Hoe opwindend het leven “on the road” misschien lijkt, soms sluipt de routine erin, zeker als je dit een aantal keren per week doet.
Vroeger reed ik meestal de bandbus, nou ja bus is een groot woord, een MPV dan.
Het bedrijf dat ons geluid en licht verzorgde nam ook onze backline mee, bouwde zelfs de hele zooi op en af. Wat een luxe!
Alle apparatuur werd gecustomized ( voor ons op maat gemaakt, technisch gesproken ), dat kon toen nog omdat we veel optraden en dan wilde zo’n bedrijf wel iets exclusiefs doen.
Wij namen de gitaren, bekkens en een toetsenbord mee, dat was goed te doen.
Als ik me bedenk dat iedereen nog rookte en we met 5 a 6 man in de bus zaten, kunnen jullie je je wel voorstellen wat voor een puinhoop het in mijn auto was!
Overal uitpuilende asbakken, flesjes AAdrink, Mc. Donalds zakken, bananenschillen, blikjes frisdrank, lege sigarettenpakjes etc.
Als je veel speelt ontstaat er een routine, iedereen heeft zo z’n eigen routines/verantwoordelijkheden.
Dat er daardoor toch nog weleens iets mis kon gaan lijkt onlogisch.
Daar kwam ik op een pijnlijke manier achter…

Onze zanger woonde in Horst, Noord Limburg, de rest van de band verzamelde zich in Echt.
Aangezien de meeste optredens boven de Noord Limburgse grens lagen pikten hem als laatste op.
Buiten z’n kwaliteiten als zanger, was hij ook nog een zeer verdienstelijk gitarist en speelde waar nodig, akoestische gitaar.
Zoals ik al schreef namen we de instrumenten zelf mee, keyboard, basgitaar, 2 elektrische en 2 akoestische gitaren.
Toen we Leon (zanger) de nacht van tevoren naar huis hadden gebracht, had ik, om een voor mij onverklaarbare reden, m’n gitaren bij hem in de gang gezet.
Toen we Leon oppikten was de routine dat ik toeterde, Leon met z’n akoestische gitaar naar buiten kwam, de achterklep vd auto openmaakte, z’n gitaar in de auto legde en plaatsnam op de achterbank.
Zo ook deze keer.
We speelden in Lemele, een klein dorpje met een grote discotheek, zo’n twee en een half uur rijden.
Zoals het altijd ging op weg naar een optreden werd er slap geouwehoerd over muziek, instrumenten, vrouwen, sex en eh…sex en eh…muziek, dat was het eigenlijk…
Er werd vooral veel gelachen!
Als je zoveel tijd met elkaar doorbrengt ken je elkaar van haver tot gort.
De humor was sarcastisch en ging vaak over de grenzen van gangbare fantsoensnormen.
Gelukkig kon niemand het horen…
Wat ik altijd één van de mooiste aspecten vond was de totale ontnuchtering van ieders persoonlijkheid.
Die werd teruggebracht tot de essentie van de mens in kwestie, niet meer en niet minder.
Karaktereigenschappen werden uitvergroot tot in het absurde!
Een voorbeeld?
Onze toetsenist had last van een haardos waarvan steeds meer haren weigerden terug te keren na een bezoek aan de kapper.
Gelukkig had hij er zelf geen last van.
De routine was dat ik reed, hij naast me zat en navigeerde waar nodig.
Tijdens het rijden, het was eens een keer stil, buigt mijn broer zich vanaf de achterbank naar voren en zegt quasi discreet tegen me: ”Joost, niet kijken maar er zit een kale oude man naast je!”
“Hou je kop dikke gans en ga terug zitten!” was het antwoord van de betreffende toetsenist…
Ik snap dat dit soort praat op een “normale werkplek” voor grote problemen kan zorgen.
Echter in de absurdistische wereld die Rock ‘n Roll heet, lag iedereen in een deuk!
Voor elke beginnende muzikant, die zeker weet ( of denkt ) dat de wereld aan hem of haar voeten ligt, is het heel goed om eens een jaar of 2/3 in dit circuit ( dat helaas uitgestorven is ) mee te draaien.
It separates the boys from the men…
Het publiek komt namelijk niet voor jou, daar zal jij voor moeten zorgen!
Jij bent de gladiator die in de arena stapt en er voor moet zorgen dat je er zonder kleerscheuren vanaf komt.
Dan is een goeie sfeer in een band onvermijdelijk, want dan doe je het samen.
Humor is het middel om de lading van situaties af te halen, althans dat vonden wij.

Onderweg naar Lemele vergat ik, door het constante geouwehoer, op de weg te letten en bleken we ineens in Zwolle te zijn!
“Hee jong, waar zitten we eigenlijk?” vroeg de toetsenist vanuit het niks.
“Eh, ik heb eigenlijk niet opgelet door al die onzin die jullie vertellen” zei ik.
“Tjezus man, hoe vaak ben je er niet naartoe gereden?” kreeg ik gelijk terug te horen!
“We zitten compleet verkeerd godverdomme, je bent al een half uur in de verkeerde richting aan het rijden!” was zijn conclusie.
Dus ik draaide me snel op de weg om vol gas de draad weer oppikken!
Dat vol gas was overigens niks incidenteels, we waren jong, ik ook…dus.
Het heeft me altijd verbaasd dat de jongens in de band nooit klaagden over mijn rijstijl, die was op z’n zachts gezegd nogal roekeloos…
Daardoor kon ik wel iets van de verloren tijd inhalen, dat dan weer wel!
Tien minuten voor aankomst schoot me plotseling iets te binnen en vroeg aan onze zanger: “Leon, je hebt mijn gitaren die bij jou in de gang stonden toch wel ingeladen?”
Waarop Leon kort maar krachtig zei:” Nee!”
Iedereen lag in een deuk van zijn antwoord, ik ook trouwens!
“Nee Joost, ik meen het serieus, ik heb ze echt niet ingeladen, heb er niet meer aan gedacht dat jouw gitaren bij mij in de gang stonden!” zei hij, terwijl er binnen een seconde een doodse stilte in de bandbus viel….
Die stilte bleef nog enkele seconden…toen iemand zei: “Nee, je maakt een grapje!”
Maar hij maakte geen grapje!
Het zweet brak me uit…geen gitaren, geen, geen enkele, niks, helemaal niks!
Krijg nou wat dacht ik, het is zaterdag, alle muziekwinkels zijn dicht en in Lemele lag überhaupt geen winkel!
Zelfs niet in een omtrek van vijftig kilometer…
De moed zakte me in de schoenen…wat een klotezooi!
Ik viel compleet stil, iets dat bijna nooit voorkomt…
Iedereen liep met z’n instrument de zaal in terwijl ik, met uitsluitend m‘n klerentas in de hand, m’n kop brak over hoe ik nu nog in godsnaam aan een elektrische gitaar zou komen!
Dus liep ik de plaatselijke kroeg in en schreeuwde of er mensen waren die een gitaar thuis hadden.
Enkele bleken een gitaar te bezitten of kenden iemand die een gitaar had.
Bij navraag bleek het in alle gevallen om een Spaanse gitaar te gaan, helaas…
De kroegbaas schoot me te hulp, nam me mee naar achteren en gaf me een hele reeks telefoonnummers van bands en gitaristen uit de buurt, helemaal top!
Gelukkig voor deze muzikanten was dit nog een tijd waarin veel opgetreden werd.
Dus kreeg ik niemand aan de lijn, niemand was thuis, dit speelde zich af in het tijdperk dat er nog geen mobiele telefoons waren.
Nadat ik alle gitaristen had gebeld, zonder succes, begon ik andere instrumentalisten te bellen, wellicht dat deze soelaas konden bieden.
Na een half uur begon me de moed in de schoenen te zakken…een onbegonnen missie, wat nu?
Ik belde het volgende telefoonnummer, het bleek een drummer te zijn.
Hij ging gelijk de gitarist van zijn band bellen.
Ondanks dat ik niet gelovig ben betrapte ik mezelf erop dat ik begon te bidden tot “de Here”, aub laat deze jongen thuis zijn en een gitaar voor me hebben!
“Ik krijg hem niet te pakken, hij heeft een nieuwe vriendin en zal wel liggen te rollebollen in bed, hahaha!” zei de behulpzame slagwerker.
Als een boer met kiespijn probeerde ik om z’n grapje te lachen maar ik kon wel janken…
“Mijn vriendin heeft wel op zolder nog een oude elektrische gitaar liggen, ik weet niet wat het is en of het ding het doet, die wil ik je best komen brengen” zei hij.
Het interesseerde me geen zak of het ding het deed, die kregen de jongens vd techniek wel aan de praat, dus zei ik dat ik de gitaar kwam ophalen maar hij stond erop dat hij het instrument kwam brengen omdat hij begreep dat de situatie al erg genoeg was! Super van hem!
Dus kreeg ik na een half uur een rode Ibanez Blazer in mijn handen gedrukt met 3 snaren, scheve hals, vals en nu komt ie, met 3 pickup’s net als een Stratocaster waarvan alleen de middelste pickup werkte….die gebruikte ik nooit!

Nadat ik de snaren had verwisseld en de gitaar octaafzuiver had afgesteld besloot ik vlak voor het optreden de gitaar aan te sluiten op mijn installatie.
Stel dat het ding het helemaal niet doet, dan ben ik weer terug bij af!
Zoals ik al schreef deden van de drie pick-up’s er twee het niet, één gelukkig wel, helaas was dat de middelste pick-up die ik nooit gebruikte.
Onder het motto “Een gegeven paard kijk je niet in de bek” zette ik me over dit gitaar gerelateerde probleem heen.
Een pak van mijn hart!
The show must go, en dat kon ook gelukkig!

Na de intromuziek stormden we de bühne op en zetten ons eerste uptempo ( opzwepend ) nummer in.
Vol gas, gain helemaal open en…
Wat hoor ik toch allemaal?
Dit was het tijdperk waarin er nog geen in-ear monitors ( oortjes ) bestonden, dus al het geluid ( herrie ) kwam uit je eigen gitaarspeakers en de floormonitors die voor onze neus lagen.
Aan deze speelsituatie zaten een aantal voorwaarden, hier komen ze!
Als ieder bandlid gedisciplineerd genoeg is en ervoor zorgt dat de backline zodanig gepositioneerd is dat andere bandleden en de FOH geen last hebben van het geluid dat jij produceert, alleen jijzelf en visa versa.
Dan kan iedereen elkaar horen en zichzelf het beste, daardoor ontstaat er een natuurlijke balans op de bühne.
Dat we allemaal de regel hanteren “wat je kunt horen hoeft niet op jouw monitor” maakt dat er een gedefinieerd podiumgeluid ontstaat.
Hoe meer instrumenten er over die ene (!) speaker worden versterkt, hoe meer het bühne geluid een ondefinieerbare brei wordt.
We luisteren naar de FOH ( geluidsman/vrouw die het zaalgeluid doet ) als er wordt gevraagd om de backline anders te positioneren en/of uiteraard zachter te spelen ( harder heb ik in al die jaren nog nooit gehoord…)
De laatste is de lastigste, de akoestiek van de zaal en bühne.
Hier is vrij weinig aan te doen, je kunt geen betonnen zaal omtoveren in een met hout bewerkte zaal die akoestisch is uitgemeten, waardoor er weinig tot geen reflecties zijn en het geluid natuurlijk en warm klinkt.
Dan wordt het roeien met de riemen die je hebt, alles went tenslotte, ook al verneuk je er je complete gehoor mee met als resultaat gehoorschade ( ja, schuldig…helaas )
De zaal in Lemele was compleet betegeld!
Stel je voor dat er een Rockband in je mooi betegelde badkamer speelt.
Tegels zijn harde, koude materialen die het geluid reflecteren ( het stuitert harder dan je speelt terug in je al beschadigde gehoorgang! ) ,zo klinkt het dan ook, hard en schel!
Dit geluid, vergelijkbaar met het langs scheuren van een peloton Formule 1 auto’s, krijg je binnen een aantal milliseconden “in your face” terug op de bühne.
Daardoor hoort niemand zichzelf meer en gaat onvermijdelijk een tandje bijzetten qua volume, waardoor het bühnegeluid te hard wordt en de FOH niet meer hoort of de gitaar vanaf de bühne zo hard is of over de geluidsinstallatie van de zaal. Hetzelfde geldt voor de basgitaar en het geluid dat uit de floormonitors vele db’s meer versterkt is dan in de soundcheck.
Probeer dan maar eens een mooie balans te maken in het zaalgeluid…
Een opeenstapeling van geluidstechnische problemen die tot overmaat van ramp ook nog kan leiden tot het rondzingen van microfoons ( dat noemt men ongewenste feedback, een terugkoppeling en een opeenstapeling van zichzelf versterkte nare frequenties ) resulterend in snoeiharde hoge fluittonen die met 100 Db de zaal in werden geslingerd nadat we eerst zelf last kregen van ons evenwichtsorgaan en bijna ons bewustzijn verloren…
Een soortgelijk probleem kan zich ook voordoen op lagere frequenties waardoor er een statische golf ontstaat die een eruptie van een vulkaan lijkt aan te kondigen!
Dus, even terug!

We begonnen onze eerste song te spelen onder de hierboven genoemde omstandigheden.
Het enige dat ik tussen de noten die ik speelde hoorde, was een constant in het hoog piepende feedback, afgewisseld met een brom veroorzaakt door een aardlus.
Nog zo’n leuk fenomeen dat een aantal oorzaken kan hebben, de vraag is, welke is het deze keer? Deze brom was namelijk even hard als mijn gitaargeluid!
Ik wist dat deze zaal altijd problematisch was als het op brom aankwam. Zelfs met mijn belachelijk grote, zuivere en uiteraard van “noisegate” voorziene “ijskast gitaar installatie”!
In Lemele altijd brom!
Maar deze keer was de brom oorverdovend hard, aangevuld met de meest uiteenlopende snoeiharde feedbackfrequenties.
Na een verwarrende minuut ontdekte ik dat al deze “bijgeluiden” op mijn conto konden worden bijgeschreven…
Wat ik in zo’n situatie altijd deed was denken in oplossingen.
De hele eerste set zocht ik naar een plek op de bühne waar geen feedback was, stelde mijn noisegate opnieuw in ( geen beginnen aan, geen brom was in dit geval ook geen geluid…).
Draaide aan de toonregeling van mijn versterker om de feedback weg te krijgen, wat lukte als ik de mid en hoog frequenties op nul zette.
Dit resulteerde echter in een geluid dat je kunt vergelijken met iemand die tegen je praat met 25 mondkapjes en zo‘n plexiglas M.E. masker op, en dit terwijl hij achter een plexiglas scherm staat!
Ik dacht na over hoe mijn geprogrammeerde geluiden in verhouding stonden tot deze gitaar, hoe ik deze avond door zou komen, welke onverwachte wendingen deze avond nog meer zou kunnen krijgen.
En dat alles terwijl we met een stalen gezicht de eerste set speelden, ik meer aan het stemmen was dan aan het spelen.
Ondanks alle handicaps die deze gitaar had, met deze handicap had ik ook nog rekening te houden!
We hebben het optreden gedaan zonder dat het publiek heeft gemerkt wat er zich achter de schermen ( mijn schermen..) afspeelde.
Ik ben de betreffende drummer nu nog dankbaar dat hij de avond heeft gered!
Ik weet helaas zijn naam niet meer.
Zou je dit lezen, super tof van je en nog steeds heel erg bedankt!
Wordt vervolgd….

Door andere werkzaamheden heb ik mezelf een aantal blogloze weken gepermiteerd!
Deze blog gaat over humor in muziek.
Frank Zappa bracht een 6 tal dubbelalbums uit met de bovenstaande titel, vooral gericht op humor die was terug te vinden in z’n teksten en muziek die ik persoonlijk hilarisch vond!
Ik ga het hebben over situaties die van oorsprong niet grappig bedoeld waren maar door een samenloop van omstandigheden onvergetelijk komisch zijn geworden!

Mountain was volgens mij de eerste Hardrock band ter wereld die onder de bezielende leiding van gitarist/zanger Lesley West stond.
In een ver verleden ( 35 jaar geleden ) zag ik een optreden van deze band bij het Duitse Tv programma Rockpalast, ze speelden destijds in het voorprogramma van Deep Purple.
Aangezien het voorprogramma altijd korter speelt dan de hoofdact, schat ik dat het optreden van Mountain drie kwartier heeft geduurd.
Ik was een liefhebber van alles dat met Rock en gitaren te maken had dus drukte ik gelijk op de opnameknop van de videorecorder, niet wetende dat ik deze opname nog vaak zou terug kijken…
Mountain was een trio ( drums, bas, gitaar ) waarbij de bassist ook nog toetsen speelde en zong, naast Lesley West die de frontman was.
Het eerste nummer hakte er gelijk in, de bassist speelde toetsen en zong samen met West, niet verkeerd dacht ik!
Naarmate het optreden vorderde kreeg ik echter steeds meer het idee dat het eerste nummer weleens het enige nummer zou kunnen zijn geweest dat de heren gerepeteerd hadden, met name de bassist en drummer!
Lesley West was Mountain en schakelde moeiteloos over van het ene naar het andere nummer, zonder overigens rekening te houden met “die twee” waardoor er momenten ontstonden dat de gitarist/zanger moederziel alleen stond te spelen en “die twee” probeerden te ontcijferen welke song West speelde en in welke toonsoort het liedje stond, met “pokerface” overigens want the show must go on!
Lesley West leek op een Biker uitvoering van het “Michelin”mannetje ( mensen van mijn leeftijd weten waar ik het over heb ).
Lange wilde haardos met slordige baard, een hoekige B.C. Rich gitaar die afwisselend op zijn buik lag, er vanaf gleed en vast kwam te zitten onder z’n buik waardoor Lesley voorover moest buigen om te zien wat ie in godsnaam aan het spelen was en het ding omhoog trok zodat het precies in het midden van zijn buik, een meter verder, tot stilstand kwam! Deze act was te danken aan de elastische gitaarband die Lesley om had hangen!
Om de zoveel tijd keek hij zichtbaar geïrriteerd over z’n schouder naar achteren als “die twee” het spoor helemaal bijster waren na de zoveelste mini medley van het Mountain repertoire dat Lesley tot in de puntjes van z’n vingers beheerste!
Het optreden begon op mijn lachspieren te werken, West schakelde midden in een nummer over naar een ander liedje, vaak ook nog in een totaal andere toonsoort of van majeur naar mineur!
Zijn irritatie werd alleen maar groter, tussendoor schreeuwde hij ,naar achteren kijkend, waarschijnlijk de instructies die bij het liedje hoorden!
Op een bepaald moment stopt hij met spelen en loopt op z’n dooie gemak naar achteren, richting drummer.
Bij de drum bühne aangekomen pakt hij een bekkenstandaard inclusief bekken van de drum bühne, tilt dit tot boven zijn hoofd en maakt een achterwaartse beweging en gooit de standaard met bekken en al bovenop de nog spelende drummer! Ik kwam niet meer bij!
Met zelfgenoegzame blik loopt Lesley, wederom op z’n dooie gemak, terug naar de voorkant van het podium en vervolgd het optreden!
Een aantal nummers later ontstaat er spontaan een drumsolo, spontaan omdat alle drie de heren het spoor volledig bijster waren waardoor de drummer z’n kans greep!
Lesley West loopt naar achteren en gaat aan de zijkant staan wachten terwijl hij met een arm tegen zijn Marchall torens aangeleund staat.
Op een gegeven moment vind West het mooi geweest en loopt naar voren richting drummer en zet een brute gitaarriff in om aan te geven dat ze weer verder gaan met zoeken welk liedje zo ook alweer aan het spelen waren.
Dit ging echter volledig aan de drummer voorbij die als Animal uit de Muppetshow tekeer ging!
Dus liep Lesley weer terug naar z’n Marchall stack…
Een tweede poging van West, die duidelijk met meer overtuiging werd ingezet dan de eerste, krijgt helaas ook geen gehoor bij de wild om zich heen slaande drummer!
Wederom loopt Lesley terug naar z’n Marchalltoren en gaat er tegenaan hangen.
Op dat moment neemt de cameraman hem in beeld en zien we in close-up het gezicht van West, dat spreekt boekdelen!
Zichtbaar verveeld kijkt ie naar de drummer die in zijn ogen een dodelijk vermoeiende solo speelt, je ziet hem zuchten en steunen terwijl hij met z’n ogen rolt, af en toe omhoog kijkend alsof ie God smeekt om deze ellende te stoppen, wat een shot, echt hilarisch om te zien!
Uiteindelijk lukt het hem toch om de aandacht van de drummer te krijgen waardoor het logge apparaat dat Mountain heet in beweging komt!

