Na de Pim Koopman Tribute was het stil, maar niet voor lang!
In januari was Ton begonnen met het schrijven van nieuwe songs voor Kayak, blijkbaar had het Tribute concert iets met hem gedaan! Voor ons allemaal geweldig nieuws!
Een paar maanden later zaten we in de studio het album “ Anywhere but here “ op te nemen met op drums Hans Eijkenaar, de opvolger van Pim Koopman.
Hans paste perfect in het plaatje, hij sloeg nog harder dan Pim, wat op zich al een prestatie is, maar ook zijn manier van spelen paste perfect!
Niet te geloven dat Hans van oorsprong een Jazzdrummer is!
Hij heeft zich ontwikkeld tot een alleskunner, niet voor niks heeft ie met iedereen in Nederland gespeeld en zelfs met Gino Vannelli en de vroegere zanger van Supertramp. Als sessiemuzikant speelt Hans ook nog op talloze albums van o.a. Anouk, van Velsen, Waylon etc etc. 
Tegenwoordig is Hans al vele jaren vaste drummer van The voice of Holland. 
De tour die we na het verschijnen van “Anywhere but here” deden was voor mij persoonlijk een tour met gemengde gevoelens, eigenlijk tweeledig.
Mijn huwelijk liep op de klippen tijdens de repetitiefase en de daarop volgende optredens.
Ik was persoonlijk de weg kwijt en had heel veel last van schuldgevoelens richting mijn kinderen, alle vaste grond werd onder hun voeten weggevaagd, dat is het laatste wat je wilt als ouder! Ik had geen ruzie met mijn inmiddels ex-vrouw, thuis was het altijd een gezellige boel en ik ben blij dat we de kinderen altijd een veilig thuis hebben gegeven, we hadden zelden ruzie en waren beide fysieke mensen, juist dat maakte het zo moeilijk voor de kinderen, ze zagen het niet aankomen en begrepen er niks van!
In dezelfde periode liep ook nog de relatie van Cindy op de klippen, dat verzin je toch niet!
Kayak was door je jaren heen een behoorlijk hecht team geworden, we kenden elkaar door en door en inmiddels had iedereen wel z’n portie ellende gehad!
Doordat ik ( en ook Cindy ) onze gevoelens konden delen met de band, verlichtte dat de pijn, gedeelde smart is halve smart.
Dat die emoties er toch uit moesten was vooral op de bühne te merken! Dan merk je wat muziek voor een ( helende ) kracht heeft! De band was elke avond aan! We merkten het ook aan het publiek, dat werd meegezogen in muziek en performance!
Het was ondanks alles een geweldige tour, Kayak zette zich zelf terug op de kaart! Het muzikale vakmanschap en spelplezier spatte er vanaf!
De ( kritische ) Kayakfans verwelkomde Hans met open armen, het is altijd spannend of de fans zo’n beladen verandering gaan accepteren…
We hebben gelachen, gehuild en gefeest, maar vooral muziek gemaakt vanuit ons hart! De titel van het album “ Anywhere but here “ heeft vanaf die tijd altijd een dubbele betekenis gehad voor mij, ik had nooit gedacht dat ik zou gaan scheiden, dat gebeurde overal, maar niet in ons leven, niet hier..
Voor liefhebbers van songteksten, check deze prachtige tekst!
Het 40 jarige bestaan van Kayak naderde waardoor Ton op het idee kwam om van ieder album ( 16 albums ) één of meerdere tracks te spelen in chronologische volgorde voor de komende tour. Er zaten enkele songs bij die de tand des tijds “net” hadden doorstaan, veel liedjes hadden een “upgrade” nodig, zal ik maar zeggen!
Toen we er mee aan de slag gingen hebben we sommige gedeeltes iets meer naar deze tijd getrokken en dat werkte wonderwel goed! Het klonk alsof we het geheel wat opgepoetst hadden.
Het mooie van het repertoire was dat iedereen z’n persoonlijke stempel erop kon drukken waardoor we de songs naar ons toe trokken, zonder het origineel uit het oog te verliezen.
Er zaten prachtige stukken bij die ik nog nooit gehoord en gespeeld had, wat een genot om dit te mogen doen! 
