen zak
Gelukkig was ik ook naïef en onwetend, wat af en toe voor grappige momenten zorgde omdat ik de “ codes “ die gelden binnen zo’n orkest helemaal niet kende! 
Deze worden je dan ook niet uitgelegd, dat gebeurde uitsluitend door non verbale communicatie, waar bijvoorbeeld vrouwen meesters ( eigenlijk meesteressen ) in zijn, en ik niet zo heel goed in ben..in mijn toekomstige blogs zal ik hier dieper op ingaan.
Ik heb in het hoge noorden een nieuwe kant van muziekmaken geleerd!
Daarom zal ik er een apart hoofdstuk aan besteden, want wat ben ik alle mensen dankbaar voor de kans die ze me hebben gegeven! Wordt vervolgd…
Door de toermanager van Kayak werd ik gevraagd of ik in de band van Henk Westbroek wilde spelen, hij had namelijk z’n hele band op staande voet ontslagen ( Daar doet Henk namelijk niet zo moeilijk over ) en of ik ook nog een toetsenist wist!
Ik tipte superpianist Geert Keijsers, tegenwoordig toetsenist en arrangeur vd “ Toppers “ en het Night of the Proms orkest en meer!
De ritmesectie van Volumia was al gevraagd, dus stond Westbroek zonder dat ie het wist met een compleet Limburgse band op de planken!
Na een aantal jaren kreeg ik op vakantie in Griekenland een telefoontje van dezelfde toermanager ( Johan Koster ).
Het Goede Doel ( Henk en Henk ) kwam na 8 jaar ruzie weer bij elkaar, of ik de plaats van Sander van Herk wilde innemen!
Het Goede Doel waren Henk en Henk, plus Sander van Herk, alle hits komen van dit trio!
Beleefd als ik ben vroeg ik waarom Sander er niet bij was, het had met persoonlijke redenen te maken.
En plotseling zat ik bij HGD, een album op te nemen met Sander achter de knoppen! “ Ik heb het gevoel dat ik aan de verkeerde kant van het glas zit “ zei ik tegen Sander in de studio die hij samen met Henk Temming beheerde. 
Sander was uiterst vriendelijk en stelde me gerust, “ Gewoon jouw ding doen, ze hebben je niet voor niks gevraagd “
Over de comeback van HGD in latere blogs meer!
Erik Mesie leerde ik kennen bij het NNO, tijdens het Pink Floyd project, ik vond de liedjes die ik van Toontje Lager kende altijd al leuk, met te gek gitaarwerk!
“ Als je ooit nog een iets met Toontje Lager gaat doen, moet je me bellen “ zei ik destijds tegen Erik.
En zo geschiede, een aantal jaren later loste hij z’n belofte in en werd Toontje Lager nieuw leven ingeblazen, dit heb ik ook met veel plezier gedaan tot het vorig jaar, vanwege mijn carrière switch naar Duitsland kon ik dit niet meer combineren.
In 2008 werd ik via een kennis, Roy Dassen gevraagd of ik interesse had om een popopleiding in Limburg op te zetten.
Ik had genoeg werk maar dacht dat het wel een bepaalde zekerheid…( dat krijg je als je ouder wordt met eigen huis, kinderen, hond, kat, cavia, tuin, barbecue, 2 auto’s, rolluiken…man man…) dus nogmaals ZEKERHEID gaf, als ik eens minder te spelen had! 
Dus ben ik op gesprek gegaan en besloot het te gaan doen samen met goeie vriend en drummer Sjoerd Rutten. 
We hebben ons behoorlijk moeten inwerken in het Nederlandse onderwijs systeem, voor zoverre je kunt spreken van een systeem…zucht…ik wordt er gelijk weer moe van, wat is dat toch? 
Het woord “onderwijs”, ik zie het zo, onder, is beneden, ergens onder zitten, betekend lager zitten. 
Waaronder dan? Onder “ wijs “ natuurlijk, wijs als wijsheid….
Dus “ onderwijs “ betekent dat het verre van wijs is! Het is niet wijzer, want dan heette het bovenwijs i.p.v. onderwijs, het is dommer! Ik weet het, ik heb een vreemde manier van redeneren, dus…sorry, waar was ik gebleven, oh ja, later heb ik Jan van Olffen en Cindy Oudshoorn gevraagd om ons te versterken.
Dit heb ik t/m 2018 gedaan, ook hierover later meer!
Dit blog is weer veel te lang aan het worden, sorry voor dat, ik ga afsluiten!
Voor de volledigheid voeg ik er nog Zeno ( Totoproject ) en Symfo Classics aan toe, over al deze projecten en bands ga ik blogs schrijven, het moet wel een behoorlijk boek gaan worden…
“ Nou, wat een verhaal zeg, is er nog een boodschap?”
Ja, die is er!
Als je als muzikant wil (over)leven zul je verschillende zaken moeten doen, dit was een greep uit de activiteiten die ik nodig had om ieder jaar m’n geld te verdienen!
Oordeel niet te snel over iets dat op je pad komt, daag jezelf creatief uit om te zien of je er wellicht iets mee kunt.
Soms gaat het gewoon om geld en moet je je ego aan de kant zetten.
Overwin je angst door je angst aan te gaan!
Ik heb ontdekt dat de realiteit nooit zo erg is als de gedachten die ik in m’n hoofd had! 
Als laatste, iedere ervaring is er één en kan je iets leren en/of dichter bij je doel brengen! 
Voor iedereen die van een hobby z’n beroep wil maken. 
Respect dat jullie het lef hebben om deze uitdaging überhaupt al aan te gaan, blijf geloven, geloof is het enige dat je door de dalen ( want die komen er) heen sleept! 
Bam jonge!