Het laatste nummer wordt groots aangekondigd en er wordt een 2 meter hoge koebel ( ! ) het podium opgereden!
De drummer komt achter z’n drumkit vandaan met een drumstok ter grootte van een honkbalknuppel!
Lesley West zet zijn laatste brute gitaarriff in waarna de drummer als een bezetene op de koebel begint te meppen!
Wat een herrie zal dat zijn geweest als je weet hoe hard een normale koebel al klinkt, zeker in de handen van een zangeres die even niks te doen heeft en besluit dat ze voor “het oog” uit het ritme gaat meespelen op een koebel, die altijd wel ergens verloren op de bühne ligt, dat is toch goed voor de bühne act…!
Nadat de drummer weer heeft plaats genomen achter het drumstel geeft West teken aan de crew dat het ding van het podium kan worden gerold, het staat namelijk vlak naast hem.
Als hij een stap naar rechts maakte liep hij voortdurend tegen dat ding aan!
Maar ook in dit geval werden zijn gebeden niet gehoord…
Tijdens het spelen en zingen probeert Lesley contact te krijgen met de crew die waarschijnlijk totaal niet op zit te letten omdat ze druk zijn met het onderzoeken van het percentage lekkere wijven dat in het publiek staat!
Blijkbaar lag het percentage boven gemiddeld en besluit West het ding dan maar zelf van het podium te halen!
Dat dit door zijn zoveelste irritatie op z’n zachts gezegd verre van subtiel gebeurde lijkt me duidelijk!
Lesley doet een poging om zijn rechterbeen zo hoog mogelijk te houden, ( wat voor iemand van zijn postuur best een uitdaging is ) om vervolgens met een niets ontziende karatetrap a la Bruce Lee, het enorme ding van z’n sokkel te trappen!
Daardoor dondert het gevaarte van het karretje af dat wegschiet, waardoor de enorme koebel met een klap terecht komt op de rij floormonitors die aan de voorkant van de bühne liggen!
Onder luid applaus verdwijnt de band van het podium en het publiek maakt zich op voor de headliner, Deep Purple.

Na zoveel jaren op het podium te hebben doorgebracht, rijst de vraag hoe vaak ik zelf niet in dit soort situaties terecht ben gekomen…
Altijd totaal onverwacht trouwens.
Vaker dan jullie denken, het meeste bleef onopgemerkt bij het grootste gedeelte van het publiek omdat het zich op een bepaalde plek op of achter het podium afspeelde.
Bij Go to the Max ( mijn eerste succesvolle band )was het in het begin pure prestige, wij moesten laten horen dat we niet zomaar een coverband waren, wij waren echt goed…!
Dus besloten we om Innuendo, een meesterwerk van Queen te spelen.
Dat was makkelijker gezegd dan gedaan, er zat namelijk een compleet akoestisch gitaarstuk in het midden van het nummer.
Nou was dat niet het probleem, maar het snel omschakelen van elektrisch naar akoestisch gitaar des te meer!
Na het Flamenco-achtige middenstuk ( gespeeld door Steve Howe, voor de insiders ) moest ik gelijk het koortje meezingen dat hier op volgde. We wilden alles live zingen en geen koren laten meelopen op de achtergrond zodat het leek alsof er een heel kerkkoor miljoenen aerosolen de zaal in blies…
Ik had heel even tijd om snel mijn akoestische gitaar af te doen en in de standaard te zetten, vervolgens mijn elektrische gitaar uit de standaard te pakken, om te hangen, en tijdens het zingen de plug te zoeken van de gitaarzender, ( deze was bevestigd aan m’n riem, een korte gitaarkabel was de verbinding tussen zender en gitaar ) deze plug stak je vervolgens in de ingang van je gitaar.
Tegenwoordig zijn daar gitaartech’s voor…
Het bombastisch bedoelde koor dat we zongen leidde tot een absoluut hoogtepunt waarin ik hetzelfde Spaanse melodietje moest inzetten , maar nu met spierballen!
Mijn elektrische gitaar in de “high gain” stand en gas erop!
Het orkest ( de band…) begeleidde het eerste rondje met harde klappen ( kicks of accenten ) op de eerste tel en op de 2e 8e noot van de 5e tel, ( het ging hier om een 5/4 maat, de meeste popmuziek wordt namelijk in 4/4 maat gespeeld, dat klapt zo lekker weg…boem tjak boem tjak, of voor de partypeople BOEM BOEM BOEM BOEM! ) sorry voor deze spoedcursus maatsoorten, ik was effe afgeleid…
Na deze passage zette de band de groove in om zo hard mogelijk te beuken en te blazen tot het dak eraf werd geblazen!
Het snelle wisselen ging me redelijk goed af, alhoewel er soms momenten waren dat ik één seconde voor mijn inzet de plug pas in mijn gitaar stak…pffff.
Maar deze keer was ik totaal gefocust, sneller dan normaal, nu zou het dak echt af gaan!
Was het niet, dat ik kort voor het optreden besloot om de gitaarzender vast te maken aan mijn gitaarband i.p.v. mijn riem, vraag me niet waarom…
Als de zender aan je riem hangt maakt het niet uit welke gitaar je inplugt, de zender blijft op één plek, aan je riem, dus…
Als de zender aan de gitaarband zit, ben je vastgeketend aan de desbetreffende gitaar waar de gitaarband met zender aan is bevestigd, wisselen is alleen mogelijk als je de gitaarband loskoppelt van de gitaar en bevestigd aan een andere gitaar…snappen jullie het nog?
Ik had op het podium altijd een reservegitaar in een standaard, voor het geval me een snaar brak, wat regelmatig gebeurde aangezien ik nogal hard aansla en veel gebruik maakte van de tremelo arm ( een soort hendel bij de brug waardoor je een expressiemiddel erbij kreeg, in dit geval was het een Floyd Rose tremelo ).
Dus als er een snaar sprong, kon ik razendsnel mijn spare ( reserve ) gitaar pakken zonder het optreden te hoeven stoppen, iets wat “not done” is in de muziekwereld!
Waar was ik gebleven?
Oh ja, mijn supersnelle wissel!

Ik zong het koortje uit en liep de catwalk op, ( die was er toevallig in de zaal waar we speelden, dat is kikke! ) en maakte me op voor mijn inzet, waarna de band met me mee zou rocken!
Het volume nam toe, de spanning was te voelen, alles leidde tot deze magistrale gitaarinzet!
Korte stilte voor de storm en gaan! Ik zei, gaan!
Ik zei toch…eh…gaan…dus…waarom hoor ik niks???
Ik speelde zo hard als ik kon maar hoorde geen gitaar!!! De band speelde de accenten zo hard mogelijk, maar die leken uit de lucht vallen zonder een leidende melodie, het sloeg nergens op!
En ik maar draaien aan de volumeknop van de gitaar zonder resultaat!
Zou de plug er wel goed in zitten dacht ik terwijl de gitaarsolo al had moeten klinken!
“Waar is de plug godverdomme, die steekt toch altijd in de gitaar?” vroeg ik me in alle paniek af terwijl ik wild om me heen keek, zoekende naar de oorzaak!
Toen ik naar achteren keek en mijn gitaarinstallatie zag staan, keek ik recht in de ogen van mijn trouwe “six string wooden friend” die me verbaasd aankeek…
Ik keek naar beneden en zag tot mijn grote verbazing dat ik de reservegitaar om mijn nek had gehangen!!!
Haastige spoed is zelden goed!
Het waren wel min of meer dezelfde gitaren maar met één, nogal belangrijk verschil, de gitaarband! ( deze gitaarband kwam namelijk zonder zender en kabel met plug )
Mijn “werkende” gitaar stond met zender en al geduldig te wachten in de standaard….

Iets soortgelijks maakte ik mee bij de eerste toer van Kayak, de rockopera Merlin, bard of the unseen.
Er was een regisseur bij gehaald om de hele show in goeie banen te leiden wat betreft performance.
Gelukkig betrof dat voornamelijk de vocalisten, Cindy ( Oudshoorn) en Bert ( Heerink ), ik vond de muziek al lastig genoeg om te onthouden, laat staan dat ik ook nog aan performance moest denken!
Helaas voor mij kreeg de regisseur ( Ruud Davris ) tijdens de repetities nieuwe inspiratie, hij vond het een goed idee dat ik ook een aantal performance zaken ging uitvoeren!
Begrijp me niet verkeerd, ik ben altijd voor performance, maar dan liever spontaan.
Nu moest ik ook nog onthouden waar ik op enig moment moest gaan staan, hoe ik er naartoe liep, welke bewegingen er belangrijk waren en wat er in het theater “not done” was…
Tijdens de repetities vergat ik de helft van de tijd wat ik moest doen omdat ik bezig was om mijn gitaar te stemmen, met mijn inear geluid, vooral met het geven van tekens naar de technicus die hier verantwoordelijk voor was!
Iets dat Ruud me na een aantal shows heeft afgeleerd omdat hij me liet besffen dat mijn constante gebarentaal richting zijkant van de buhne het publiek zou afleiden!
“Stel je voor Joost, Cindy en Bert staan aan de rand van het podium iets heel breekbaars, iets heel kleins te doen, mooi uitgelicht en het hele publiek wordt meegenomen in het verhaal” begon Ruud.
“Plotseling zien ze op de achtergrond iemand wild met z’n armen zwaaien waardoor het lijkt alsof er een vliegtuig gaat landen!” “Dat doe jij! Daardoor neem je de focus weg van het complete publiek die zich afvragen wanneer en waar het vliegtuig gaat landen! En weg is de act…”zei Ruud om me duidelijk te maken dat het ook anders kon.
Door rustig de coulissen in te lopen en uit het zicht van het publiek je wensen kenbaar te maken had niemand iets in de gaten.
Deze waardevolle tip is me tot op de dag van vandaag bijgebleven, waarvoor dank Ruud
Omdat een gestemde gitaar en een goed monitorgeluid voor mij persoonlijk meer prioriteit had dan alle plaatjes die Ruud voor me had bedacht, vergat ik dit helft van de tijd! Bij de optredens zou ik er wel aan denken, we zaten tenslotte nog in de repetitiefase…
Ik moest bijvoorbeeld bij het intro van een nummer bij een huizenhoog zwaard gaan staan, gitaar schuin voor me alsof ik een gladiator was.
Het podium had een “black-out”, ( compleet donker ) terwijl het zwaard waar ik voor stond uitsluitend werd uitgelicht.
Hoe vaak ik niet tijdens het intro mijn gitaar aan het stemmen was en opeens dacht:”Kut, ik had bij het zwaard moeten staan!”.
Dus kwam Ruud na het optreden steeds minder lachend op me af en zei:”Je stond weer niet bij het zwaard!”
Er zat een hartverscheurend duet tussen Bert en Cindy in de show ( Friendship and Love )
Beide begonnen het liedje aan de uiterst rechter en linkerkant van het podium, tijdens het liedje kwamen ze steeds dichter bij elkaar om vlak voor het einde van het liedje in elkaars armen te vallen.
De song eindigde met een hartverscheurende gitaarsolo, dus had Ruud bedacht dat ik vanuit het niets tussen die twee in kwam staan ( eigenlijk moest ik mezelf tussen hun in manouvreren) en ze vervolgens door mijn gitaarsolo uit elkaar dreef.
Een draai naar links, een draai naar rechts, waardoor ze beide afdropen en ik center stage de solo af zou spelen, kort gezegd.
Aangezien de voorkant van het podium vrij moest blijven vanwege de dansers, was de band een aantal meter naar achter verplaatst om botsingen te voorkomen…
In die tijd speelde ik met kabel omdat ik destijds ineens vond dat een zender je geluid verklootte ( tja, er is niks zo veranderlijk als een mens… )

Tijdens de repetities was het een drama om een super intense solo te spelen terwijl ik tijdens het spelen van allerlei draaibewegingen moest maken om die twee uit elkaar te drijven!
Maar ja, oefening baart kunst, uiteindelijk lukte het en konden we met een gerust hart de première tegemoet zien!

Ik heb geen idee meer waar de première was, ik was in elk geval super gefocust op het einde van Friendship and Love!
De gitaarsolo naderde en ik maakte langzaam een stap uit mijn comfort zone, gevolgd door de volgende en weer een volgende totdat ik bijna 1,5 meter verwijderd was van Cindy en Bert en er iets was dat me tegenhield… ( tegenwoordig krijg je er een pluimpje voor van Rutte en de Jong, op dat moment werd deze afstand niet erg gewaardeerd..)
Dat wat me tegenhield was geen intern proces gevuld met gewetensbezwaren ( die ik nu wel heb bij die fucking 1,5 meter! )
Het was een praktisch iets, mijn 10 meter lange gitaarkabel zat namelijk klem achter mijn volumepedaal.
Waardoor ik “vast” zat en geen 1,5 meter meer vooruit kwam terwijl Bert en Cindy me vragend aankeken…
Ik besloot om niet paniekerig terug te rennen om de spaghetti aan kabels uit elkaar te halen maar in plaats daarvan, de solo vanuit die plek te spelen, terwijl de jongen van het licht aan het zoeken was waar ik in godsnaam stond!
“Waar was je?” vroeg Ruud na de première.
Ik begon hem het hele verhaal uit te leggen, het zou niet meer voorkomen vertelde ik hem!
“Heb je geen wireless?” vroeg Ruud me.
Ja die had ik nog, maar die klonk minder en beïnvloedde mijn sound en…dus ja…beter met kabel, snap je Ruud?
“Morgen met zender!” was Ruud’s antwoord.
Ik dat klereding zoeken, wist niet eens of ie nog werkte!
Bij aankomst in het theater bleek de zender nog uitstekend te functioneren, en het comprimeren viel ook mee, moest ik bekennen…
“Jongens ik wil Friendship and Love doen, Joost heeft een zender, theoretisch zou er niks meer mis kunnen gaan!” riep Ruud tijdens de soundcheck.
We deden een werkelijk smetteloze uitvoering!
Ruud blij, ik blij, Cindy en Bert blij, iedereen blij!
Tot het “moment suprême”….
Ik stond in de startblokken, “nu gaat het lukken, wat zou er nu nog mis kunnen gaan?“ dacht ik.
Er is niks waar ik aan zou kunnen blijven hangen, ik ben namelijk wireless! Jajaja, je leest het goed, wireless!
Vol zelfvertrouwen stap ik wederom naar voren, fuck die 1,5 meter, ik ga tussen beide in staan en splijt ze gracieus uit elkaar!
Dan sta ik eindelijk center stage, in al het licht dat op mij gericht is!
En dan gaat het gebeuren!
Ik speel met verve mijn hartverscheurende solo, eindelijk erkenning godverdomme!
Voordat ik mijn laatste stap zet, zie ik vanuit mijn ooghoeken een glimlach op Cindy en Bert’s gezicht verschijnen, iets in de trant van, yes hij heeft het gered met z’n zender!
Mijn plectrum in de aanslag om de eerste gierende noot te spelen, effe snel m’n volumeknop op de gitaar checken, staat open let’s rock!
What the Fuck!!! Waarom heb ik geen geluid???
Mijn hart slaat zo hard in mijn keel,dat het eruit wil!
Het wil roepen, schreeuwen als een bezetene! “Mensen, waarom heb ik geen geluid? Joost staat hier naakt in de spotlights zonder geluid terwijl jullie allemaal schaapachtige kijken naar het drama dat zich voor jullie ogen ontrekt, doe iets maar kijk vooral niet!”
Als er kenners in de zaal waren, dan hadden ze het volgende gezegd!
“Er is een logische verklaring waarom Joost geen geluid heeft, zo te zien heeft ie zijn volumepedaal nog dicht staan, als het pedaal naar behoren werkt zou dit het beoogde effect moeten zijn….”
Mijn volumepedaal stond dicht!!! Dicht,en dat terwijl ik 10 meter verder, aan de rand het podium door het ijs zakte, eigelijk door de plankenvloer, ik kon wel door de grond gaan! ( zo dat waren wel genoeg manieren om deze ongemakkelijke situatie te omschrijven…)
In “the heat of the moment” vergeet je weleens iets!
Nadat ik mezelf een aantal malen voor m’n kop had geslagen, kan jullie ik melden dat het niet bij deze ene keer bleef, erg genoeg!
Tijdens de toer is me dat namelijk nog een aantal keren gebeurd, vandaar dat de crew op mijn volumepedaal met koeienletters “on” en “off” hadden geschreven! Thx guys!
Wordt vervolgd…
www.joostvergoossen.com #kayak #rockopera #valleyartsguitars #hoehner #deeppurple #MountainBand #lesleywest

Ik denk dat het 10 jaar geleden was toen ik Tommy Emmanuel voor het eerst live zag spelen. Het mooiste aan het bespelen van een instrument is de momenten dat je merkt dat je progressie maakt.
In de tussentijd studeer je en bent vooral bezig met het onder de knie krijgen van bepaalde vaardigheden. De focus ligt het grootste gedeelte van de tijd op details die niet goed zijn aan de vaardigheid die je onder de knie probeert te krijgen. In de tussentijd tokkel je vrolijk verder!