Deze “ Journey through time “ tour was zo succesvol dat we een jaar later “ Journey through time, part 2 ” deden, met deels ander oud repertoire van Kayak. 
Wat een absoluut hoogtepunt was voor Kayak in dat jaar was het spelen op Retropop voor 20/30/40.000 mensen ( weet het aantal eerlijk gezegd niet meer, het kan dat ik overdrijf..)
Gelukkig staat dit nog op YouTube, helaas is het geluid niet helemaal ok..
Hans kon die dag niet, ik moest zelf openen met Toontje Lager en afsluiten met Kayak, dus vroeg ik een goeie vriend, tevens goeie drummer, Sjoerd Rutten om Hans te vervangen bij Kayak ( wat ie al vaker met verve had gedaan ). Sjoerd drumde ook bij Toontje Lager, dus 2 vliegen in één klap, dacht ik…
Sjoerd kon alleen ‘s avonds en stuurde op zijn beurt Benny Top als vervanger voor hem naar Toontje Lager! Snappen jullie het nog?
Dat noemen we “sessiemuzikanten” in het vakjargon, hierover meer in toekomstige blogs!
Omdat ik met 2 bands op Retropop speelde, kon ik de hele dag rondhangen en genieten van alle acts die er dat jaar speelden!Het weer was perfect, ik kon alleen niet drinken…
Het was een topdag, veel bevriende en nieuwe muzikanten tegen gekomen!
Daarna werd het stil aan het Kayakfront…
We begrepen dat Ton bezig was met het schrijven van een nieuwe rockopera, deze keer over Cleopatra.
Hij wilde nog één keer groots uitpakken!
Dat kost geld, wat er niet was.
Dan kom je al snel uit bij toursupport, sponsoren, mensen die je geld geven in ruil voor reclame of een percentage van de winst. Omdat Kayak niet bepaald één of andere jonge bubblegum act was, waar iedereen voor in de rij stond, was dit nogal een uitdaging!
Dus werd er besloten om tevens een traject via crowdfunding te starten.
Potentiële partners stapten in om er vervolgens weer uit te stappen, vanwege artistieke meningsverschillen.
Het zullen altijd 2 werelden blijven, de muzikant die z’n ziel en zaligheid in het project stopt en vindt dat dit wereldkundig moet worden gemaakt! En dan de mensen die dit project in de markt moeten zetten! De laatste groep heeft, ondanks het feit dat ze de artiest waarderen, een ander uitgangspunt! Dekken de opbrengsten de kosten? Hoeveel moet er voor gefinancierd worden? Wat kunnen we artistiek nog veranderen zodat we een grotere groep kunnen bereiken? Voor muzikanten bijna altijd te ontnuchterend, maar helaas vaak de keiharde werkelijkheid!
Het was een chaotische tijd, zeker voor Ton, leven tussen hoop en vrees. 
Ton had de demo’s klaar en liet na een zangrepetitie de maar liefst meer dan 80 minuten durende demo’s horen aan Edward, Cindy en Rob. Ze waren al een beetje moe na de zangrepetitie, maar toen de luistersessie ten einde was, konden ze eigenlijk geen woord meer uitbrengen. Dit vatte Ton verkeerd op, het viel hem tegen dat geen van de drie enthousiast reageerde op de hoeveelheid muziek die over hun heen werd gestort..
Ik denk dat niemand persoonlijk iets kan worden verweten over de ontwikkelingen die hier op volgden. 
Kayak speelde de laatste 8 tot 10 jaar voornamelijk in clubs, daar voelde iedereen zich als een vis in het water. Eerlijk gezegd zag ik een nieuwe rockopera ook niet zitten, de vorige 2 waren succesvol genoeg, maar toch niet wat iedereen er van gehoopt had. 
Voor de vocalisten was het zwaarder omdat er van hun werd verwacht dat ze buiten zingen ook nog een rol speelden van één of ander karakter met bijbehorend kostuums!
Vandaar dat Ton ook besloot om ons per mail te laten weten dat ie vanaf dat moment Kayak als project zou zien, dus zich vrij voelde om naast ons ook andere mensen te benaderen. 
Hierdoor begon het fundament van Kayak barsten te vertonen..