Nadat ik Tommy Emmanuel voor het eerst live had zien spelen was ik zo onder de indruk dat er 2 gedachtes bij me opkwamen.
Ik hang mijn gitaar aan de wilgen, dit level van gitaarspelen is niet van deze wereld! Of ik volg mijn 2e gedachte en koop een duimplectrum ( een plectrum die om je duim zit geklemd ) en ga ermee aan de slag.
Dan heb ik het in ieder geval geprobeerd! Een jaar lang probeerde ik dagelijks akoestische gitaar te studeren door de in mijn ogen iets “makkelijkere” stukken van Tommy Emmanuel uit te zoeken en te oefenen.
Gelukkig was er YouTube, dus kon ik ook zien wat hij ongeveer speelde!
Een jaar lang worstelde ik me een weg door de stukken, met heel vaak vallen en opstaan. Het klonk zo simpel omdat het bijna allemaal liedjes waren met kop en staart. Het gaf me ook plezier omdat je niet eindeloze notenreeksen moest herhalen tot vervelens toe.
De praktijk was echter dat je 3 handelingen tegelijkertijd moest uitvoeren! Zo was er de baslijn, die ging van boem tjak boem tjak ( 1 2 3 4 ) met de duimplectrum. De akkoorden die half met de neerslag van de duimplectrum en vingers werden gespeeld.
Verweven door deze twee handelingen zat de melodie!
Na anderhalf jaar zwoegen verdween mijn dagelijkse fingerpicking uurtje een beetje naar de achtergrond. Van tijd tot tijd pakte ik het voor een aantal maanden weer op maar door omstandigheden waren er vaak andere prioriteiten.

k herinner me nog een toertje voor Yamaha waarop ze de focus wilde leggen op akoestische gitaren. Een uitgelezen mogelijkheid voor me om het studiemateriaal in de praktijk te brengen! Als je heel je muzikale leven gewend bent om een vangnet te hebben in de vorm van een band, dan voelt het spelen van solostukken op akoestische gitaar als een trapeze act zonder vangnet! Doodeng dus, moederziel alleen en confronterend omdat je opeens de oneffenheden in je spel hoort…
En een black-out is in dit geval ook echt een black-out, stilte!
En dan de tempi ( meervoud van tempo ), naarmate een passage toenam in techniek, nam mijn tempo ook toe!
Een gouden regel binnen de muziek is doorspelen, wat er ook gebeurt nooit stoppen! En dat deed ik dus ook, hortend en stotend van het ene klotestuk naar het andere, zonder ook maar iets van enige waarde te spelen!
Wat extra lastig is als je ADHD hebt is in je hoofd gaan, iedere beweging buiten jezelf neem je al waar, plus de processen die zich in je hoofd tijdens het spelen eh…afspelen, dus…
Een voorbeeld?
“Liep er nou iemand weg? Zal ik effe kijken of doorspelen? Dan moet ik dat wel onopvallend doen. Is dan opkijken vanuit rechts of links het beste en hoe ga ik dat zo nonchalant mogelijk doen? Godverdomme in welke toonsoort staat het stuk ook alweer, E toch? Dus dan moet het ontbrekende akkoord B7 zijn, ok spelen! Oh nee het was in A, en nu ga ik helemaal fout, speel door man, gewoon bluffen! Maar ik heb niks om te bluffen, niet nadenken, dat is het, oh ja niet nadenken…maar nou ga ik juist nadenken!”
Tja….zo ging het af en toe in mijn hoofd terwijl ik in mijn eentje een beetje dood stond te gaan…

Gelukkig moest ik tussendoor iets vertellen over de gitaren, dat leidde misschien wel af van mijn geklungel, het was uiteindelijk een gitaardemo!
Het was een harde leerschool die ik hoogstwaarschijnlijk zelf meer heb ervaren dan het publiek.
Ik was slim genoeg om sommige stukken naar me toe te trekken zodat niet alles wat ik speelde een Tour de force was.
Ik stond een keer een gitaardemo te doen in een muziekzaak en er stonden een man of 30 om me heen.
Ik speelde een ballad van Chet Atkins, het was muisstil en ik zat er helemaal in.
Komt er tijdens het nummer een gastje aan die keihard begint te praten tegen een vriend die op dat moment ook stond te luisteren!
Ik was zo erg afgeleid dat ik compleet stil viel…
“Hee man wat flik jij nou? Ik sta hier te spelen!” Het floepte me er zo uit…
Als blikken konden doden in de context van een blik van één persoon, dan zijn de blikken van 30 man 30 maal dodelijker! Met de staart tussen z’n benen liep hij weg, hahaha!
Het verstand komt met de jaren, vlijtig bleef ik oefenen om beter akoestisch gitaar te leren spelen maar besloot om te zoeken naar mijn “ding”.
Wat was motorisch en technisch mogelijk, welke melodieën spraken me aan, laat ik daarop bouwen i.p.v. mijn vingers te breken op iets dat niet voor mij is weg gelegd.
Dat voelde een stuk relaxter!
Ik kan me herinneren dat ik werd uitgenodigd om mee te spelen op een dvd van Allen Hinds ( L.A. studiogitarist, gitarist van o.a. Randy Crawford ).
Wim den Herder, een werkelijk fenomenale jonge gitarist, was ook uitgenodigd.
Ik deelde met Wim een kleedkamer en buiten de mooie gesprekken die ik met hem had die over de menselijke psyche gingen, Wim was namelijk niet alleen cum laude afgestudeerd op het conservatorium in Amsterdam, hij had er ook nog een studie psychologie ( of wiskunde??? )bij gedaan!
Buiten dat speelde Wim akoestische gitaar als een duivel!
Hij had zelfs een eigen aanslag methode ontwikkeld “Wim picking”!
Wat een enthousiast en mooi mens is Wim ,anderhalf uur vertelde hij over zijn aanslag methode, zijn gecomponeerde solo van maar liefst 4 minuten over een razendsnelle “Rhythm Change” ( een lastige akkoord progressie uit de Jazz ) die hij ook nog kon reproduceren op dat moment!
Dit was hoge school gitaar spelen, ongekend zeg!
“Hier, speel jij eens wat!” zei hij terwijl hij me z’n akoestische gitaar gaf.
“Wat denk je nou zelf Wim? Ik ben net aan het bijkomen van alles wat ik net heb gehoord, ik kan geen woord ( noot ) meer uitbrengen!” zei ik.
Maar ik moest toegeven dat hij wel een hele mooie akoestische gitaar had waarop het onmogelijk was om niks te spelen, dus begon ik maar wat te spelen.
Wim luisterde aandachtig en toen ik klaar was zei hij: “Joost, je zit net te vertellen dat je dat allemaal niet kunt spelen wat ik net speelde, maar zal ik je eens wat zeggen, wat jij net speelde dat kan ik niet!”
“Kom op Wim, dat is toch geen vergelijk, natuurlijk kun je dat spelen!” zei ik enigszins verbaasd. Maar hij was stellig in zijn uitspraak en antwoordde:”Als jij een aantal noten speelt raak je me door de manier waarop je ze speelt!”

Er ontstond een muzikaal filosofisch gesprek waarover ik maar één ding kan zeggen, Wim is “one of a kind!” Ik heb enorm veel waardering voor muzikanten die buiten hun superieure spel ook nog mensen blijken te zijn die een enorme diepgang hebben en echt nadenken over een betere manier van leven, Steve Vai is daar ook een goed voorbeeld van!
Dat was het wat betreft het “ik wijk van mijn pad af moment”! Sorry…
Ik was blijven steken in het zoeken van mijn eigen weg in het spelen of temmen van de akoestische gitaar!
Ik schreef af en toe solo stukjes voor akoestische gitaar waarvan er drie op mijn solo albums staan.
Vraag me niet waarom maar het vorige jaar kreeg ik een ingeving om te gaan componeren op akoestische gitaar.
Ik volgde mijn ingeving en heb inmiddels 7 stukken op de plank liggen ondanks mijn volgepropte agenda die zelfs in deze tijd ook nog vol zit, helaas niet met optredens maar andere triviale zaken.
Het bijzondere aan dit schrijfproces waren de momenten dat ik onbewust een beetje voor me uit zat te staren en gitaar speelde.
Opeens hoorde ik wat ik speelde en dacht, dat klinkt wel mooi!
Ik liet me meevoeren door de melodie en begon meer melodieën te horen in mijn hoofd.

Op dat soort momenten is de dictafoon van de IPhone goud waard!
Je komt in een flow terecht. Van wat ik heb gelezen is dit voor een mens de stemming en ervaring die het dichtst in de buurt bij het Goddelijke, extatische, je hogere zelf komt! Flow kent uiteraard vele gezichten en dit is er één van! Wat me opviel waren de momenten dat ik die inspiratie kreeg.
Een vuistregel bij creatieve mensen is rust, geen toer, geen verplichtingen, bijkomen van de afgelopen periode en innerlijke rust hebben.
Dan komt jouw creatieve geest naar boven en brengt je een aantal wereldhits! Yeah right…

Dat van die wereldhits is natuurlijk onzin, de rest klopt wel omdat ik het zelf heb ervaren en het ook van anderen hoorde!
Dat zou betekenen dat ik de afgelopen twee jaar niet in staat zou zijn geweest om ook maar één noot te componeren vanwege het ontbreken van de voorwaardes! Daarom was ik nogal verbaasd dat mijn creatieve geest lak aan conventies had! Mijn geest sprak tot me en zei:”Luister eens effe vriend, je hebt me jaren genegeerd! En dan had je ergens even een momentje en bent dan in de veronderstelling dat ik alles laat vallen en jou kom helpen met je dwingerige toontje!”

Ik moest er even over nadenken, het klonk niet ongeloofwaardig moest ik bekennen, dus vervolgde hij z’n betoog:”Je hebt toch nooit tijd, dus nu zijn de rollen omgekeerd en ben ik de dwingeland, en je gaat godverdomme naar me luisteren! Begrepen,Vergoossen?”
Ja, ik kon hem wel begrijpen en nam me voor om naar hem te luisteren!
Vanaf dat moment is onze relatie significant ( mooi woord hè? ) verbeterd!
De liefde, de passie, de humor, vertrouwen in de toekomst, we hebben een tweede kans gekregen mijn creatieve geest en ik!
Voordat jullie denken:”Op welke geestverruimende middelen schrijft hij dit?” Het is een metafoor!

Alhoewel, ik zat op een avond in de keuken met mijn “sixt string wooden friend” ( liedje van Monty Montgomery, jullie moeten echt op YouTube kijken naar de uitvoering van Monty met Tommy Emmanuel, tranen in mijn ogen en tegelijkertijd een glimlach van oor tot oor, wat een helden! )
Dus…ik zat in de keuken met mijn akoestische gitaar en speelde een melodie die een beetje Iers klonk. Ik nam het eerste stukje snel op en vervolgde mijn drukke programma. ‘S avonds, het kan ook al nacht zijn geweest zat ik in mijn werkkamer en pakte mijn gitaar. Ik begon het melodietje van eerder te spelen, en nu komt ie!

Ergens twijfel ik…zal ik zeggen wat ik heb ervaren?
Het voelde alsof er een “energie” de kamer binnen kwam ( het zal vast mijn creatieve geest zijn geweest, maar ik verdenk hem ervan dat hij een vervanger had gestuurd! )
Ok, ik ga het gewoon zeggen! Deze “soort van persoon” stond naast me en zong, fluisterde, neuriede het liedje in mijn oor…
Stap voor stap, hij nam de tijd en wachtte tot ik het betreffende stukje kon spelen en zong het volgende stukje!
Dit proces heeft een uur geduurd en ik had niks gedronken, ok 2 wijn! Verder niks! Ik hoefde niks te doen dan te luisteren naar wat hij zong om het vervolgens op gitaar te vertalen en op te nemen.
En toen was het liedje klaar! Ik ging naar bed en het laatste uur schoot door mijn gedachten. Het liedje was niet iets dat ik zelf zou schrijven, het voelde ook alsof ik het niet geschreven had…

De volgende dag had ik volgens mij een vrije dag, en ging het liedje oefenen.
Ik miste een bridge, en zat me suf te zoeken om iets te vinden dat paste.
Toen ik met m’n gitaar op de schoot voor me uit begon te staren, speelde ik volledig onbewust een akkoord dat mijn aandacht trok.
Wtf! We waren het blijkbaar eens wat de bridge betreft en wederom kreeg ik op een presenteerblaadje de bridge aangereikt!
Er zaten enkele ruimtes tussen de gedeeltes van de song, die moest ik maar zelf invullen, die vrijheid kreeg ik gelukkig!
Tot op de dag van vandaag beschouw ik het liedje als een geschenk, dat meen ik, hoe bizar het ook klinkt! Ik heb het naar me toe getrokken waardoor het toch een beetje van mezelf is geworden…

De uiteindelijke uitvoering bleek nogal wat voeten in de aarde te hebben omdat de manier waarop ik later in het stuk de melodie speel niet heel erg gebruikelijk is. Er was geen andere optie, vreemd genoeg…
Nog een laatste ervaring. Aangezien jij de band band eh…bent ( band, flauw grapje…), moet je een manier vinden om het liedje te vertalen op akoestische gitaar. Bij mij gaat het voornamelijk om het liedje, weinig dingen die ik speel zijn gebouwd rondom een technisch hoogstandje.
Je zou mijn gitaarmelodie kunnen vervangen door zang, dat idee dus.
Ik schreef vorig jaar een liedje met kop en staart, een liedje waarvan je de melodie kunt zingen mits je een goeie tekst hebt.
Bij het repeteren zocht ik een manier om de baslijn, akkoorden en melodie in de juiste “groove” te krijgen. Vele ideeën passeerden de revue maar niks werkte!

En toen gebeurde het!
Wat gebeurde, hoor ik jullie al zeggen…
Het besef!
Welk besef? Kom to the point dude!
Het besef dat er maar één manier was om dit liedje spelen…
Ook nog een manier waar ik het minst goed in ben en dacht dat het bijna niet mogelijk is om “mijn” liedje op die manier te spelen!
Ik ben geen Chet Atkins,ik heb niet zo’n grote handen en dito duim als Tommy Emannuel! “Dit is niet eerlijk! Luister eens effe creatieve geest, weet je hoeveel tijd en energie me dit gaat kosten?” zei ik wanhopig.
“Ja dat weet ik jonge, dan had je maar een vak moeten leren!” was zijn meedogenloos antwoord.
“Jij en ik weten alle twee dat er maar één manier is waarop je dit liedje MOET spelen!” zei hij streng.
“Dus laat je handjes wapperen en vogel maar uit hoe je het gaat doen, slappeling!” zei hij tot overmaat van ramp.
Dat laat ik me niet zeggen!
Wacht maar jij!
Beste mensen, we zijn een jaar verder en er begint eindelijk schot in de zaak te komen…
Ondertussen schreef ik nog een aantal liedjes.

Ik wil de liedjes graag laten horen aan jullie en denk eraan om in vlogs te vertellen hoe de liedjes tot stand zijn gekomen en welk gevoel of gedachte erachter zit. Op dit moment staan er twee songs op YouTube, “Turn the Page” die heel snel kwam en ik tot mijn verbazing snel onder de knie kreeg.
De andere song is “It pays off”, de titel van deze blog.
Opeens bleek ik technische tokkel progressie te hebben gemaakt toen ik, wederom onbewust, een bepaalde tokkel sneller kon spelen dan ik dacht!
Dus schreef ik er een liedje over, “It pays off” wat betekent dat je iets terug krijgt van het harde werk wat je ergens in hebt gestoken.
Het mooie is dat je het nooit terug krijgt wanneer en op welk gebied je dat verwacht. Als je aanwezig bent en je bewust wordt van alles om je heen, zul je zien dat het leven je heel veel terug geeft…

Als kind vond ik dieren altijd wel leuk, vooral zwarte panters en andere katachtigen!
Thuis hebben we altijd een hond gehad, daar moesten we het dan mee doen, hoe graag ik ook een zwarte panter als huisdier had willen hebben!
Waar ik helemaal niks mee had, waren katten!
Ik kan me nog herinneren dat ik vroeger een vriendinnetje had met maar liefst twee van deze altijd storende beesten!
Zat je op de bank wat aan elkaar te friemelen en had hoge verwachtingen over het vervolg, springt er ineens een kater op me en zet doodleuk z’n nagels in mijn bovenbeen!
Weg spanning, weg hoge verwachtingen!

In het begin stelde ik me bescheiden op en liet niet merken dat ik eigenlijk een bloedhekel aan die kutbeesten had…
Maar naar verloop van tijd kwam, ondanks mijn slijmerige pogingen om er niks van te laten merken, mijn ware aard naar boven…
We waren aan het kussen op de bank, die overigens tegen de muur aan stond, dat laatste is een saillant detail maar niet onbelangrijk in het vervolg van dit soft erotisch verhaaltje!
Opeens voel ik op mijn rechterbeen de poten van die irritante kater en besloot tijdens het kussen heel subtiel om hier een komaf aan te maken, voordat hij weer z’n klauwen in mijn bovenbeen zou zetten!
Thuis stond de bank in het midden van de kamer, niet tegen een muur, ook dit is belangrijk om te onthouden!
Terwijl we aan het kussen waren opende ik voorzichtig m’n ogen om te kijken of haar ogen gesloten waren.
Toen dat het geval bleek te zijn, twijfelde ik geen seconde en pakte tijdens het kussen de kater van mijn bovenbeen, ze had niks in de gaten, en wilde het beest met één soepele beweging achter de bank gooien, aangezien een kat toch altijd op z’n pootjes terecht komt en deze keer ook nog op hoogpolig tapijt! Ik ben namelijk geen dierenbeul, laat dat duidelijk zijn!
Tot dusver mijn subtiele plan!
De uitwerking van mijn plan was alles behalve subtiel!