Uiteindelijk hebben we het complete dubbelalbum met dezelfde mensen ingespeeld, er werden alleen een aantal extra vocalisten aangetrokken.
In deze periode gaven Edward en Cindy aan dat ze gingen stoppen bij Kayak, een zware dobber!
Jarenlang waren ze het gezicht van de band, zonder hun was het voor ons niet meer Kayak!
Er moest een tour komen in het kader van de rockopera Cleopatra.
Wat een levenswerk zou moeten worden waarin alles groots werd aangepakt in de vorm van een theatertour, werd door omstandigheden een korte clubtour waarin drie kwart van het album werd gespeeld, zonder de aanvankelijke “ toeters en bellen “.
De band was nog steeds fenomenaal net als de composities van Ton!
Toch was er iets gebroken, dat wisten we allemaal…
Hulde aan Ton en Irene ( Ton’s vrouw die ook de teksten schreef ) dat ze het geprobeerd hebben, geloof hadden! 
Soms moet je je verlies pakken, ook al is er geen duidelijk aanwijsbare reden voor…
Daarna hebben we “ Cleopatra “ één keer in z’n geheel uitgevoerd op Texel, met een toegevoegd koor op een groot plein in de buitenlucht, met maar liefst 4 vocalisten!
Nooit heb ik uitgesproken Kayak te willen verlaten, ik had genoeg te doen en wachtte af tot er weer nieuwe ontwikkelingen waren. 
Mijn ( muzikale ) vriend voor het leven, Jan van Olffen had hetzelfde.
Van Rob en Hans weet ik het eigenlijk niet, er waren geruchten dat Rob niet meer zou meespelen, dat er zou worden gewerkt met een 5 mans formatie met leadzanger, dat ik ook naar voren zou worden geschoven als extra zanger. Het waren geruchten…
Toen ik in februari 2017 door mijn rug ging en gelijk moest worden geopereerd aan een dubbele hernia, heb 3/4 maanden thuis gezeten.
In mijn geval wilde dat zeggen dat ik in deze tijd geen inkomen meer had.
Ik was net financieel uit een diep gat gekrabbeld na mijn 2e scheiding ( ja hoor, je leest het goed, hoe dom kan een mens zijn..) Vanaf 2017 zou ik weer financieel gezond zijn, dacht ik…
En juist in deze periode las ik op Facebook dat Kayak een nieuwe gitarist had! Dat schoot bij mij in het verkeerde keelgat! Impulsief als ik ben stortte ik als een bak modder mijn frustraties uit op Facebook. 
Binnen een uur had ik al honderden reacties van mensen, die vervolgens ook nog eens hun gal begonnen te spuwen op in dit geval Ton! Toen volgde een tegenbericht van Ton op zijn Facebook en waren de poppen aan het dansen!
Ik moest effe slikken, dit was ook weer niet de bedoeling! Na een uur whattsapp verkeer tussen Ton en mij, besloot ik om hem op te bellen en het als volwassen mensen uit te praten. Ik rectificeerde mijn bericht en de rust keerde terug…
Een raar einde van 12 jaren Kayak, een band waar ik muzikaal volwassen werd, geweldige muziek mee heb gemaakt, de cirkel rond was, mezelf kon ontwikkelen, zoveel mooie mensen heb mogen ontmoeten, waarin ik mezelf kon zijn, waar ik kansen heb gekregen, een deel van mijn leven is geweest! 
Respect voor alle broeders en zusters die ik heb mogen meemaken, ik wens jullie al het beste toe!

De dood van Pim was een mokerslag voor Kayak, vooral voor Ton!
Deze 2 vrienden voor het leven kenden elkaar vanaf hun 14e en hebben in mijn optiek geschiedenis geschreven in de Nederlandse popmuziek!
De passie, energie en het geloof wat deze mannen hadden deed me vaak beseffen dat ik nog meer moest geven om mijn dromen waar te maken, allebei zijn ze in mijn leven leermeesters geweest, elk op hun eigen manier! 