Doordat ik toch aan het kussen was en niet helemaal mijn hoofd erbij had, was ik vergeten dat ik niet thuis was, waar de bank in het midden van de kamer stond.
Deze bank stond tegen een muur aan, waardoor ik de kater niet over de bank gooide, maar keihard tegen de muur aan!
Het beest stuiterde terug en kwam met een krijs tussen ons tweeën terecht!
“Gooide je dat beest nou tegen de muur aan?” zei m’n toenmalig vriendinnetje.
“Sorry, dat was echt niet de bedoeling, ik was in de war en dacht dat ik thuis was, en dacht ik voorzichtig effe die kat over de bank te gooien, bedoelde er niks mee, maar het zou toch jammer zijn als wij een romantisch moment hebben en dat beest stoort ons, wederom, en dan kunnen we niet verder gaan, en…dus ik..thuis staat de bank in het midden van de kamer…dat weet je toch…logisch toch dat ik me dan vergis, of niet, toch, ik bedoelde het niet…ver…keerd…dus ik dacht…eh…eh…
Tja, lul je daar maar eens uit!
Dus kreeg ik “de blik” en dat klerebeest alle aandacht, de hele avond!!!
Katten zijn gewoon sneaky, heel subtiel bespelen ze je, net zolang tot je alle onderliggende boodschappen doorhebt, het lijken wel vrouwen…( mag ik het daar een andere keer over hebben, het is grappig bedoeld, wil geen enkele vrouw hiermee beledigen! )
Toen ik bij mijn huidige vriendin ging wonen, bleek ze ook een kattenmens te zijn! Ik zag mijn geest al kruipen…
Om eerlijk te zijn, ik heb nooit last gehad van haar kat, ( ik schrijf bewust kat, het was eigenlijk een poesje, maar dat vond ik te makkelijk, dat soort humor is niet zo mijn ding…)
Af en toe kwam dat beest midden in de nacht naar de slaapkamer om z’n klauwen in mijn bovenbeen te zetten, wat is dat toch met mijn bovenbenen dat katten zo aantrekt?
Anyway, ik had niks met dat beest en het beest ook niks met mij, we tolereerden elkaar.
Ik begreep nooit wat mensen met katten hadden, arrogante beesten vond ik het!
In de zomervakantie waren haar kinderen, die nog thuis woonden, op vakantie met hun vader. Dus hadden we het rijk voor ons alleen!
Na een aantal dagen zei mijn vriendin:”Ik heb de kat al een aantal dagen niet meer gezien!”
Mijn vriendin is een meester in het bedenken van doemscenario’s, dus er kwam een heel scala aan scenario‘s voorbij over wat er met de kat gebeurt zou kunnen zijn!
Ik probeerde haar gerust te stellen, het was geen binnenkat ( Godzijdank ), was vaker nachten weg en kwam toch altijd weer terug! ( Je moet toch iets zeggen…)
Maar na een week begon zelfs ik, me ook een beetje zorgen te maken, ze hoorde er toch bij gek genoeg.
Het zal ongetwijfeld een vertrouwd gevoel geven zo’n kat, ik kon mijn vriendin wel begrijpen!
Na twee weken hadden we nog steeds geen taal of teken van de kat gehoord!
Langzaam beseften we dat er een kleine kans bestond dat de kat nog huiswaarts zou keren, toch wel een droevig besef…
Mijn vriendin had vroeger een kat gehad die een half jaar weg was geweest en toch terug gekomen was, wie weet deze misschien ook!
We hebben het beestje nooit meer gezien…

Toen ik bij de Höhner ging spelen was het al vrij snel duidelijk dat ik bijna nooit meer regelmatig thuis zou zijn, een enorme overstap voor mij, maar ook voor Jacqueline!( mijn vriendin )
In Nederland kon ze vaker met me meegaan zodat we toch nog samen konden zijn.
Bij de Höhner was dat veel lastiger, omdat we ver weg speelden, in hotels verbleven, reisden met de trein, het vliegtuig en de bus zonder onze vrouwen, waar we sowieso geen tijd voor hadden omdat er naast het optreden en reizen ook nog andere verplichtingen waren waar we ons niet aan konden ontrekken!
Dat hield in dat Jacqueline heel veel alleen thuis zou zijn, iets wat geen enkele vrouw leuk vindt!
De overgang was abrupt en meedogenloos, elke dag spelen of reizen, vervolgens 2 weken Cuba, Arizona en Las Vegas, terug en door, 2 weken Kerstvakantie, en door, 187 shows in januari en februari, maandje vrij, en door, voorjaarstour, dan Roncalli, voorbereidingen en 11 dagen Leverkusen, 11 dagen Oberhausen…moet ik nog effe doorgaan…?
Een bijzondere man uit haar verleden had kittens en stuurde haar een bericht of ze een kitten wilde, aangezien ze het er weleens met hem over had gehad.
Hij had de liefste voor haar bewaard, koste toch nog €250…
“Joost, je bent zoveel weg, ik zou het zo fijn vinden om een kat te hebben dan voel ik me niet zo alleen, ik krijg het beestje gratis, het is een spirituele man, hij voelt dat dit beestje bij ons hoort!” zei ze, om me iets duidelijk te maken.
Aangezien ik nog steeds niks met katten had, vond ik het lastig om hier een reactie op te geven.
Ik was me er terdege van bewust dat ze heel erg veel tijd zonder mij moest doorbrengen, iets
wat veel mensen zich niet realiseren, voor de partner is het een enorme opgave om met zo iemand als mij te leven!
Op deze leeftijd zijn de meeste koppels gas terug aan het nemen, besteden meer tijd samen na alle tropenjaren die eraan vooraf zijn gegaan, terwijl bij ons de tropenjaren net begonnen waren!
Wie ben ik dan om haar dit kleine beetje compensatie te ontzeggen, dat kon ik niet over mijn hart krijgen!
Ze heeft altijd huisdieren gehad en wilde sowieso graag een nieuwe kat.
Aangezien Jacqueline het plaatje al lang in haar hoofd had, werd ik ‘s nachts bij thuiskomst geconfronteerd met…een kleine kater, letterlijk, wel te verstaan!
En toen gebeurde er iets dat ik tot op de dag van vandaag nog steeds niet kan verklaren!
Ik ging me op de grond liggen zonder opdringerig te zijn, op mijn rug, en wachtte, iets in me zei dat je niks kunt afdwingen, je kunt het wel een kans geven!
“Ik ben bij de dierenarts geweest, het is een mannetje, tot nu toe heb ik alleen vrouwtjes gehad, hij was de hele reis rustig, ging bij thuiskomst gelijk op de kattenbak en heeft de hele avond bij me gelegen!” zei Jacqueline enthousiast.
Dat klonk positief, maar wat gebeurt er als we gaan slapen, dan begint ie de hele nacht te miauwen, leuk hoor, dacht ik!
Terwijl ik op mijn rug lag, komt dat beestje naar me toe, stelt zich netjes voor en nam de beslissing dat hij mij in z’n hart sloot! Wtf ( what the fuck )
“Jou vind ik wel leuk!” zei ik, zonder er erg in te hebben!
Jacqueline slaakte een zucht, ze was stiekem de hele dag gespannen en benieuwd naar mijn reactie!
Voor de mensen die het tot nu toe onderhoudend vinden…
Waarschuwing, nu komt het softe gedeelte, je kunt nog terug!
Vanaf dat moment heb ik dit beestje in mijn hart gesloten…
Het fascinerende van katten is dat ze ogenschijnlijk totaal vaag zijn, totdat je je erin gaat verdiepen!
Iets wat ik nooit had gedacht ging ik doen, me verdiepen in de kattentaal!
Zo ben ik ook, juist als ik er geen touw aan vast kan knopen vreet ik me erin vast!
Ik las alles over de staart, hun manieren, gedrag, ogen, neusharen, de manier waarop katten met je communiceren.
Als een onzekere puber zocht ik de signalen in deze kater waardoor ik kon zien dat hij ook van mij hield!
En ik vond ze! Wat een fascinerende beesten, totaal niet vaag, super duidelijk, gestructureerd, hygiënisch en oprecht!
Zeer intelligent, je hebt een aantal corrigerende handelingen nodig en het is opgeslagen in hun kattenbrein!
Jacqueline wilde de kat persé binnen houden, een onmogelijke opgave bij een jagende kater! Dus moest hij aan het lijntje!
Ik vertrouwde het niet, als de kat in een boom klimt en verstrikt raakt in de lijn, zou het weleens gevaarlijk kunnen worden!
Wat op een avond, toen ik alleen thuis, was ook gebeurde!
Ik zat binnen en hoorde een geluid, niet constant, om de paar minuten.
Na een kwartier besloot ik poolshoogte te gaan nemen en zag de kat in een boom, compleet verstrikt in de lijn op een afgezaagde tak zitten.
Het beest kon geen kant meer uit, als hij van de tak was gevallen had hij zichzelf opgehangen!
Ik wurmde me door de takken heen en stelde hem gerust.
Het was pikkedonker en erg moeilijk te zien hoe de lijn zat, ik moest de halsband los zien te krijgen, dan kon ik hem uit de boom halen.
Het heeft zeker 10 minuten geduurd voordat ik hem los kreeg, in de tussentijd bleef het beest compleet rustig, bizar gewoon!
Hij wachtte geduldig tot ik hem verloste uit zijn benarde positie om hem vervolgens met pijn en moeite uit de boom te halen, ik bleef bij hem, het beestje vertrouwde me blijkbaar!
Toen we weer veilig binnen waren week hij niet van mijn zijde, een hele aparte gewaarwording!
Vanaf dat moment mocht ie zonder lijntje buiten!
Ondanks de vele zorgen die Jacqueline had, is hij altijd terug gekeerd!
Toen we hem een hele dag kwijt waren en ik ‘s nachts bezorgd de tuin in liep om hem te zoeken, besloot ik om in het donker te blijven zitten, misschien dat hij me hoorde, wist ik veel!
Plotseling hoorde ik zijn gemiauw, ik kon de richting niet thuis brengen.
Na het zoeken van de richting bleek de kat in het afgesloten tuinhuis te zitten, ‘s middags naar binnen geglipt zonder dat we het door hadden!
Zo bizar dat het beest wist dat ik in de buurt was en geluid begon te maken!
Het grappige is ook dat het absoluut geen schootkat is, hij is wel altijd bij ons, en ja, mijn grootste irritatie is omgeslagen in zorg, hij slaapt af en toe bij ons en maakt ons nooit wakker!
Heel wat spannende dingen meegemaakt met die kat, maar het aller spannendste moest nog komen!
In de tussentijd werden we overladen met cadeaus, als teken van zijn dankbaarheid!
Eerst muizen, daarna vogels in alle soorten en maten, zielig soms, maar het is de natuur, hij bedoelt het goed!
Katten schijnen enorm stressgevoelig te zijn, het allerergste wat je een kat kunt aandoen is een is een verhuizing!
Aangezien we dat van plan waren maakten we ons toch wel zorgen, het beestje was een jaar oud en had inmiddels z’n draai gevonden!
We hebben alle voorzorgsmaatregelen getroffen, je rukt het beest namelijk weg uit z’n territorium dat ie stapje voor stapje heeft opgebouwd!
Je hebt 2 soorten katten, katten die territorium gebonden zijn, of katten die zich meer focussen op hun baasje(s)
Gelukkig hoort onze kat bij de laatste categorie ( kattegorie ), echt onwaarschijnlijk hoe ik het beest checkte op stresssignalen, ik???
We lieten hem ondanks dat ie bleef aandringen een maand binnen, het huis was al groot genoeg…
Nu woont ie in de stad met veel concurrentie!
Toen ik hem alleen buiten liet, liep ie langzaam met me mee door de tuin, af en toe omhoog kijkend alsof ie wilde zeggen, mag ik?
En toen, was ie weg… dan moet je erop vertrouwen dat hij weet dat zijn vorige thuis veel te ver weg is, dit is nu z’n territorium, als hij terug naar zijn oude thuis wil gaat ie verdwalen…
Ik voelde het en wist het, we hebben het verantwoord en stap voor stap gedaan, ondanks de twijfel bij Jacqueline.
Hij komt op gezette tijden terug om te eten, vogels te brengen, om aandacht, en om te spelen, prachtig om te zien hoe duidelijk hij alles aangeeft en hoe dankbaar het beestje is!
Heel grappig is het afbakenen van zijn territorium.
Toen hij nog binnen zat, moest ie met lede ogen toezien hoe andere katten in onze tuin zaten, dat is verleden tijd sinds hij buiten komt!
Echt ongelooflijk om te zien hoe dit beest zijn territorium bewaakt! Wat een motherfucker is het!
De moraal van dit verhaal is dat één van de grootste vooroordelen die ik had, als sneeuw voor de zon verdwenen op het moment dat je ermee wordt geconfronteerd en je je erin gaat verdiepen! Dan blijkt, dat het een verrijking voor je leven is!
Dank je Jacqueline, voor dit cadeautje!

Er zijn vaker momenten, waarop ik me realiseer, dat het overgrote deel van wat ik geleerd heb, niet uit boeken komt.
Niet dat ik weinig gelezen heb, integendeel, alles waar ik meer over wilde weten, las ik en nam het in me op!
Je kent het wel, je leest iets en concludeert dat het logisch is, begrijpelijk.
Ik weet niet hoe het bij jullie zit, bij mij was er blijkbaar meer voor nodig om de materie te laten indalen en het tot een deel van mij en mijn overtuigingen te maken!
Je vraagt je natuurlijk af, wat dat was.
Het ervaren, ermee geconfronteerd worden, het in de praktijk brengen van de informatie!
Laat ik voorop stellen, dat ik dat niet bewust deed, het overkwam me gewoon.
Er zijn grofweg twee soorten mensen te onderscheiden, de exact denker en de intuïtieve denker, ik behoor tot de laatste categorie.
Op de lagere school had ik de grootste moeite met redactiesommen, dat waren sommen die bestonden uit een aantal gedeeltes, waar je per gedeelte nieuwe aantallen kreeg om mee verder te rekenen.
Deze werden verwerkt in een verhaaltje om het zaakje iets simpeler te maken, dacht men…
Met een spanningsboog van 0,5 seconden, was dit elke keer weer een marteling voor me!
Als ze de verbindende verhaaltjes eens weg zouden laten, had ik naar alle waarschijnlijkheid die klotesommen kunnen oplossen! Want…eerst ging je naar de kruidenier om 5 peren te kopen a 15 cent per stuk, dan naar de bakker om 8 broodjes te kopen a 12 ct per stuk, als laatste moest je naar de slager om 4 gehaktballen te kopen a 1,30.
Je had 10 gulden van thuis meegekregen.
Je hoopte dat de vraag zou zijn hoeveel geld je nog overhad, maar nee hoor, wat bleek, je moeder had zich vergist, i.p.v. 5 peren, had je maar 3 peren moeten kopen, 6 broodjes i.p.v. 8 en als klap op de vuurpijl, 2 gehaktballen waren genoeg!
De vraag, hoeveel geld kreeg je terug van de kruidenier, bakker en slager?
Wat??? Ik kon niet begrijpen dat 3 peren genoeg waren, die 5 peren waren binnen een dag op!
En die 8 broodjes, we waren thuis met z’n vieren, dat zijn 2 broodjes per man, dat is toch veel logischer!
En mam, kom op, 2 gehaktballen!!!
Dus raakte ik het spoor compleet bijster…
Wat heeft dit te maken met exact en intuïtief, hoor ik jullie denken.
Je kunt feiten lezen, deze herleiden, en op een logische manier met elkaar combineren, om te begrijpen dat bijvoorbeeld, een hele steile berg van tien meter hoog, waar je met ongelooflijk veel pijn en moeite met je fiets op probeert te komen, omdat de jongens die bovenop de berg stonden, vertelden dat je er eens met de fiets vanaf moest gaan ( ze beweerden dat ze dat al gedaan hadden..) geen goed idee was!
Toen ik eindelijk boven was en naar beneden keek, zag ik niet echt een spoor dat ik kon volgen, sterker nog, ik zag geen enkel spoor!
De jongens verzekerde me, dat het mij zou lukken, aangezien ik niks anders deed dan de hele dag de meest bezopen capriolen uithalen met alles dat wielen had!
Dus nam ik een aanloop en fietste richting het zwarte gat!
Ik ging recht naar beneden, en als ik recht zeg, dan bedoel ik ook recht! Als een kamikazepiloot dreigde ik, met de punt naar beneden, een bungeejump te maken zonder elastiek!
De laatste 3 meter van de berg leken enigszins op het einde van een schans, waardoor ik misschien toch nog met de wielen de grond zou raken!
Met een enorme smak raakte het voorwiel de grond, waardoor de voorvork van mijn fiets dubbelklapte en ik gekatapulteerd werd en maar liefst 3 salto’s door de lucht maakte, gevolgd door mijn fiets die vervolgens bovenop me viel!
Dat is wat ik bedoel met het ervaren, ermee geconfronteerd worden, het in de praktijk brengen van de informatie!
Toen was ik nog jong, ik heb er niks aan over gehouden!
Dan zou je zeggen, het verstand komt met de jaren…
In mijn geval is niks minder waar!

Op een vakantie in Italië bezochten we een waterpark, met geweldige glijbanen!
Er was een glijbaan die leek op een doodgewone glijbaan die je in elke speeltuin ziet, dus niet een glijbaan uit 1 gedeelte wat lijkt op een schans naar beneden, maar er zaten 4 heuvels in, steeds een schuin stuk, gevolgd door een horizontaal stuk, duidelijk…?
Uiteraard was deze glijbaan een stuk groter dan de versie die je in een speeltuin tegen kwam.
Voordat je eraf kon, moest je een matje pakken, waar je dan op moest gaan zitten, onder geen enkel beding mocht je gaan liggen! Het stond met koeienletters geschreven op de borden rondom en bovenaan de glijbaan!
Na een aantal keren met de kinderen van de glijbaan te zijn gegaan, vroeg ik me af waarom je eigenlijk niet mocht gaan liggen!
Ik besprak dit met mijn eega, haar familie en de kinderen.
Op het eerste gezicht hadden ze ook geen idee waarom dat niet mocht, maar verzekerden me, dat de borden er niet voor niks stonden!
“Wat kan er nou gebeuren als ik ga liggen, het gaat me te langzaam op deze manier!” zei ik.
“Papa, waarom moet je nou altijd van die rare dingen doen? Straks breek je iets!” zei mijn dochter, bezorgd.
Ik verzekerde haar, dat er niks kon gebeuren, dus vastberaden klom ik de trap op, naar boven.
Boven aangekomen keek ik eerst of er geen badmeester in de buurt was ( erg he… ), pakte snel een matje, ging erop liggen en zorgde voor een aerodynamisch, perfecte houding, hield de twee stangen links en rechts naast me vast, en zette me met alle kracht af om zo snel mogelijk naar beneden te glijden!
Het eerste stuk ging recht naar beneden, ik ging supersnel en genoot ervan!
Aangekomen bij het eerste rechte ( horizontale ) stuk schoot ik zo snel door, dat ik over de afdaling die hierop volgde vloog, en met een klap op het volgende rechte stuk terecht kwam, om vervolgens weer een afdaling te missen en keihard met mijn rug op het derde rechte stuk terecht kwam!
Voordat de laatste afdaling ( afgang.. ) kwam, schakelde ik razendsnel, door toch maar op het matje te gaan zitten om af te remmen!
Dit had helaas weinig tot geen effect, waardoor ik deze pijnlijke exercitie nog een laatste keer moest ondergaan!
Met een laatste genade klap viel ik in het zwembadje, het was me inmiddels volstrekt duidelijk waarom je niet op het matje mocht gaan liggen! Goed bezig jonge!