Ton was de pragmaticus, nuchter, formeel, vrij denkend en supersnel met Protools ( een programma waarmee je muziek kunt opnemen op een computer ) 
Ik heb uren met Ton in de studio doorgebracht, voornamelijk voor Kayak, maar ook voor andere projecten zoals Theater Hofplein, Opus One, Youp van het Hek ( waar Ton al jaren hofleverancier van liedjes was en tevens pianist ) en sessies waar ik niet meer van weet voor wie, sorry, ik wordt ook een dagje ouder…
Het was een erg prettig persoon om studiosessies mee te doen , dat heb ik wel eens anders meegemaakt!
Pim daar in tegen, had het complete arrangement in z’n hoofd, zeker qua gitaren en wilde dit, op een vrije solo na, precies zo gereproduceerd hebben!
Ik kreeg op een gegeven moment een demo waar hij zelf de gitaarpartijen “ effe snel “ thuis had ingespeeld.
Bij de definitieve opnames vroeg hij me om deze gitaarpartijen exact zo te spelen als op z’n thuisdemo.
Ik kan jullie vertellen dat dit geen gitaarpartijen waren die een drummer “effe snel “ had ingespeeld, het was geen kattenpis, dit waren serieuze “ hoge school gitaar spelen “ partijen! Ter plekke zocht ik zijn partijen uit en probeerde deze zo goed mogelijk te reproduceren. Volgens Pim had ik met mijn sound en spel net datgene wat hij niet had, waardoor het beter zou klinken! 
Weet je, het is me uiteindelijk gelukt, maar ik kan niet ontkennen dat mijn ontzag voor Pim Koopman tijdens deze sessie steeg! Tot het moment dat ie weg ging en ik met Ton alleen in de studio zat en Ton doodleuk zei: “ Dat heeft ie helemaal niet “ effe snel “ gedaan Joost, daar heeft ie een dag over gedaan om dat zo goed mogelijk op de demo te krijgen, hij zat je gewoon te fucken!”
Dat was Pim ten voeten uit, hij daagde je uit om het beste uit jezelf te halen! Ik heb hem er nooit mee geconfronteerd, het verhaal was al hilarisch genoeg!
En weer heb ik een zijspoor genomen…even terug!
Ton was zo ontdaan over Pim’s dood dat Kayak ten dode was opgeschreven, we hadden allemaal het gevoel dat dit het einde van Kayak was…
Een jaar lang gebeurde er niks, ogenschijnlijk.
Cindy was echter met haar toenmalige vriend achter de schermen bezig om een herdenkingsconcert voor Pim te organiseren. Cindy en Pim waren een muzikale match! Ik denk dat Pim bij Cindy het beste naar boven heeft gehaald, Pim was haar mentor en zeer gecharmeerd van Cindy’s stem en persoonlijkheid! Uit liefde en respect voor Pim wilde Cindy dat deze grootheid nooit vergeten zou worden. Ze benaderde een aantal mensen in wiens leven Pim een grote rol van betekenis heeft gespeeld als songwriter, producer en muzikant. De lijst was indrukwekkend, Diesel, Vitesse, Maywood, Time Bandits, The President, Luv, Hans Vermeulen etc.
Samen met Rob Vunderink ging ze aan de slag om deze mensen te benaderen. De organisatie van dit evenement heeft, volgens, mij zeker een jaar geduurd! Er haakten steeds meer mensen in, dat was ook wel nodig met zo’n productie! Je hebt nodig: Een productieteam, lokatie, geluid, licht, technische crew, local crew, een impresariaat, cameramensen, regisseur, audio engineers, light crew, FOH, Inear mixer, catering, drukkerij, cd/dvd perserij, repetitieruimte, extra muzikanten, master of ceremonie en de artiesten! Ik zal vast iets zijn vergeten.
Cindy was de initiator en heeft samen met haar team een topprestatie geleverd, petje af!

Over de Kayak episode kan ik nog zoveel vertellen, dit ga ik absoluut doen in toekomstige blogs! De Wanted, dead or Alive serie gaat over de andere ( achter )kant van 25 jaar werkzaam zijn als muzikant in de muziekindustrie, dus hou ik het iets algemener, details volgen!
Het “ Pim Koopman Tribute concert “ speelden we in DE Poptempel van Nederland, Paradiso!
Het was één van de meest memorabele momenten van mijn leven!