Deze verhalen kun je zien als een metafoor voor bijna alle dingen die ik heb geleerd in m’n leven, op elk gebied!
Zoals ook vooroordelen die ik vroeger had, ten opzichte van situaties, informatie en mensen.
Dankbaar ben ik dan ook, dat door alle keuzes die ik gemaakt heb, automatisch met mijn vooroordelen geconfronteerd werd!
Een voorbeeld is het gesprek dat ik op enig moment met een dakloze had.
De stad kan ik me niet meer zo goed herinneren, maar bij de parkeerplaats in de buurt van het theater, waar we regelmatig speelden, hing altijd een groepje zwervers of daklozen rond.
Voor een euro bewaakten ze jouw auto, nadat je een parkeerkaartje had gekocht.
Altijd geef ik wel iets aan een zwerver of dakloze als ze me erom vragen, ook in Keulen waar er helaas erg veel mensen zijn die in deze vreselijke situatie zitten.
Die dag had ik iets meer tijd en besloot een gesprekje aan te knopen met de betreffende zwerver, ik vroeg me namelijk af wat er in zijn leven had plaats gevonden waardoor hij op straat terecht was gekomen!
Van het verhaal wat hij vertelde, sloeg ik steil achterover!
Hij was een wetenschapper geweest ( dat kon ik horen, door de manier waarop hij sprak ) en had een gelukkig leven met de liefde van z’n leven.
Op elk vrij moment filosofeerden ze over het leven, reisden de hele wereld over en hadden uitsluitend gezamenlijke interesses en passies!
Ze vulden elkaar in alles aan en stimuleerden elkaar om een levensdoel te hebben.
Daarin ontstond vanzelf een patroon, waar beide zich het beste bij voelden, hij was bezeten van z’n vak, altijd in de juiste flow om te doen waar hij gelukkig van werd, zijn vrouw deed…de rest!
Totaal onverwachts, trof hij ’s morgens, de liefde van zijn leven, dood aan, naast hem in bed…!
Zijn wereld stortte compleet in, ze hadden bewust geen kinderen omdat ze genoeg aan elkaar hadden!
Hij had geen familie meer, niemand die hem kon troosten of helpen.
Ook had hij geen idee wat z’n maandlasten waren en hoe dat betaalt werd, immers was zijn vrouw degene die alles regelde, kookte, het huidhouden deed en meer van dat soort triviale zaken!
Hij raakte in een depressie en bleef aan huis gekluisterd.
In het begin probeerde hij nog te koken, de was te doen, rekeningen te betalen, maar zijn levensenergie lekte langzaam en zeker weg.
Om de pijn te verdringen begon hij met drinken, eerst rode wijn, toen dat niet sterk genoeg meer bleek, schakelde hij over op sterkere drankjes! Hele nachten dronk hij z’n verdriet weg, bleef in bed liggen en schonk geen aandacht meer aan alle aanmaningen die in de brievenbus lagen! Het interesseerde hem niks meer, de dood had een diepe krater geslagen in z’n hart!
Het was een kwestie van tijd, hij verloor z’n baan, zijn huis en kwam op straat te staan!
Ik werd helemaal stil van z’n verhaal, kon geen woord meer uitbrengen…
Gelukkig doorbrak hij de stilte en zei:” Ik wil je bedanken omdat je naar mijn verhaal wilde luisteren, je hebt mijn dag goed gemaakt, ik zal extra goed op je auto letten!”
Ik bedankte hem terug voor zijn openhartigheid en liep verdwaasd met m’n gitaar over mijn schouders richting theater…vooroordelen, weer iets geleerd!

Het is een droevig verhaal, echter de meeste momenten dat ik mijn mening moest bijstellen waren verbazingwekkend, inspirerend, hilarisch en leerzaam! Niks is wat het lijkt…
Dat vooroordelen of meningen ook een andere kant op werken heb ik vaak genoeg zelf aan den lijve ondervonden!
Af en toe waren mensen zo hardleers, dat ik het maar opgaf!
Als je niks vermoedend af en toe een drankje gaat doen in een plaatselijk café, bijna altijd dezelfde groepjes mensen treft waar je redelijk oppervlakkige, leuke, grappige en soms boeiende gesprekken mee hebt, merkte ik vaker, dat mensen in de eerste instantie een totaal ander beeld van me hadden dan ze naderhand tegen me opbiechtte!
Het eeuwenoude verhaal van seks, drugs and rock’n roll bleek toch meer voedingsbodem te hebben dan ik dacht!
Als ik een aantal van deze bezigheden ontkende, werd er vol ongeloof, hartelijk om gelachen!
Niet dat ik onbekend ben met deze bezigheden, maar de romantiek rondom deze mythe was lang niet zo rooskleurig als menigeen dacht!
Daarbij komt, dat muzikant zijn tegenwoordig “serious business”is, je kunt echt geen nachten meer doorhalen met bergen coke, liters drank en tientallen playmates! Dat overleef je niet en betekent in 1 klap het einde van je carrière!
Ondanks dat, waren er altijd mensen die mijn verhaal in twijfel trokken, dus ben ik op enig moment maar opgehouden om mezelf te verdedigen…
Wat ik altijd erg grappig vond, waren de ogenschijnlijk, brave burgers, die onder invloed, hun meest intieme details met me besloten te delen, hoe dom kun je zijn!
Dat deden ze volgens mij, omdat ze het aan iemand kwijt moesten, en hun vrienden dit niet toevertrouwden, om welke reden dan ook.
Dus aan wie kun je dat dan beter vertellen, als aan een muzikant, die waarschijnlijk zelf 10 keer zo erg is! Vooroordelen….

Inmiddels ben ik het wel gewend, doordat je bent wie je bent, doet wat je doet, en niet te vergeten, er op een bepaalde manier uitziet en praat, hebben sommige mensen iets meer tijd nodig voordat ze je kunnen vertrouwen!
Moeilijker wordt het als het een laag dieper gaat, het over jouw persoonlijkheid gaat, jouw hart, hoofd en buikgevoel…
De puurheid, oprechtheid en eerlijkheid waarmee je in het leven staat, jouw vermogen om te reflecteren ten opzichte van jezelf en je gedrag.
De manier waarop je communiceert, de boodschap die je wilt over brengen, de balans die je zoekt in alles.
Dat je verantwoordelijkheid neemt, dat je los kunt laten, je mening baseert op feiten i.p.v. aannames, fouten durft toe te geven, kunt vergeven en weet dat focus alles is!
Waar je je op focust, is waar je naartoe gaat, dus doe ik elke dag mijn best om de focus op het positieve te houden, hoe moeilijk dat soms ook is!
Elke dag probeer ik iets te leren, al is het maar om steeds een beetje meer geloof te krijgen in mezelf en wat mijn missie in dit leven is.
Als je op dit level te maken krijgt met vooroordelen, meningen, verwijten en aannames, is er maar 1 ding dat je kunt doen!
Je leest het vorige stukje nog eens over, van “de puurheid” t/m “wat mijn missie in dit leven is”, en controleert door eerlijk naar jezelf te zijn, al deze punten nogmaals.
Als blijkt dat er een aantal punten zijn waar je nog niet correct mee om bent gegaan, geef je deze toe en biedt er eventueel je excuses ervoor aan!
Door deze les ben je weer iets wijzer geworden, dus vergeven en vergeten, vol goeie moed verder gaan met jouw mooie leven!
Ontdek je op geen enkel gebied hiaten in je verhaal, dan is het deze keer niet aan jou om op de genoemde punten te reflecteren, de ander heeft hier een verantwoordelijkheid, jij mag het loslaten!
Blijf trouw aan jezelf, wees authentiek, ben wie je bent, anders ben je niemand…

Ik heb me altijd geïnteresseerd voor het menselijk brein, vooral in de beweegredenen van mensen, de keuzes die ze maakten, de acties die ze namen, wat hun uiteindelijke doel was, wat de oorsprong was van dit menselijk gedrag.
Zoals ik in blog 11 ( ADHD, een zegen ) al aangaf, had ik nogal last van mijn eigen gedrag, zeker nadat ik mezelf zo vaak tegenkwam op weg naar volwassenheid…
Daardoor, voelde ik me vaak afgesneden van de buitenwereld, waarin mensen een richting kozen en stap voor stap aan hun toekomst werkten.
Waarom lukte het mij niet om dat ook op deze manier te doen?
Als ik voor de zoveelste keer een planning maakte, zodat ik een lijn kon volgen, concludeerde ik na een week, dat ik vol goede moed de eerste drie onderdelen had afgerond!

Vervolgens, was ik door enthousiasme en impuls gestuurd gedrag, wederom op een zijspoor terecht gekomen en moest ik mezelf terug fluiten!
Terug naar de route, zodat ik deze weer kon vervolgen, op weg naar…op weg naar wat eigenlijk?
Na verloop van tijd kwam ik erachter, dat dit niet een carrière was met toeters en bellen, een grote villa met 2 dure auto’s op de oprit, 4 keer per jaar op vakantie naar exotische locaties, dure kleren kopen, ééns per week doorzakken in de kroeg met andere “succesvolle” mensen, om op te scheppen over al je verworvenheden onder het genot van een Pinot Grigio!
Hoe lang zou deze cyclus zich nog blijven herhalen?
Waar leidt deze weg naartoe?

Nee, het was niet deze weg die ik moest afleggen, het was de weg naar binnen toe, naar mijn ware aard! Alles dat op mijn pad kwam en waar ik mezelf toe in staat achtte, leuk vond en geld mee verdiende, deed ik, zonder me af te vragen wat het doel was.Het was steeds een nieuwe route, een nieuwe bestemming, ik genoot van de reis en leerde vooral steeds meer!
Met momenten van keiharde confrontaties, vooral met mezelf, euforische momenten, dieptepunten, hoogtepunten, plezier en humor, het gevoel hebben dat je precies bent, waar je altijd al hebt willen zijn!
Ondanks deze momenten, had ik nog altijd te kampen met onzekerheid, op wisselende gebieden…

Een van de belangrijkste keuzes die ik voor mezelf heb gemaakt, was het accepteren van mezelf als gitarist/muzikant! 
Te lang, had ik tegen iedereen opgekeken, mezelf vergeleken met hun, om vervolgens tot de conclusie te komen dat ik niet zo goed, zo creatief, zo zelfverzekerd etc. was, dan deze mensen!
Door te kijken wat ik wel kon, waar ik sneller in kon groeien, en voor mij vertrouwd voelde, merkte ik, dat mijn onzekerheid plaats maakte voor innerlijke rust. Ik hoefde niet meer overal de beste in te zijn, als ik twijfelde, sprak ik dat uit, en wonder boven wonder kreeg ik geen berisping maar begrip! Ik kwam in zoveel situaties terecht, waar ik van te voren in een persoonlijke “lockdown” zou komen, nu genoot ik ervan om te zien hoe goed anderen waren in wat ze deden! Ik leerde er nu van, in plaatst van in de stress te schieten en geforceerd mezelf te bewijzen!

Een goed voorbeeld waren de keren dat ik met Jan Akkerman speelde.
De eerste keer zaten we in een kleedkamer en pakte hij z’n akoestische gitaar, en gebaarde me, om ook de mijne te pakken.
Vervolgens begon ie een jazzy akkoordenschema te spelen en riep:”spelen Joost!” Jan is een fenomenale gitarist die alles kan spelen, door zijn verleden een levende legende! Zijn andere kant is nogal grillig, een jongen van de straat, met een apart soort humor, waarin meestal wijze boodschappen zitten! En enig haantjes gedrag, kun je aan hem ook niet ontkennen…
Ik begon te improviseren over zijn super strakke begeleiding, net als ik het schema door begin te krijgen, wisselt ie van toonsoort! Al spelende zoek ik de toonsoort, op het moment dat ik safe ben, wisselt ie weer van toonsoort, en nog eens en nog eens! Ik geef niet op, laat me niet kennen, en baan me een weg tussen alle wisselingen! Totdat iets in me zegt:”waar ben je nou mee bezig, je snapt er geen hol meer van, hij zit je gewoon te fucken!”
Dus ik stop midden in de solo, zet de gitaar terug in de standaard en leun achterover, waarop Jan zegt: “Wat doe je nou Joost, kom op, spelen!”
“Ja sorry Jan, ik snap er echt geen zak van wat je speelt, ik ga naar jou luisteren, ik vind het fantastisch wat je speelt!” antwoordde ik hem.
Waarop Jan nog even doorspeelde met een tevreden glimlach op z’n gezicht, ik had schijnbaar de test doorstaan! 

Dit was een voorbeeld van de vele situaties die ik meemaakte, en die me sterkten in vooral te zijn wie je bent!
In die jaren ben ik, speltechnisch gezien, de focus gaan leggen op de elementen waarin ik goed was, deze ben ik gaan verfijnen en heb ik doorontwikkeld. Waar ik moeite mee had, maakte ik van ondergeschikt belang, met uitzondering van fingerpicking op akoestische gitaar!
Vanaf het moment dat ik Tommy Emanuel voor het eerst live zag spelen, ik schat zo’n 10 jaar geleden, werd ik compleet omgeslagen!
Deze man had alles wat een ( akoestische ) gitarist ,naar mijn idee, in huis moest hebben om zichzelf wereldwijd op de kaart te zetten!

Hij speelde liedjes, zijn gevoel voor melodie is onbeschrijfelijk, hij speelde met het grootste gemak een baslijn, de akkoorden en melodie tegelijkertijd, zijn techniek is fenomenaal, speelt nagenoeg foutloos, heeft een repertoire in z’n hoofd dat een bibliotheek kan vullen, speelt met zoveel overtuiging en emotie dat ik het niet droog hield, schakelt moeiteloos van de ene stijl naar de andere, gebruikt z’n gitaar als percussie instrument, is vernieuwend en zoekt de grenzen op, gebruikt zelfs humor in zijn spel, en last but not least, hij is een totaal nuchtere man die in z’n eentje maar liefst 300 optredens per jaar doet, wereldwijd!

Na het optreden, hebben we nog even met hem staan praten en bleek ie een zeer aimabele gast te zijn, wars van ego gestuurd- of divagedrag!
Toen ik naar huis reed, was ik zo onder de indruk, dat ik voor mezelf twee opties had, 1 ) Ik hang m’n gitaar aan de wilgen en ga een echte baan zoeken. 2 ) Ik koop een duimplectrum, en ga een poging wagen om iets van deze, voor mij nieuw speelstijl, onder de knie te krijgen.
Zoals bekend, heb ik voor optie 2 gekozen!
Nog steeds “under construction” dus….

Door het zelf te proberen, groeit het respect voor dit soort gitaristen, het houdt je met beide benen op de grond en maakt je nederig!
Het proces, dat de laatste 15 jaar heeft plaats gevonden in mijn muzikale leven, heeft alles te maken met persoonlijke ontwikkeling, ik voelde me als een vis in het water bij alles wat ik deed!
Ook het lesgeven op een muziekopleiding, gaf me veel voldoening, ik merkte steeds meer dat ik met mijn expertise en ervaring, de leerlingen kon overtuigen, daar ben ik dankbaar voor, je functioneert als een doorgeefluik, voelt dat je een bijdrage kunt leveren aan hun muzikale, maar ook hun persoonlijke leven!

De moeilijke gevallen, vond ik de grootste uitdaging!
Als ik zag, dat er een groot potentieel in zat, was het voor mij de moeite waard, om dit aan de oppervlakte te krijgen!
Vaak moest ik daar onconventionele methodes voor gebruiken en “out of the box” denken! Midden in dat proces, bracht ik mijn derde solo album “Breaking the Cycle” uit, recht uit mijn hart geschreven, als verwerking van een moeizaam persoonlijk proces, waar ik tijdens de periode dat ik het album schreef, doorheen ging. Toen ik het uitbracht, kreeg het album van een aantal gerenommeerde bladen, lovende kritieken.
Ook werd ik als solo artiest gevraagd, om op gelegenheden te spelen, die gitaar georiënteerd waren.

Ik speelde een aantal eigen stukken op een live cd van Allen Hinds ( een L.A. sessiegitarist die o.a. bij Randy Crawford heeft gespeeld )
Was tweemaal support act voor “Renegade Creation” de superband met Robben Ford en mijn gitaargod Michael Landau! 
Deed dit ook, voor één van mijn favoriete gitaristen, Andy Timmons.
Het had niet veel gescheeld, of ik had het voorprogramma mogen doen van Eric Johnson, één van mijn grootste invloeden!

Tot mijn grote verbazing werd ik uitgekozen tot beste gitarist Benelux!
Ik ontving een sms’je van de directeur van de school waar ik werkte, waar ie me feliciteerde met deze “prestatie”!
Hij bedoelde het goed, maar het woord prestatie zette me aan het denken…
Geen enkele seconde heb ik ooit gedacht, “ik wil de beste gitarist van de Benelux worden!” Altijd, zat ik midden in creatieve of zakelijke processen, ik keek nooit terug, was in het moment en maakte toekomstplannen!
Ik kreeg aandacht van verschillende media platforms, interviews, artikels in kranten of vakbladen. Het staat leuk op je CV, en wellicht gaan er enkele deuren open, meer kon ik er niet van maken!
Ik was helemaal niet bezig met polls of een ranking, daarbij kwam, dat ik andere gitaristen beter vond dan mezelf, dus maakte ik het niet groter dan nodig! Ik weet nog dat Sjoerd Rutten ,( drummer ) tegen me zei:”Tjezus Joost, dat moet toch wel een geweldig gevoel zijn, een soort van bevestiging van jezelf!”

“Ik wordt er geen miljonair van, staat leuk op je CV, maar ik zit midden in één van de moeilijkste periodes van mijn leven, mijn eerste scheiding na 22 jaar samen zijn, het leed dat ik mijn kinderen aandoe, alle pijn en uitzichtloosheid overschaduwen dit heuglijk feit!” was mijn pijnlijk, maar eerlijk antwoord! Achteraf gezien was dit nuchter antwoord, niet het antwoord dat Sjoerd verwachtte, het klinkt ondankbaar….
Ik sloeg stijl achterover, toen ik het jaar daarna, wederom op de eerste plek eindigde! De hoofdredacteur van de Gitarist, die me belde om me dit mede te delen, klonk zelf ook verbaasd, hahaha!
Vervolgens denderde de trein waarop ik zat gewoon door, met up’s en down’s, foute keuzes en piekmomenten, totdat ie begin 2017 tot stilstand kwam! Ik had in de Kerstperiode een week vrij, eindelijk na een hectische periode ( 2e scheiding, huis verkocht en intrekken bij mijn vriendin )

In die week ging ik twee keer door mijn rug, ik kwam niet meer overeind!
Na in paniek, alles geprobeerd te hebben om hier bovenop te komen, zonder resultaat, omdat na die week, een clubtour starte met “Toontje Lager” en ik ook weer les moest gaan geven, bleek er niks anders op te zitten dan een operatie! Ik heb slaappillen, zware pijnstillers en zelfs hash en wiet gerookt om door de pijn te gaan, reed naar Amsterdam, want daar zat een bekende Orthomanueel therapeut, die voor het Nederlands elftal werkte, ging ook nog twee keer naar mijn eigen Orthomanueel therapeut, niks hielp! Uiteindelijk ben ik in Keulen geopereerd aan een dubbele hernia en kwam 4 maanden thuis te zitten! Deze maanden, heb ik benut om terug te kijken, te reflecteren, te leren, om vervolgens een nieuwe koers te gaan varen! Die begon, met het aanleren van een andere mindset, een van de belangrijkste dingen die ik de laatste jaren heb geleerd!
Daardoor veranderde ook mijn koers, mijn manier van denken, hoe ik naar mezelf keek, dus uiteindelijk mijn acties! “Zeg Vergoossen, je inleidingen worden met de week langer, maak nou eens je punt jonge!”
Ego, wat is dat? 
Die vraag stel ik mezelf regelmatig!
Wanneer is iets ego gedreven?