Paradiso was uitverkocht, we speelden 2 sets, de eerste set uitsluitend Kayak songs die Pim geschreven had, de tweede set begeleiden we als Kayak diverse artiesten die Pim geproduceerd had en/of liedjes voor geschreven had. Het was een bont gezelschap zoals: Time Bandits, Maywood, José Hoebee, Diesel, The President, Pussycat, vaak alleen de vocalisten, wij waren de band, aangevuld door een extra toetsenist Hans de Boer. De grote vraag was uiteraard welke drummer op Pim’s kruk plaats zou nemen…
Eigenlijk was dat geen grote vraag…we wisten allemaal wie Pim’s favoriete drummer was, zonder andere drummers te kort te doen trouwens!
Hans Eijkenaar werkte al jaren met Pim, als Pim produceerde belde hij Hans, die op zijn beurt zoveel respect voor Pim had dat ie het een eer vond dat Kayak hem voor deze gig benaderde!
Voor Ton was het een zware opgave, volgens mij was het niet zeker of Ton überhaupt wel mee zou doen, zonder hem was dit sowieso ondenkbaar! 
Het was een beladen en emotionele avond, voor ons allemaal…
Bij de 2e set deden we als band een stap terug en lieten de artiesten schitteren, wat een compleet andere stemming met zich meebracht, het werd luchtiger, zelf feestelijk!
Voor mij persoonlijk, zaten er een aantal “ cirkel rond “ momenten bij. “ Sausilito Summernight “ met leden van Diesel spelen, waarbij ik de gitaarpartij van Marc Boon mocht spelen en Rob Vunderink de partij van eh….Rob Vunderink, geweldig wat een ervaring! Dan ook nog met Okkie Huijsdens ( zanger van The President ) “ You’re gonna like it “ spelen, van uiteraard The President! Mijn vader draaide vroeger vaak muziek van Pussycat, en nu mocht ik “ Broken Souvenir “ met Pussycat spelen ( kijk pap! ) Aangezien Pim verantwoordelijk was voor die enorme hit van Vitesse, Rosalyn, en Rob Vunderink bij Vitesse gespeeld heeft ( de band, niet de voetbalclub..), mocht ik deze song ook nog spelen!
Herman van Boeijen ( zingende drummer van Vitesse ) was helaas niet beschikbaar deze avond, dus zong Syb vd Ploeg ( De Kast ), met verve deze song! 
Het was allemaal te gek om te doen en mee te maken, wat een bijzondere avond, er is niks mooiers dan een zaal als Paradiso, gevuld met 1200 mensen, helemaal te zien opgaan in de liefde voor het leven en de liefde voor muziek! De hele avond werd aan elkaar gepraat door de “ Master of Ceremony “, Leo Blokhuis, die helemaal in de nok van Paradiso zat, een betere al Leo kun je niet krijgen als het hier op aankomt, grote klasse!
Ik voelde me niet de artiest die op de bühne voor publiek z’n kunstje vertoonde, het voelde alsof we het allemaal samen deden, dat gevoel kun je met geen pen beschrijven! Voor mij het bewijs dat we allemaal met elkaar verbonden zijn, zonder iets te hoeven uitleggen, het is er gewoon!
Niet gedacht hè, dat ik een filosofische en zweverige kant heb?
De dag nadat Pim was gestorven zat ik achter de piano thuis en hoorde een melodie, zocht de toonsoort die ik hoorde en speelde de akkoorden die ik in mijn hoofd onder deze melodie hoorde. 
Binnen een half uur was het liedje klaar! Voor Pim geschreven… Ik had alleen maar een demoversie van deze song en vroeg aan de band of het ok was dat ik een kortere versie op deze avond zou spelen.
Iedereen vond het een mooi gebaar. Samen met Ton heb ik de song op deze avond mogen spelen, heel spannend, alleen toetsen en gitaar, dus je staat er echt helemaal alleen voor….
2 jaar later heb ik deze song in de originele versie opgenomen voor mijn 3e soloalbum “ Breaking the Cycle “. Toetsenist Werner van Gool vertelde me toen dat ik het liedje in een piano toonsoort had geschreven ( Gm), zonder dat ik me er bewust van was, ik hoorde het in die toonsoort! Het doet me bijna geloven in iets bovennatuurlijks….De titel? “ 23 “, meer kon ik er niet van maken…23 november ( 2009 ) was de sterfdatum van Pim, een dag na mijn eigen verjaardag…
Het maakt niet uit waar ik het over heb, ik sla altijd een zijweg in! Ik kom nu weer terug op de hoofdweg!