Als je niet in staat bent om naar feiten te kijken, een situatie van bovenaf kunt bekijken, niet open staat voor andermans meningen, geen idee hebt wat Karma is, geen zelfreflectie hebt, slecht tegen kritiek kunt, vooroordelen hebt, dat is volgens mij ego…
Hierdoor mis je het grote geheel en legt de focus op details die voor jou belangrijk zijn, waar jij je het beste bij voelt, jouw waarheid!
In de muziekwereld lopen er heel wat ego gedreven mensen rond!
Een gezond stuk ego is heel goed, het zijn de mensen die een idee hebben, zichzelf zijn, vasthoudend en vol geloof! 
Dat maakt mensen authentiek, ook wijken ze af van “de norm” welke dat dan ook mag zijn…

Op deze manier worden er veel mensen succesvol!
Wat inherent aan succes is, is exposure, oftewel aandacht!
Niet elke artiest kan daar even goed mee omgaan, dat heeft te maken met de menselijke kant van de zaak, hoe ben je als mens, hoe ben je geconditioneerd, wat is jouw innerlijke pijn, angst of verlangen?
Ieder mens is anders, dus reageert ook ieder mens anders!
Het ego van mensen kan dramatische situaties veroorzaken, zonder dat ze het zelf doorhebben! Van de andere kant, kan het ook grote ontwikkelingen, vernieuwingen en groot geluk met zich mee brengen!
Persoonlijk denk ik dat een medium als Facebook, voor sommige mensen een gevaar kan zijn. Het is uiteindelijk een platform, waar je een eigen wereld kunt creëren, je filtert wat je van jezelf en jouw wereld wil laten zien. Als je dan bejubeld wordt, omdat je jouw wereld in de openbaarheid laat zien, geeft dat een euforisch gevoel! Dat gevoel kan zich ontwikkelen tot een drug, je wilt steeds meer omdat het zo goed voelt!
Het geeft je opeens zelfvertrouwen, je voelt je boven jezelf uitstijgen, alsof je voor het eerst cocaïne gebruikt.
What’s the deal?
Dat is aandacht, complimenten krijgen, er toe doen, gezien worden, gerespecteerd worden, geaccepteerd worden, bevestiging krijgen, geliefd worden, ergens bij horen, wie wil dat nou niet?
Als je niet kunt omgaan met deze zaken, dan ontstaat er een situatie waar je niet gelukkig van wordt!
Hoe kan dit dan gebeuren? Als je een stuk van jezelf laat zien, dat niet strookt met de werkelijkheid, het complete beeld dus!

Mensen baseren op dat stuk, hun mening over jou, er vanuit gaande dat dit is wie jij bent. Als na verloop van tijd blijkt, dat je deze façade niet meer kunt ophouden, want je bent ook maar een mens, gaat het tegen je werken…
Wat ook een slecht idee is, is jouw complete persoonlijkheid ophangen aan hetgeen jij doet, in mijn geval muzikant.
Dat is wat je doet, niet wie je bent! Omgaan met aandacht, is niet voor iedereen even gemakkelijk. Op het moment dat je je persoonlijkheid eraan gaat ontleden, zit je op een doodlopend spoor!
Denk je nou echt dat “fans” jou gaan bekritiseren? Alles gaat erin als koek!
Je staande houden in deze soms krankzinnige business, is een kwestie van focus en gezond verstand! Eerlijk blijven naar jezelf, waarom doe je dit, uit passie, voor het geld, aandacht? Wat maak je ervan?
Hoe groot of hoe klein? Mensen gaan nadenken als ze vragen krijgen of tegen “iets” aanlopen.
De intensiteit van de vragen, bepaald of je gaat nadenken, om tot een bevredigend antwoord te komen, of gaat twijfelen…
Hetzelfde geldt voor de dingen waar je tegen aan loopt…
En nu komt ie, als je niet doorhebt, dat de vragen, opmerkingen of kritieken soms ego gestuurd kunnen zijn, door de personen die deze vragen stellen, opmerkingen en kritiek hebben, dan ga je iemand ander’s egoprobleem oplossen! Die zijn namelijk niet van jou, dat cadeau hoef je niet, en kun je gewoon netjes terug geven!
Eh…zijn jullie er nog?

De blogs schrijven zichzelf, ik volg…ik wist niet dat het deze kant uit zou gaan, excuses hiervoor! Ik sta op een bühne, vertoon mijn kunstje, ik maak video’s op YouTube, mijn mening meen ik te moeten ventileren in de sociale media, vertel over al mijn verworvenheden, deel mijn ervaringen, schrijf blogs, maak sinds kort vlogs, ga gitaar trainingen geven on-line, breng muziek uit en wie weet wat de toekomst nog allemaal gaat brengen!
Een vraag, kan je aan het denken zetten, de volgende vraag, zette mij aan het denken en resulteerde in dit blog!
De vraag: Doe je al die dingen nou, omdat je aandachtsgeil bent?
Het antwoord: Nee! Ik doe dit omdat ik gek ben op “flow”!
Dit is een staat, waarin de tijd stil staat, je iets doet waar je je goed bij voelt!
Je boekt resultaten, je kunt niet stoppen als je in een flow zit! 
Dat ik door de jaren heen merkte, dat ik op meerdere gebieden in een flow kon komen, was een openbaring! Maar ik ben niet naïef, ook ik weet van tijd tot tijd niet zeker, of ik op het goeie spoor zit, dus treedt je ermee naar buiten, zodat iedereen kan schieten, als er wat te schieten valt, dat is dus bevestiging zoeken! Van tijd tot tijd onzeker zijn, zal ook een onderdeel van de exposure zijn die ik opzoek!

De belangrijkste reden waarom ik de “aandacht” opzoek, is de positieve feedback die ik krijg, mensen die je hebt geraakt, mensen die op een andere manier naar dingen gaan kijken, mensen die blij zijn iets geleerd te hebben, mensen die hebben genoten, die hebben moeten lachen om de dingen die ik soms schrijf of zeg! De uitwisseling van positieve energie is magisch….
Heel simpel gezegd, ik vind het prachtig om jullie te entertainen, dat is eigenlijk alles! Als je het tot hier hebt gered, dan wil ik je bedanken voor de moeite en tijd die je neemt om dit te lezen, dank je wel!
Door jullie ga ik door! Proost!

We speelden vroeger in een grote discotheek vlakbij Den Bosch.
Volgens mij konden er zelfs 4000 mensen in!
Het was midden jaren 90, ik denk dat we er 4 à 5 keer per jaar speelden.
Helaas had de zaaleigenaar in het verleden, elk weekend last van vechtpartijen. Rivaliserende groepen, en een grote groep van een woonwagenkamp. Met name de laatste groep dreigde het zo bont te maken, met schietpartijen aan toe, dat de eigenaar ten einde raad was!
Wat doe je dan in zo’n geval? 

Je gaat naar Amsterdam en benadert de Hell’s Angels! 
Deze club heeft namelijk een eigen security service! De complete beveiliging van de wallen is in handen van de Hell’s Angels!
Zo gezegd, zo gedaan! Elk weekend kwamen de boys, met 35 man sterk naar het zuiden, om te “rust” te bewaren!
Dat bleek geen eenvoudige opgave te zijn, zelfs voor deze doorgewinterde vechtersbazen! Uiteindelijk heeft het een jaar (!) geduurd voordat de rust was teruggekeerd!

We werden gevraagd of we met carnaval wilden spelen in deze zaak.
Normaal gesproken deden we dat nooit, we hadden niks met carnaval en al zeker niet met carnavalrepertoire!
Toen de zaalbaas vertelde, dat we voor de helft carnavalsrepertoire en voor de andere helft ons eigen repertoire konden spelen, besloten we, om het toch te doen! Geld was ook wel een factor…
We speelden zaterdagavond, zondagmiddag en avond, maandag- en dinsdagavond, eten was geregeld, we konden zelfs blijven slapen, als dat zouden willen! We kregen vooraf instructies, om de bühne compleet dicht te bouwen, zodat er niemand op de bühne kwam, het zou zo druk worden dat het weleens uit de hand zou kunnen lopen! 
Daar kwam nog bij, dat er Angels ( bewaking ) op de bühne, voor de bühne en aan de zijkanten stonden, om de orde te bewaren!
Niks aan de hand dus!

Op zaterdagavond, vroeg één van die gasten me, waar ik de bandbus geparkeerd had. “Gewoon op de parkeerplaats” zei ik.
“Haal dat ding maar gelijk weg, als het publiek doorheeft dat het de bandbus is, steken ze de banden kapot!” was zijn advies, en vervolgde, “Zet dat ding maar voor de zaak neer, bij onze auto’s, die durft geen mens aan te raken!” zei hij schaterlachend! De eerste avond ging als een speer, met uitzondering van één ding… Hoe later het werd, hoe minder onze gevaarlijke vrienden erop toezagen, dat er geen publiek op de bühne mocht komen!

Op het einde van de avond, trokken ze, voornamelijk meiden, uit het publiek de bühne op, er stonden zeker twintig feestende mensen op de bühne, tussen onze dure apparatuur te springen en te dansen!
De volgende dag, moesten we ‘s middags en ‘s avonds spelen.
Toen we de zaal binnen kwamen, zag ik de bedrijfsleider van de discotheek, ik besloot hem erop aan te spreken, dat het niet de bedoeling was, dat de beveiliging de mensen op het podium trok, maar juist van het podium afhaalde! Hij knikte instemmend en zei: “Loop maar ff mee”.

Ik volgde hem, niks vermoedend, door de catacomben van het pand.
Waarom ik achter hem aan moest lopen, geen idee, ik dacht ie het voorval van gisteravond, ook met de zaaleigenaar wilde bespreken.
Hij stopte voor een gesloten deur, opende de deur, en gebaarde mij, dat ik naar binnen moest lopen. Terwijl ik naar binnen liep, zei hij vluchtig voordat ie de deur achter me dicht trok, “Nou, zeg het ze zelf maar!”.
Met een klap, smeet hij de deur dicht en stond ik oog in oog met 35 Hell’s Angels! Ze zaten koffie te drinken aan lange tafels, de ruimte werd verlicht door felle TL-lampen, bijna tegelijkertijd keken ze richting de deur, die met een harde klap werd dicht gegooid! Eh…dus ze keken naar mij…vragend…

Er schoten 10 gedachtes per seconde door mijn hoofd! “Die klootzak, zegt niks, duwt me gewoon naar binnen en trekt de deur achter zich dicht, die gasten gaan me vast gelijk eruit schoppen, ik heb hier niks te zoeken, als ik de waarheid zeg, dan gaan ze me vast allemaal uitlachen, of ze slaan me in elkaar, of ze pakken allemaal hun pistolen en schieten me neer, of erger, ze gooien een handgranaat naar me toe, ik moet godverdomme maken dat ik hier weg kom, de deur zal vast op slot zijn!!!” 
Dat was een samenvatting van ongeveer drie seconden…
Gelukkig reageerde ik snel en instinctief, en zei: ”Luister jongens, het was echt fantastisch gisteravond, één groot feest! 
Het zal wel aan mij liggen, maar ik dacht, dat het de bedoeling was, dat jullie er voor zouden zorgen, dat er juist geen mensen op de bühne kwamen, in plaats van mensen op de bühne te trekken”. 
Stilte…dus ik vervolgde: ”De apparatuur die op de bühne staat, kost een godsvermogen, en stel, ze stoten mijn gitaren om, vallen over het drumstel, stoten de keyboards van de standaard? 
Wij hebben daar hard voor moeten werken, om op deze spullen te spelen, snappen jullie?”

De stilte werd doorbroken, door een harde, zware stem, een geluid dat leek een Harley Davidson, en die zei:”Luister jonge, we snappen het helemaal, komt voor elkaar!” Iedereen ging verder met koffie drinken en praatte gewoon verder, alsof er niks gebeurd was! In hun ogen was er ook niks gebeurd, ik opende de deur ( ja hoor, hij was gewoon open ) en liep door de catacomben terug naar de zaal terwijl ik dacht: ”Heb ik die gasten nou gewoon gezegd, wat ik van de situatie van gisteravond vond?”
“En, zei nou iemand, komt voor elkaar, zonder kwaad te worden, omdat ik kritiek had???”
Ik was benieuwd of dat ook daadwerkelijk zou gebeuren…
Nou en of dat gebeurde!

Als iemand al richting de bühne wees, stonden ze al op ( ze zaten meestal, twee man sterk op de drum raiser, twee man stonden aan beide kanten voor de bühne, en aan de zijkanten, stonden er ook nog 2, die de zaak nauwlettend in de gaten hielden )
Er was een catwalk gemaakt, en ik zie, terwijl ik ook op de drum raiser zat, dat 2 meisjes op de catwalk klimmen. Ze lopen tot helemaal vooraan, en beginnen te dansen, onschuldig…
Op dat moment staat de “meanest motherfucker” van de twee op, echt 2 bij 2 meter, iemand die je met één blik to hell and back schiet! Hij loopt langzaam een stukje naar voren, draait zich vervolgens naar mij toe, en gebaart iets in de trant van, moet ik ze van de bühne halen?
Huh? Vraagt ie nou echt aan mij, of ie toestemming krijgt om de meisjes van de bühne te halen??? In mijn verwarring, maakte ik een gebaar van, laat ze maar staan, althans, dat dacht ik!

Ik stak mijn arm half omhoog, en maakte een halve basketbal beweging, van laat maar, snap je? Nee? Hij ook niet! Hij liep op z’n dooie gemak de catwalk op, vlak voordat ie bij de meisjes is, zie ik zijn armen omhoog gaan, richting hun rug, alsof ie ze rustig van de bühne af wil begeleiden, zoals je dat weleens ziet, bij grote concerten, waar fans rustig van de bühne af worden begeleidt door zo’n über brede gast!
Maar wat doet ie? Hij rekt zijn armen uit naar achteren, alsof ze met elastieken vast zitten aan een katapult, die op hoogspanning staat.
Vervolgens gaan beide armen, met platte hand, als een stormram richting de ruggen van de meisjes, en worden ze vanaf de rand van de catwalk 4 meter de zaal in gelanceerd! Ik wist niet wat ik zag!!!
Dat was wel het laatste wat ik bedoelde, mijn hemel zeg! Op z’n dooie gemak, loopt meneer terug, richting de drum raiser, knikt instemmend naar me, en neemt weer plaats, alsof er niks gebeurd was!

We hebben echt veel plezier gehad, die 4 dagen, constant zaten ze bij ons in de kleedkamer, telkens andere gasten, sommige waren knettergek, met anderen heb ik hele leuke gesprekken gehad, echt goeie mensen, oprecht en eerlijk! De kleedkamer was ook de nooduitgang van de grote zaal, het waren twee klapdeuren, die bij een calamiteit, vanuit de zaal vanzelf open gingen, als er hard tegen aan gedrukt werd.

De zaal zat zo vol, dat om de zoveel tijd, de deuren openvlogen, en een stuk of 20 mensen de kleedkamer invielen! Vervolgens moesten we de mensen terug de zaal in duwen, om de deuren weer te sluiten, heel erg vervelend als dit 5 keer op een avond gebeurt! Wat nog vervelender was, is dat het publiek tegen die deuren aan begon te urineren, omdat het een hel was, om door de mensenmassa naar het toilet te gaan! Dus kwam er om de zoveel tijd, niet alleen publiek de kleedkamer binnen vallen, ook de liters vocht die ze produceerden, na het drinken van liters bier!

Ik vertelde dit relaas, tegen een aantal Angels, die op dat moment in de kleedkamer zaten. Geen probleem, ze pakten een stalen balk, en schoven deze vervolgens in 2 steunen, die aan de deuren vast zaten!
“Zo, die deuren gaan niet meer open, opgelost!” zeiden ze!
“Luister jongens, het is een nooduitgang, die moet ten alle tijden open kunnen, als hier straks de pleuris uitbreekt, zitten de mensen als ratten in de val door die stalen balk!” zei ik enigszins bezorgd…
Ik zag ze schakelen, zo hadden ze het nog niet bekeken, ze haalden het loodzware ding er toch maar vanaf! Wat nu?

Het antwoord diende zich vanzelf aan!
Alsof de duivel ermee speelde, ze hadden de balk er net af gehaald toen de deuren met een klap openzwaaiden, en er 20 mensen over elkaar heen, onze kleedkamer invielen! Zonder ook maar één seconde te twijfelen, beginnen de jongens gelijk op iedereen in te slaan, het leek bijna routine!
Binnen no time, waren de deuren weer dicht!
“Zo, die gaan de komende dagen niet meer open” zei één van hen lachend!
En…dat klopte! Geen last meer van gehad! Ik heb die 4 dagen, alle kanten gezien van deze club, iedereen heeft een verhaal, als je de moeite neemt om er naar te luisteren, begrijp je waarom sommige mensen zijn wie ze zijn, en waarom ze op een bepaalde manier in het leven staan!
Wat ik merkte, is dat je vooral jezelf moet zijn, je niet stoerder voordoen dan je bent, ze prikken er zo doorheen, en gaan je testen, dat ga je verliezen, geloof me! Ik had normale gesprekken, met de latere president van de Hell’s Angels, zijn dochtertje was net zo oud als mijn dochter destijds.

De laatste dag had ie haar meegenomen, en danste met het kleine meisje op zijn schouders, door de zaal, liep naar me toe en wees lachend, vol trots, naar dat kleine meisje op z’n schouders, zo van, dat is ze!
Deze stoere Molukker heeft naderhand, jarenlang deze club geleidt, en nu was ie gewoon, een liefhebbende vader, prachtig! On the road, doe je veel mensenkennis op, je vooroordelen laat je varen, je komt erachter dat mensen niet hun gedrag zijn, er zit altijd een verhaal achter.