“ Als jullie besluiten om toch door te gaan met Kayak, zou ik heel erg graag jullie drummer willen zijn!” Aldus Hans Eijkenaar, na de Pim Koopman Tribute. ( die overigens in z’n geheel op DVD verkrijgbaar is! )
Er zijn van die mensen waar je gelijk een klik mee hebt, Hans was er één van! Wat een authentiek mens, een ruwe bolster blanke pit, intelligent, sociaal, respectvol, keiharde werker, direct, een geweldig gevoel voor, met name keiharde humor, en…wat een muzikant! Hij tikte zelfs Ton op z’n vingers! “ Zeg Ton, je speelde net in maat 56 op de tweede helft van de derde tel een half verminderd akkoord, moet dat geen verminderd akkoord zijn?” vroeg Hans bij een repetitie! Ton begon na te denken, te spelen en zei:” Och ja, dat klopt!”
What the fuck Hans, je lijkt Koopman wel! Drummers doen toch alleen maar boem tjak? Als wij intelligente muzikanten het gaan hebben over een Ab7/9#11, gaan jullie toch altijd roken?
Deze blog wordt veel te lang, ik weet het! Daarom stop er nu mee! Raad eens waar de volgende over gaat?

Wat ik bij Ilse had verwacht, gebeurde bij Kayak! Doordat ik bij Kayak speelde, en deze band nogal een geschiedenis heeft, leerde ik nieuwe mensen kennen.
Sommige “ nieuwe “ mensen kende ik al, alleen zij kenden mij niet…
Ik vond het een eer om in deze bezetting te spelen en kon uren luisteren naar de verhalen van Bert Heerink ( Vandenberg), Rob Vunderink ( Diesel, Vitesse ) en vooral Pim Koopman! Bij Pim hoefde je er maar een muntje in te gooien en hij stak van wal, wat had Pim geweldige verhalen! Hij was producer, componist, arrangeur, muzikant en is op een blauwe maandag ook nog A&R manager geweest! 
Wat ik zo mooi vond bij Kayak was dat we een bonte verzameling authentieke personen waren die in karakters nogal verschilden, het respect voor elkaar was echter zo groot dat er nooit serieuze aanvaringen waren, wat niet ongebruikelijk is in een band!
In het begin was het, vooral live, een enorme hoeveelheid ( muzikale ) informatie die ik moest verwerken! Tel daarbij op dat de shows meestal 2 1/2 uur duurden, dan kun je je voorstellen dat ik na iedere show mentaal uitgeteld ( letterlijk en figuurlijk ) was…
Door de jaren heen kwam de muziek van Kayak steeds meer in m’n DNA te zitten en kwam ik meer in de juiste “flow”.
Wat heb ik in die 12 jaar veel geleerd,meegemaakt, genoten en gelachen! 
De live shows waren spannend, opwindend, pure adrenaline, want ondanks het woord “Symphonisch”, was het wel degelijk Rock met de hoofdletter R! Pim en later Hans Eijkenaar waren nou niet bepaald drummers die, zoals Pim dat zo mooi verwoordde, aaiden…
Aangezien de drummer het basisvolume aangeeft, waardoor de rest volgt, leek het soms op een aardverschuiving qua volume! Wat was ik blij dat de band op een gegeven moment overschakelde op in-ear monitoring!
De Rockopera’s “ Merlin, Bard of the Unseen “ en “ Nostradamus, the faith of men “ waren een nieuwe ervaring voor me, het was muzikaal een uitdaging, maar ook als performer! 
Er was een regisseur die verhaallijn in de gaten hield, waardoor je instructies kreeg over wanneer, waar en op welk moment je ergens moest staan, hoe je moest bewegen etc. , allemaal zaken waar een doorsnee muzikant niks van weet en dat ook graag zo wil houden! 
Dit zorgde vaak voor hilarische momenten, een cultuur clash tussen acteren en musiceren…
De regisseur ( Ruud Davris ) was een man met een gezonde dosis overwicht en overtuigingskracht, waardoor ik een heel andere kijk op performance kreeg.
Het waren vaak kleine dingen waar hij me opmerkzaam op maakte, ik heb er tot op de dag van vandaag nog profijt van, waardevolle lessen!
Kayak heeft altijd te kampen gehad met budgetten die stelselmatig te laag waren. Dat vroeg niet alleen om creativiteit op muzikaal vlak, ook op zakelijk vlak. In de repetitie fase voor een tour ontstond er op enig moment een chaotische situatie, het was prestigieus waardoor ik vaak dacht ik dat de boel ging instortten! 
Wonder boven wonder is dat nooit gebeurd en was er tijdens de liveshows niks van te merken! Het saamhorigheidsgevoel zorgde ervoor dat iedereen z’n verantwoordelijkheid nam, z’n ego thuis liet en leverde, het leek wel magie!
Na de 2 rockopera’s verliet Bert de band en kwam Edward Reekers na zoveel jaar weer terug bij Kayak, voor veel fans een geschenk uit de hemel!
Inmiddels had Cindy Oudshoorn ( zang ) zich dermate ontwikkeld als zangeres en frontvrouw dat Edward en Cindy boegbeelden werden bij Kayak!
De eerste tour die we met Edward deden was “ Kayacoustic “, de bombastische en doorgearrangeerde muziek van Kayak terugbrengen tot huiskamer niveau.
Makkelijker gezegd dan gedaan, er waren intense en lange repetitie dagen nodig om deze klus te klaren! Gedurende de tour kregen we meer vat op deze benaderingswijze, waardoor het spelplezier toenam! Dit resulteerde uiteindelijk in het livealbum “ Kayacoustic”
Ondanks de lagere budgetten, en vanwege het feit dat Kayak persé een tour wilde doen om in leven te blijven, had ik dit voor geen goud willen missen!
Het 35 jarige bestaan van Kayak zat er aan te komen, dat vroeg om een nieuw album en tour.
Supertrots waren we op “ Coming up for air “ en we hadden een soort van erop of eronder gevoel!
Er werd een single-edit gemaakt van de song “ Undecided “ met clip!
Ton en Pim hadden inmiddels zo’n geloof in de band, dat ze er vanuit gingen dat door “ Coming up for air “ Kayak een groter publiek kon bereiken! 
De sociale media, die steeds meer aan het opkomen waren, werden gebruikt om trailers en clips te maken om op YouTube te promoten, we praten over 12 jaar geleden….
Govert de Roos ( wereldberoemde fotograaf, meest bekend van Playboy ) werd ingelijfd om de fotoshoot te doen voor het album, er werd hoog ingezet op “ Coming up for air”!
Management en boekers kwamen met elkaar overeen dat deze tour het label 35 jaar Kayak opgeplakt kreeg, wat commercieel gezien een gouden zet was!
En dan is het klaar en begint de promotie van het album en tour, het moment van de waarheid! Het leek er in het begin op dat ons enthousiasme niet werd gedeeld door de media en bezoekersaantallen…
Als een donderslag bij heldere hemel kwam de aanvraag van “ De wereld draait door “, DWDD was in 2008 het meest bekeken programma van Nederland, een enorme kans voor Kayak!
Wel, zoals bekend, ad hoc, morgen spelen en anders pech! Oh ja, maximaal 1 minuut!
Ik moest naar Frankfurt, de dag na de opnames, moest om 8.00u ‘s morgens op de Musicmesse aanwezig zijn! Aangezien het programma destijds van 23.00u tot 24.00 live werd uitgezonden en Amsterdam iets verder weg is van Frankfurt dan Limburg, moest ik ff slikken! Maar, fuck man, dit is de kans, dus niet zeuren, doen!
Uiteraard ging het interview, vooraf aan het minuutje spelen, over 35 jaar Kayak.
André Rouvoet, destijds minister van eh…weet ik even niet meer, was ook gast in het programma.
Hij was een Kayakfan in hart en nieren en begon zich tijdens het interview te mengen in de discussie over de repertoire keuze voor deze specifiek uitzending!