Ik sluit af met nog één grappige anekdote van deze 4 dagen, de rest…blijft waar het thuis hoort!
Onze geluidsman kwam één dag later, en was met z’n eigen auto gekomen, die hij op advies van de boys, voor de ingang van de zaak geparkeerd had, bij hun auto’s.
Toen hij naar huis wilde gaan, kwam hij er niet uit, omdat een dikke BMW hem klem geparkeerd had. Hij liep terug naar binnen, en vroeg, of iemand wist van wie die BMW was.
Die bleek van één van de jongens te zijn! Deze, 2 bij 2 meter gast, meldde zich bij onze geluidsman en vroeg:”Staan er veel mensen buiten?”
De zaak ging sluiten, dus er stonden zeker 200 mensen bij de uitgang, waar de auto’s stonden. “Dan gaan we een geintje uithalen” zei die gast.
“Luister, je loopt naar buiten, vraagt aan de mensen, van wie de auto is, die jou heeft klem gezet, en begint al vloekend te dreigen, dat je me op m’n bek slaat als ik naar buiten kom, zoiets” zei hij!
Onze geluidsman maakte zich toch een beetje zorgen over het vervolg, en vroeg wat hij dan zou doen! “Niks, hahaha, ik zet netjes de auto aan de kant, dat verwacht niemand!” antwoordde hij lachend!

Dat klonk vertrouwd genoeg voor onze geluidsman, zo gezegd zo gedaan!
Nadat hij aan de mensen gevraagd had, van wie die auto was, begon hij dreigende taal uit te slaan richting de dader, het publiek probeerde hem te bedaren, te waarschuwen, maar hij ging helemaal op in z’n rol!
“Dus ik vraag het nog één keer, van wie is die kutauto, als ik hem zie krijgt ie klappen!” schreeuwde hij. “Van mij!” schreeuwt 2 bij 2, die vanuit het niets voor zijn neus stond! Er volgde een doodse stilte, de mensen begonnen meewarig hun hoofd te schudden, liepen langzaam een aantal stappen achteruit. De geluidsman volgde zijn instructies op en schreeuwde: “Als je dat ding nu niet weg haalt, sla ik je op je bek!”
Er klonk een, “oh nee hè” door de omstanders….die heeft net z’n doodvonnis getekend! Wat doet 2 bij 2???
Hij buigt z’n hoofd naar de grond, zwijgt, en zegt:” Is goed, ik zet hem weg, sorry” Vervolgens stapt ie in z’n auto, en laat onze geluidsman langs, terwijl ze beiden achter het stuur in een deuk liggen, high five! 
Het publiek is met stomheid geslagen….

Ik vond het een éér om gevraagd te worden bij Het Goede Doel (HGD)!
Ik speelde al een jaar of 2 bij Henk Westbroek, waar we uiteraard ook liedjes van HGD speelden!
Na een stilte van 8 jaar besloten de Henken het strijdbijl te begraven en een nieuw album op te nemen. Daarop volgend zou er een uitgebreide theatertour,en in de zomerperiode een festivaltour komen.
Tien jaar hebben we gespeeld met deze topband! 

Vroeger vond ik van de grote 3 ( Doe maar/Toontje Lager/Het Goede Doel ), HGD het vetste! Dit blog gaat voornamelijk over de hilarische momenten die ik ,met name met Henk Westbroek, meegemaakt heb!
Henk kan ik inmiddels een vriend noemen, overal waar iets van gitaar nodig was, vroeg Henk me. Hij is een zeer authentiek persoon, de goedheid zelve, eerlijk en oprecht, maar ook confronterend, shockerend en grillig…
Henk praat de hele dag door, volgt alles, vergeet niks ( ok, z’n teksten ), is intelligent en, zonder dat ie het doorheeft, super grappig! Hij zegt gewoon alles! Neemt geen blad voor de mond, is altijd geïnteresseerd, mensen vinden hem geweldig of mogen hem niet, er schijnt niks tussen in te zitten heb ik ervaren! Man wat heb ik vaak in een deuk gelegen met Henk! Hij heeft schijt aan bijna alles! 

Een kleine greep uit de vele anekdotes:
We repeteerden de laatste 2 dagen, voordat de comeback tour van HGD begon, in het theater waar de première was. Uiteraard was er pers en tv uitgerukt om dit nieuws vast te leggen. Boulevard wilde een kort item filmen met Henk Temming aan de vleugel en Henk Westbroek zingend ernaast. Eerst een kort interview, waarna beide heren een kort fragment van een liedje uit de show zouden vertolken. Aangezien Henk W. geen tekst kan onthouden, stond er een grote monitor aan de rand van de bühne waarop de teksten synchroon met de liedjes meeliepen, dat heet een autocue! Het interview verliep gladjes, dat deed de regisseur deugd, ze hadden namelijk niet zoveel tijd omdat ze nog door moesten om een volgend item te filmen!

Take 1, Henk T. begint de intro te spelen, Henk W. start met zingen en vergeet binnen 2 zinnen de tekst, aangezien de autocue vooraan de bühne staat en de vleugel achteraan, kon Henk de tekst niet zien!
Take 2, ( autocue een slag gedraaid ), het begint goed totdat Henk T. stopt met spelen! “Waarom stop je nou met spelen?” vroeg Henk W.
“Je zingt de verkeerde noten bij het refrein!” zegt Henk T. geïrriteerd!
Na een muzikale discussie van 5 minuten, worden de heren het eens!
De regisseur begint enigszins onrustig op z’n horloge te kijken en zegt:” Denken jullie dat het nu lukt?” Take 3, Henk T. begint op de vleugel wederom de intro te spelen. Al die tijd heeft Henk W. z’n draadloze microfoon nog in z’n hand, geen idee waarom, ze speelden het fragment akoestisch, zonder versterking!

Op het moment dat Henk W. moet inzetten, houdt ie ineens de microfoon voor z’n mond en begint vol overgave te zingen! Aan de zijkant van de bühne aanschouw ik de film die zich voor m’n ogen afspeelt, iets in me zei dat ik nog effe moest blijven. Terwijl Westbroek de eerste zin door de microfoon zingt, blijkt ie in de zaal nog aan te staan, waardoor dit gebulder het subtiele pianospel van Temming compleet overstemt!
Dus werd er wederom gestopt! “Waarom zing je nou ineens door de microfoon?” zegt Henk T. nog geïrriteerder.
“Ja joh, weet ik veel, een automatisme denk ik..” antwoord Westbroek.
Take 4, een steeds zenuwachtig wordende regisseur en cameraman wisselen blikken uit, over en weer, hun gezichtsuitdrukking spreekt boekdelen.
Ik weet niet meer welke take uiteindelijk is gelukt, ik ben er geen getuige van geweest, waarover later meer en na take 4 volgden er nog een aantal “net niet” momenten, er ging iedere wel iets mis!
Toen het er echt om begon te spannen, spraken de Henken elkaar moed in, nu ging het lukken! Henk T. zette het piano intro in en Henk W. begon te zingen, het was mooi, muzikaal en het ging vooral goed!
Toen kwam het refrein, wonder boven wonder ging dat ook goed! De tekst klopte, de juiste noten werden gezongen, het einde was in zicht…!
De cameraman en regisseur keken elkaar tevreden aan terwijl Henk T. op de piano het subtiele einde begon te spelen…
Aangezien Henk W. klaar was met zingen, maar tot mijn grote verbazing nog steeds de microfoon in z’n hand had(!), draaide hij zich een beetje naar Temming toe om te kijken, luisteren, hoe z’n naamgenoot het subtiele einde begon te spelen.

Op dat moment viel het Westbroek zelf blijkbaar ook op, dat ie nog steeds de microfoon in z’n handen had, dus besloot ie em weg te leggen.
Terwijl hij naast Temming stond, zag ik dat ie een plek zocht om net zo subtiel als het pianospel van Temming, zijn microfoon “ergens” op de vleugel neer te leggen.
Ik zag het gebeuren, Westbroek bleef voor de camera zijn positie behouden, terwijl hij met z’n rechterarm boven de vleugel, al zwevend en quasi onopvallend, een plek zocht om de microfoon neer te leggen!
Dit deed ie op gevoel, zonder te kijken, want dan moest ie zich omdraaien, en draaide van de camera weg! Ik moet toegeven dat hij dit voor zijn doen, met een enorme voorzichtigheid deed!
Tijdens het einde van het liedje leek Westbroek, zonder te kijken, een plek te hebben gevonden voor zijn microfoon!
Hij controlerende dit door de microfoon heel even los te laten, kijken of ie bleef liggen.

Toen Henk W. overtuigd was dat de microfoon veilig lag, liet hij het ding los en slingerde z’n rechterhand in z’n broekzak, zo… the final take, eindelijk!
Op dat moment zie ik dat de microfoon maar half op de rand van de vleugel lag, dus ik spring op! Maar voordat ik iets kon doen, donderde de microfoon er al af! Eerst op 9 pianotoetsen tegelijkertijd, om vervolgens met een oorverdovende knal, BAM!!! ( inclusief Reverb! ) op de grond terecht te komen! De microfoon stond nog steeds aan…dus…!
Deze razendsnelle kakofonie van geluid sneed dwars door de allerlaatste noten van het liedje heen! Ik ben weggerend, ik hield het niet meer, ik piste in m’n broek van het lachen!

Henk schreef briljante teksten, daar was ie een kei in, het onthouden daarentegen was niet z’n sterkste kant…
We speelden in een live tv uitzending, weet niet meer welke, met Henk Westbroek solo, slechts begeleid door Philibert van den Bosch aan de piano en ikzelf op akoestische gitaar.
We speelden een liedje dat op één van Henk’s soloalbums stond, Loods me door de storm. Tijdens de camerarepetitie kwam Henk erachter dat ie ook deze tekst niet uit z’n hoofd kende. Gelukkig had ie altijd een eigen geschreven boek, dat ie ooit gepubliceerd had, bij zich, waar praktisch al zijn teksten in stonden! Dit keer besloot ie om voor de uitzending de tekst uit het hoofd te leren en te zingen, het was maar één liedje, aldus Henk!
Er waren nog een aantal uren tussen repetitie en uitzending, moest kunnen.
In de tussentijd oefende Henk vlijtig de tekst van het liedje, alles leek erop dat het ging lukken!

In de uitzending, die overigens live was, begonnen Philibert en ik het intro te spelen. Vanuit m’n linker ooghoek zie ik Henk richting mij schuifelen, terwijl hij pal naast me komt staan, buigt ie zich voorover en fluistert in mijn oor de volgende vraag: “Zeg jochie, hoe ging de eerste zin ook alweer?” In een live uitzending!!! Tot zijn grote geluk wist ik het ook nog! 

De laatste anekdote van vandaag speelde zich af op een festival.
De vaste toetsenist was verhinderd dus onze vaste invaller, Werner van Gool ( o.a. Symfo Classics) nam het deze keer over!
Henk W. noemde Werner altijd “de Pool”, geen idee waarom!
Misschien omdat Werner een vakman was, net als de Polen die destijds Henk’s huis aan het renoveren waren!
Op festivals speel je meestal een uur, de grootste hits kwamen uiteraard allemaal aan bod! Het laatste liedje voor de toegift was steevast “België”, daarna liepen we van de bühne af. Als het publiek dan schreeuwde om meer, en de tijd het toeliet, speelden we nog één liedje, de toegift “De Nooduitgang”.

Na de aankondiging gaat de band meteen los!
We spelen het intro van het liedje, waarna Henk het couplet begint te zingen! Het geluid op mijn oortjes was een beetje rommelig, desondanks meende ik te horen dat Westbroek een andere tekst zong…
Ik concentreerde me en sloeg stijl achterover van verbazing! 
Hij stond doodleuk het eerste couplet van België te zingen terwijl wij “De Nooduitgang” speelden!!!
Ik liep naar hem toe tijdens het zingen, kijk hem aan en schreeuw:”Wat ben je eigenlijk aan het zingen?”
Henk kijkt me vragend aan en zegt, terwijl hij stond te zingen, keihard in de microfoon:”HUH???”
Ik zei:”Je bent België aan het zingen, we spelen de Nooduitgang!”

Op dat moment realiseert ie zich dat het weleens zou kunnen kloppen en legt vervolgens voor 10.000 man de zaak stil!
“Ja mensen, dat ging niet helemaal goed, het zit namelijk zo! We hebben vandaag een invaller op de toetsen, het is een Pool en waarschijnlijk heeft ie iets niet helemaal goed begrepen, dus we proberen het nog een keer!” was zijn verklaring naar het publiek toe!
Gaf ie Werner de schuld, terwijl hij er zelf compleet naast zat!
Werner is totaal cool, keek naar zijn partituur, draaide deze 180 graden alsof de partijen op de kop stonden, briljant!
Waarop Henk, eerlijk als ie is, moest bekennen dat hijzelf de fout in was gegaan….

In de 25 jaar, dat ik inmiddels op de bühne sta, zijn er ontelbare situaties geweest, die op het moment zelf niet echt grappig waren, maar jaren later hilarisch bleken te zijn!
Ook waren er situaties die op het moment zelf al hilarisch waren!
Omdat ik ook een dagje ouder wordt, heb ik besloten om van tijd tot tijd deze situaties in een blog te zetten.
Het zou zonde zijn, als deze anekdotes in de vergetelheid zouden raken..
Humor is een geweldig middel om de lading van iets af te halen, een boodschap over te brengen, een manier om jezelf en anderen een goed gevoel te geven!

Wist je dat lachen en plezier in je derde chakra zit?
In hetzelfde chakra zit passie, creativiteit en sex!
Volgens deze filosofie ( weet niet meer precies welke het ook alweer was..) zijn deze menselijke eigenschappen verwant met elkaar, vond ik wel grappig!
Zoals jullie in mijn vorige blogs hebben gelezen, hebben Bart ( mijn broer, drummer ) en ik 10 jaar samen gespeeld in wisselende bandjes en projecten. Op een avond speelden we in een overvolle discotheek ergens in het oosten van het land.
Het was nogal ruig volk, met het hart op de goeie plek!
Echter, als je te weinig Rock of Metal speelde, trokken ze de stekker eruit of trokken de band van de bühne! 

Er stond een groep van ongeveer tien ruige gasten voor me, vanaf het begin was het duidelijk dat ze zin hadden in een feestje! 
Er stonden dienbladen vol met bier en Jägermeister!
Het waren absoluut geen gierige types, elke keer als ze een nieuw biertje namen, dronken ze als opwarmertje eerst een Jägermeister!
Ze waren zo aardig om de band van hetzelfde “medicijn” te voorzien, erg gul van ze!

Omdat de bühne iets uitstak hoefden deze gasten niet veel moeite te doen om ook bij de drum bühne te komen zodat alles eerlijk verdeeld werd!
Aangezien ik gitaar speelde, zong, en over de bühne rende, zorgden de mannen ervoor dat ik tijdens het drinken gewoon kon doorspelen, of tijdens het spelen kon doordrinken…ben de volgorde effe kwijt…
Ik boog voorover, voorzichtig goten ze dan eerst een Jägermeister naar binnen om dit vervolgens af te blussen met bier!
Dit gebeurde allemaal tijdens de eerste set, die ongeveer drie kwartier duurde.

Doordat ik genoeg energie verbruikte, omdat ik veel bewoog, voelde ik me redelijk stabiel na het drinken van een aantal van deze combinaties..( eh…kwam misschien ook doordat ik zelf ook niet vies was van deze combi..)
Don’t drink and play…
Helemaal waar, toch voel je, dat je als band, het publiek ( zeker als ze niet voor de band komen ) over de streep moest trekken!
Dat kan op verschillende manieren, deze was er één van, met succes trouwens, het was één groot feest!

Na een half uur begon me op te vallen dat de tempi,( meervoud van tempo ) waarin de songs gespeeld werden, de laatste drie songs nogal fluctueerden…met name in de drums!
Ik draaide me om en keek naar Bart, en zag dat ie tijdens het drummen vrolijk mee deed met dit oud Hollands drinkspel!
Dat verklaarde het, als ze hem iets te drinken gaven, hield ie er natuurlijk rekening mee dat ie niet de complete inhoud van de glazen over zich heen kreeg, dat verklaarde het het inzakken van de “beat”, gelukkig, niks aan de hand dus!

Toen de zanger het volgende nummer aankondigde, ik de gitaar intro in “rockpose” ( linkerbeen op de monitor, gitaar links omhoog wijzend, borst naar voren en gemeen kijken ) begon te spelen, klaar was om een sprong te maken op het moment dat de drums met een mokerslag inzetten gebeurde er…niks! Ik keek links over mijn schouder, terwijl ik het intro dan maar herhaalde, en zag niemand achter het drumstel zitten!
Toen ik naar rechts keek stond Bart naast me, apathisch voor zich uit te staren, vooraan de bühne!
“Wat doe je hier man, ga achter je kit zitten, we staan voor lul!” schreeuwde ik door de inmiddels 3e herhaling van het intro!
“Ik kan niet meer spelen Joost, ik ben dronken!” zei ie terwijl ie me aankeek met z’n bruine puppy ogen. “Stel je niet aan man, zoveel heb je toch niet gezopen!” zei ik, terwijl ik het intro voor de 4e maal herhaalde!
“Ik kan niet meer, echt!” zei ie, terwijl hij langzaam van de bühne af, richting kleedkamer liep…eh kroop!
Aangezien ik de enige was die speelde, ( 5e keer de intro ) en de rest van de band me schaapachtig aankeek, moest ik wel iets verzinnen!
Dat zijn de momenten waarop je in “fight or flight” modus gaat, je zult razendsnel iets moeten bedenken! 

Ik deed net alsof er iets met het geluid niet klopte en stopte, liep naar de microfoon en vertelde het publiek dat er een “technisch” probleem was! Als het opgelost was, kon het feest weer doorgaan!
Gelukkig werd deze verklaring als plausibel gezien door het publiek!
We liepen naar de kleedkamer, daar lag mijn kleine broertje op de stenen vloer, zo dronken als een lor!
Het grappige was dat niemand kwaad was! Integendeel, we lagen in een deuk!

Bart dronk zelden, hij hield wel van een drankje, maar hield het altijd binnen de perken, sterker nog, hij sprak ons er altijd op aan als ie vond dat wij teveel dronken! En nu lag ie daar, uitgeteld!
Ik maakte me toch wel zorgen en ging water voor hem halen, vroeg om een emmer, voor het geval dat ie moest overgeven!
Ben bij hem op de grond gaan zitten, water over zijn hoofd etc.
Onze toetsenist was, ondanks het feit dat hij puntje precies was, ook een “van dik hout, zaagt men plankentype”!
“Geef me die emmer eens!” zei hij dwingend.
Hij liep naar het toilet en vulde de emmer.
“Wat ga je met die emmer doen?” vroeg ik hem enigszins bezorgd.
“Luister Joost, we kunnen wel blijven wachten tot ie bij z’n positieven komt, straks krijgen we gelazer met de eigenaar van de zaal, het zit tot aan de nok toe vol, we moeten spelen!” zei hij en vervolgde: “Hij heeft toch zeker niet meer dan ons gedronken, wij zijn oké, Bartje kan gewoon niet zoveel hebben, niks aan de hand, hij moet gewoon wakker worden, hier gooi die emmer water over z’n hoofd, dan brengen we hem daarna naar buiten, de frisse lucht in!”

Ik moest effe slikken en lachen tegelijkertijd…
Zo gezegd zo gedaan, ik gooide ( gefaseerd ) de emmer water over zijn hoofd, terwijl Bart op z’n rug lag…te slapen!
Met een hoop geschreeuw ontwaakte hij en begon op me te schelden ( nu snap ik waarom ik de emmer water over z’n hoofd moest gooien, ik was z’n broer, wijs besluit van m’n collega! )
We tilden hem op, terwijl ik hem in z’n gezicht sloeg, loodsten we hem naar buiten!
“Wakker worden Bart, hier sterke koffie, drink op, je hoeft gelukkig niet over te geven, hou je kop erbij ander gooien we er weer een emmer water overheen!” schreeuwde ik hem toe! Na een half uur kwam ie langzaam bij z’n positieven.
“Denk je dat je weer kunt spelen?” vroeg ik hem.
“Ja, het gaat wel weer!” zei ie, ons gerust stellend.
Dus vervolgden we de show!
“Zeg, had de drummer te veel gezoopn, hahaha?” schreeuwde één van die types voor me.
Het feest ging gewoon door en werd wilder en wilder!
Bij de laatste set ging één van die gasten, die voor me stonden, met de rug voor de bühne staan, wijzend op z’n schouders!
Ik snapte het niet en keek hem vragend aan…
“Kom op mijn schouders zitten, je hebt een zender, dan draag ik je door het publiek als je gitaar speelt!” zei hij.
Dat ziet er natuurlijk supervet uit, maar ondanks het feit dat deze gast naar alle waarschijnlijkheid genoeg alchohol kon hebben, en ik, ondanks dat ik ook genoeg gedronken had, toch m’n verstand gebruikte en vervolgens zei:” Oké, maar wat gebeurt er als jij je evenwicht verliest? Dan val ik achterover met mijn kop op de stenen vloer, bezaaid met kapotte glazen!”
Tot mijn grote verbazing zag ik hem schakelen!
Hij riep de hulp in van z’n kameraden, vier andere kleerkasten!
“Er kan niks gebeuren, als ik zou vallen, wat niet gebeurt, vangen zij jou wel op!” zei ie geruststellend.

Ik moest bekennen dat ik geen enkele reden had om het niet te doen, ik vertrouwde die gasten!
Daarbij, zou het publiek natuurlijk compleet uit hun dak gaan, dat is altijd goed voor de zaken! Dus manoeuvreerde ik me op zijn schouders terwijl we “ Killing in the name of” ( iets van die orde ) speelden!
Zonder aarzeling begon die gast, met mij op z’n schouders, van vooraan de bühne, door de hele zaal te lopen, onder luid applaus van het publiek! 
De vier “bodyguards” hielden de zaak nauwlettend in de gaten, hun aandacht verslapte geen moment! 
Handen omhoog, voor het geval er sprake was van het uit balans raken van de situatie!
Het was kikke! 

Toch hield ik m’n hoofd erbij, je weet maar nooit wat er kan gebeuren! 
Na een rondje zaal leverde deze helden me weer keurig af bij de bühne, niks uit balans, ze bleken verantwoordelijker te zijn dan ik dacht! 
We waren bijna op het einde van de show en ik voelde een apotheose naderen, die kwam er ook, bij de toegift!
Alsof het nog niet genoeg was, leek het de heren voor de bühne een briljant idee om alle bandleden te laten “stagediven”!
Ik kan je vertellen dat dit fenomeen met name in de jaren 90 nogal populair was! Op papier een geweldig idee, in de praktijk heb ik tijdens optredens te vaak mensen op hun plaat zien gaan! 
Dat had met 2 dingen te maken! 
1, de stagediver had niet geverifieerd bij de vangers dat ie zou springen!
2, de vangers waren overmoedig en bleken “de lading” niet te kunnen dekken, waardoor ze met lede ogen moesten aanzien dat ze de afstand, of het gewicht van de stagediver verkeerd hadden ingeschat!
Met als resultaat, dat de diver door de armen van de vangers heen viel en op de vloer terecht kwam! 
Of nog erger, in plaats van in hun armen te springen, over de vangers heen vloog en verderop met een smak op de genadeloze stenen vloer terecht kwam! Je kunt je voorstellen dat ik nogal gereserveerd was, toen dit idee werd geopperd…
En weer verzekerden deze gasten me dat er mankracht genoeg was, ze hadden nog een man of tien ingelijfd om deze klus te klaren! 
Mijn broer was kennelijk weer bij z’n positieven en stond te popelen om als eerste te gaan!
“Ik ga springen!” schreeuwde hij, en voor ik het doorhad nam ie een aanloop en dook het publiek in! 
Keurig werd ie opgevangen en terug naar de bühne gegooid! 
Dat maakte, dat de rest van de band zich ook opmaakte voor een sprong in het diepe!

Één voor één doken ze van de bühne het publiek in en kwamen er zonder kleerscheuren vanaf! Ik was de laatste, zette m’n gitaar weg, nam een aanloop en dook van de bühne af! Kikke!
Ik vloog door de lucht, toen ik in een split second zag, dat mijn enthousiasme en adrenaline er voor zouden zorgen, dat ik nog verder het publiek in sprong dan mijn collega’s!
Als je het wereldrecord ver springen wilt verbeteren is dat een topprestatie!
In deze contex verre van! Daardoor belandde ik niet netjes in het midden, maar ergens op het einde van het menselijk matras, waardoor ik voorover klapte! Voordat ik voorover viel, waardoor ik op mijn rug terecht zou komen, reageerde de achterlinie zo snel dat ze me tegenhielden en weer omhoog gooiden! Het enige dat ik zelf had gedaan was mijn handen op de vloer zetten zodat mijn hoofd deze niet zou raken, de rest deden die gasten!
Keurig werd ik al crowd surfende bij de bühne afgeleverd en speelden we onze laatste song!

Op de helft van het liedje, zag ik rode vlekken op mijn witte gitaar!
Ik inspecteerde waar deze in Godsnaam vanaf kwamen!
Bij nadere inspectie, bleken deze van mijn rechterhand te komen!
Doordat ik bij het stagediven mezelf moest opvangen op de vloer, was ik vergeten dat deze bezaaid was met glas!
Dit was nog de tijd, voor dat er werd besloten om met plastic glazen te werken in grote discotheken, dit was nog het hardcore glazen tijdperk!
Er zaten glasdeeltjes in mijn rechterhand!
Gelukkig speelden we het laatste nummer en kon ik in de kleedkamer de schade opmaken.
Die bleek gelukkig mee te vallen, een aantal kleine sneetjes, glas was eruit gespeeld, desinfecteren, pleister erop en klaar!
Geen blijvende schade dus!
Automatisch werd Bart als de Bob gebombardeerd en heeft ons veilig naar huis gereden, onder het motto: “Don’t drink and drive!”

Ik had in mijn auditieperiode al een visum aangevraagd voor Cuba en USA, de andere gitaristen trouwens ook!
Wat heeft een band uit Keulen in Godsnaam te zoeken in deze landen!
Later meer daarover! ( Als ik TV kijk of iets anders informatiefs, valt het me op dat steeds meer mensen mijn vorige zin bezigen…of ligt dat aan mij )
Belangrijk voor de band was het bekend maken van hun nieuwe gitarist in de media.
Als je altijd “side

man” bent geweest heb je nooit te maken gehad met dit fenomeen, dat was voor de artiesten!
Nu…was ik ook een “artiest” en werd mijn toetreden tot de band strategisch vorm gegeven in de media.
Vanaf dag 1 was het spelen, spelen en nog eens spelen, tussendoor werd er even gesproken over hoe ik zou worden gepresenteerd aan het Duitse publiek…
Mijn enorme naïviteit, nuchterheid, of ervaring maakten dat ik het over me heen liet komen en zou zien waar het schip strandde.
Zo snel mogelijk moest ik met de manager ( Jürgen Hoppe ) naar een fotosessie, interviews met weet ik veel welke tijdschriften of kranten!
Henning Krautmacher, zanger, entrepreneur en boegbeeld van de Höhner leidde de weg, echt fantastisch wat een professionaliteit deze man heeft! 
Voor iemand van zijn leeftijd heeft ie een energie waar menig 20 jarige nog een puntje aan kan zuigen! 
Henning had een TV show geregeld waarin ik gepresenteerd zou worden bij het Duitse publiek, vergelijkbaar met “ De wereld draait door “
Wat ben ik blij dat alles zo snel gebeurde, dat het een soort van formaliteit was om dit te doen!

“Luister, je gaat daar en daar zitten, de band speelt unplugged een liedje en dan betrek ik jou bij het interview! 
Ben jezelf, ook al praat je gebrekkig Duits, gewoon doen!” zei ie.
Eigenlijk ongelooflijk dat ik geen zenuwen had en er ging zitten, hoe kwam dat? Je bent wie je bent, wat moet je bewijzen? Dat je beter bent, geforceerd Duits praten, zenuwachtig zijn, bang dat je wordt afgeslacht door heel Duitsland omdat je een Holländer bent, die bij een Duitse band is aangenomen?
Maar het gaat godverdomme wel op het scherps van de snede, dat weet ik inmiddels wel! You can’t fuck up! 
Zo denken Duitsers, alles moet perfect zijn, op elk gebied! 
Details, details en nog eens details!
Wat ben ik blij dat ik 25 jaar in Nederland gespeeld heb, wij zijn inderdaad een nuchter volk, doe maar gewoon, dan doe je al gek genoeg!
In Duitsland is dat heel andere koek, vergelijk het met Amerika, daar bestaat een “sterrenstatus”!
Hoe fucked up “sterren” ook zijn, ze blijven sterren voor de fans!
Ik voelde me het eerste half jaar iemand die observeerde, het was een film die zich voor mijn ogen afspeelde…vond dat ik me in hun cultuur moest verdiepen zonder mezelf te verliezen.
Dat stuitte af en toe op bizarre situaties!
Duitsers zijn namelijk totaal niet direct, ze zijn beleefd, afwachtend en volgzaam, de hiërarchie heerst!
Dat soort processen krijg ik niet mee, het kost mijns inziens teveel tijd, het gaat om zinloze details en er worden geen echte knopen doorgehakt…
Als je dat wilt moet je ervoor zorgen dat jij het heft in handen hebt en een compleet uitgewerkt plan hebt waar niks aan het toeval wordt overgelaten!
Ik was meegaand en coöperatief, totdat ik me weleens begon te irriteren aan zinloze stress veroorzakende situaties, die mijns inziens totaal overbodig waren! 
Als ik dan, als bescheiden Limburger opeens mijn Randstadse grote mond open deed, omdat de discussies veel te lang duurde en vooral ego gedreven waren….Dan viel het stil…
Ik had gezegd wat ik wilde zeggen, klaar!
Als je dan vervolgens een show speelt, had ik geen last van de “professionele” discussies die zich voorafgaande aan de show hadden afgespeeld, nu spelen we, let’s have fun!
Ik merkte dat niet iedereen in de band er zo over dacht…
Wat super werkt is lief zijn! 
Tijdens de show lach ik, relativeer en vooral complimenteer degene waar ik een aanvaring mee had, waardoor de lading er in no time vanaf is! 
Hee, we moeten het samen doen, relax, ik heb nog steeds respect voor je!
Om eerlijk te zijn, het feit dat ik een Holländer ben, geeft me een bepaald soort krediet bij de Duitsers, in de trant van, tja…der Holländer….ik kom ermee weg, denk maar niet dat Duitsers daarmee wegkomen!
Ik bewonder hun arbeidsethos, ze werken keihard, waar anderen stoppen gaan zij door! 
Ik heb heel vaak geslikt en gezwegen, ik kreeg er altijd wel iets voor terug!
What a ride! 
Ok, ik werd geleefd, wist vaak niet eens in welke plaats we speelden!
Reizen met vliegtuig, trein ( ICE ) of bandbus, veel hotels, veel ervaringen waar je als kind alleen maar van droomde! 
Ze geven je nul credits, of alle, totaal bizar! 
In het begin was dat een rare gewaarwording, inmiddels weet ik dat het mindset is, routine en gedisciplineerd gedrag om te leveren, daarna nemen we in de hotelbar een drankje en worden we langzaam weer mens…
Deze mensen hebben op de hoogste top geleefd! 
Te laat komen, ook al is het 5 minuten, is echt een doodzonde! 
Het interesseert niemand een zak hoeveel files je hebt gehad, je hebt de soundcheck gemist, punt!
Er valt niet over te praten, geloof me!
Op het moment dat je ermee geconfronteerd wordt vind je het overdreven, maar als je erover nadenkt, het is zo’n groot apparaat, zoveel verantwoordelijkheden, een strakke lijn is helemaal niet slecht!
You can’t bullshit your way out! 
Jij bent verantwoordelijk, regel het maar!
Wat in het eerste half jaar ook weleens tot hilarische situaties leidde, was de taalbarrière.
Ik ontdekte dat ik als zuiderling helemaal niet zo goed Duits sprak als ik aanvankelijk dacht! 
Het verstaan was nog een zwaardere opgave omdat elke vorm van ( belangrijke ) communicatie met de snelheid van het licht zich afspeelde!
Vaak kreeg ik het niet eens mee, verstond het maar half of had het verkeerd begrepen!
Aangezien we regelmatig op informele feestjes speelden waar hoogwaardigheidsbekleders aanwezig waren die ik niet kende, ontstond er vaker verwarring vanwege het feit dat ik het altijd leuk vind nieuwe mensen te ontmoeten en tegen iedereen begin te lullen!
Ook tegen een aardige man tijdens een borrel.
Ik weet niet meer precies wat de gelegenheid was, het had iets met de regering te maken.
Ik was in een melige bui, en amicaal als ik ben, klopte ik de beste man regelmatig op z’n schouder of stootte hem aan, hij kon er om wel om lachen, het gesprek ging nergens over!
Het viel me op dat de rest van de band vanuit een ander tafeltje het hele gesprek nauwlettend in de gaten hield, mijn onderbuikgevoel zei me dat ze het hele proces bewaakten voor het geval ze moesten ingrijpen…
Na het gesprek liep ik weer terug naar de band en vroegen ze gelijk waar ik het godsnaam met deze man over had!
“ Gewoon, een beetje geouwehoerd” zei ik.
“Weet je wel wie dat was Joost?” vroegen ze verbaasd! 
Het bleek de Bondskanselier van Duitsland te zijn, een soort van afgevaardigde van de regering, niet Merkel, maar een beetje de Willem Alexander van Duitsland!
Wat ook vaak gebeurde is dat ik verdwaalde, dan liep ik de verkeerde ingang in, kwam bij de foute zaal uit, had de verkeerde outfit bij me, mijn elektrische gitaar bij me terwijl het unplugged was, ontdekte een nieuwe Setlijst met andere, lees nieuwe songs, ontdekte dat dat er een “Meet and Greet” voor de show was, terwijl ik in de kleedkamer vlijtig zat te oefenen, dat het om een TV show ging i.p.v. een regulier optreden! En zo kan ik nog wel even doorgaan!
Ik kan me voorstellen dat je dan denkt, let je nou niet op Joost?
Af en toe was dat het geval, vergeet niet dat wij 24/7 bij elkaar op de lip zaten en constant onderweg waren, tijdens het reizen waren er bandvergaderingen, bv in een restaurant coupé van de hoge snelheidstrein…
Heel veel informatie in een korte tijd! De hele dag was ik geconcentreerd, zelf beter Duits leren praten en vooral ervoor zorgen dat ik ook alles mee kreeg! 
Soms werd ik leeg gezogen van het concentreren en sloot ik m’n ogen, probeerde wat te slapen of mediteerde…
Laten dit nou net momenten zijn waarop iets belangrijks werd gezegd terwijl ik luisterde naar een meditatie app!
Mijn redder in nood was bijna altijd Rolf Steinmetz, tourmanger!
“ Was machts Du hier?” vroeg ie vaker, omdat ik iets verkeerd had begrepen! “Hat dan keine etwas gesagt?” vroeg ie dan hoofdschuddend!
Met onze crew heb ik altijd enorm veel lol, ze werken al jaren voor de Höhner en kennen de klappen van de zweep! Ze hebben een zelfde soort nuchterheid als ik, dus begrijpen we elkaar als er weer eens onnodige stress wordt veroorzaakt!
Vanaf dat moment zorgde Rolf er altijd voor dat IK het ook meekreeg, door in het wilde weg mijn naam te roepen of hij zei:” Hat eine Joost bescheid gesagt?” 
Het kwam vaker voor dat we een soundcheck gedaan hadden, ik nog een beetje aan het oefenen was, opkeek en niemand meer zag!
Zoals ik al schreef, vaak wist ik niet eens waar ik was, laat staan in welk hotel we zaten!
Rolf was er altijd, en viel vaak van z’n stoel dat de band al in het busje naar het hotel zat en mij was vergeten, hahaha!
Begrijpelijk, omdat ze dit al zolang deden en waarschijnlijk door routine ervan uitgingen dat ik ook bekend was met deze onbekende locaties! 
Over onbekende locaties gesproken…

En dan, vlieg je naar Cuba, met de Rote Funken, een elite carnavalsvereniging.
Geld, geld en nog eens geld! 
Met militaire precisie werd deze 14 daagse reis gepland! Wat een ongelooflijke ervaring!
Alsof je het groentje in het leger was, voortdurend getest, waarop? Authenticiteit!
Waar deze 150 man tellende club in hotel Kempinski in Havanna iedereen, tot de oud burgemeester van Keulen, met kleren en al in het zwembad gooide, dat was een ritueel, weigerde ik! Sommige spelletjes speel ik niet mee en het werd gerespecteerd…
Toen één of ander invloedrijk figuur ladderzat in het zwembad lag ( op het dakterras ) en meende mij af te zeiken als Nederlander, wat me trouwens geen enkele zak interesseert, gaf ik hem alleen maar gelijk! 
Na 5 minuten had ie in de gaten, dat het me inderdaad geen zak interesseerde en draaide volkomen bij!
Naderhand heb ik prachtige gesprekken gehad waaruit bleek dat ie nogal issues had…
We hebben in het centrum van Havanna gespeeld voor de lokale bevolking, met een wereldberoemde Salsa dude, en tenslotte voor het Duitse consulaat in Cuba.
Toen vlogen we naar Phoenix en reden Route 66 in Ford Mustangs en Harley Davidsfonds tot Las Vegas! We traden op in Arizona met Countrybands, speelden bij een kampvuur in the middle of nowhere, tussen Indianen, onder een sterrenhemel die ik van m’n leven nog nooit gezien had! 
We eindigden op “The strip” in Las Vegas waar we op Fremontstreet ( het oude gedeelte ) speelde en mijn beurs werd gejat met bankpasjes, creditcard en geld! Gelukkig lag mijn pas nog op mijn hotelkamer in Caesar’s Palace ( tja…)
Teveel om nu in een blog te schrijven!
Ze kregen het allemaal voor elkaar die Duitsers!
Al met al, het begin van een totaal andere en nieuwe periode in mijn leven, geen referentiekader…alleen mijn eigen, daar moest ik het mee doen…wordt vervolgd!