“ Wat flauw om Kayak weer “ Ruthless Queen “ te laten spelen, heb je het nieuwe album al gehoord?” vroeg ie aan Matthijs van Nieuwkerk.
“ Daar staan fantastische songs op!” vervolgde hij. “ En de band heeft een single uit, laat ze dat dan doen!” zei hij enthousiast.
“ Kunnen jullie geen medley spelen?” vroeg Matthijs. We kregen het enigszins benauwd omdat we ‘s middags een versie van “ Ruthless Queen “ in elkaar geflanst hadden die 1 minuut duurde!
Ton twijfelde geen minuut, stond op van z’n stoel, ondertussen instructies schreeuwende naar de band, nam plaats achter de toetsen, Koopman telde af, en we waren vertrokken! We moesten op live televisie van Undecided naar Ruthless Queen spelen zonder enige afspraak! Het staat op YouTube en is voor mij persoonlijk erg leuk om te zien! Hier zie je live de communicatie en interactie tussen de bandleden, vliegensvlug schakelt iedereen op elkaar, dat gaf de kracht aan van deze bezetting, we brachten het er zonder kleerscheuren vanaf! Bam jonge!
Door deze media aandacht zaten de zalen vol en konden we de tour succesvol afsluiten in een uitverkocht Paradiso, waar een live album en live dvd van zijn uitgebracht! Op de opname dag had ik oorontsteking en voelde me belabberd, met oortjes in is dat geen prettig gevoel. Tot overmaat van ramp klapte tijdens het eerste nummer ( Alienation ) mijn linkeroor dicht, dus ik hoorde maar aan één kant, weg stereogeluid!
Ik sleepte me op karakter door de hele set heen en liet niks merken, een soort gouden regel binnen de muziekscene, het publiek betaald, jij levert, ziek of niet! Ik had zelf het idee dat ik niet goed gespeeld had vanwege mijn ziek zijn, daar baalde ik enorm van! Toen we de live opnamen opgestuurd kregen, om te horen hoe we het er vanaf gebracht hadden, bleek het niet voor honderd, maar voor tweehonderd procent mee te vallen, mijn gitaarspel, ik snapte er niks van…
Uiteindelijk wel… Als je van te voren 36 shows gespeeld hebt met repertoire wat geramd zit, valt een persoonlijk mindere avond helemaal niet op, de basis heb je allang gecoverd!
Door al deze mooie momenten zat Kayak in de lift en werd er doorgewerkt aan een opvolger. Pakweg een jaar later was het ( dubbel!) album “ Letters from Utopia “ klaar! 
We stonden in de startblokken om de vorige tour te overtreffen. Ons enthousiasme werd al snel getemperd door onze toenmalige boeker die vertelde dat de band te duur was voor veel zalen en theaters, er zou te weinig publiek op afkomen om het kostendekkend te houden..
Dat weerhield Ton er niet van om een oplossing te zoeken, die werd gevonden in een 2e boeker die meer affiniteit had met het clubcircuit en probleemloos Kayak verkocht in de clubs!
Zo konden we in theaters en clubs spelen!
Vol goede moed en enthousiasme begonnen we aan de “ Letters from Utopia tour “, de band was aan! 
In het begin van de tour op 21 november, speelden we in Iduna, Drachten, de tent stond op z’n kop! 
We speelden volgens mij maar liefst 3 toegiften, en nog steeds stond er een dronken gast voor de bühne te schreeuwen: “ Nog één liedje, GODVERDOMME! Nog één liedje GODVERDOMME!”
Hij bleef het herhalen totdat we de trap opliepen naar de kleedkamer en het geluid weg vaagde..
Pim lag in een deuk van die gast en begon hem na te doen!
Het was 23.50u toen Pim tegen me zei: “ Zeg guppie, je blijft toch nog even hier hè? Om twaalf uur ben je jarig!”
Dat was ik compleet vergeten omdat ik dacht aan dat klere end wat ik vanuit Drachten nog naar Limburg moest rijden! Uiteraard besloot ik te blijven, om twaalf uur vloog iedereen me om de nek en feliciteerde me, Pim gaf me een boek over de Nederlandse taal.
Pim en Rob ( Vunderink) waren echte taalpuristen en corrigeerde me regelmatig bij verkeerd taalgebruik, wat ik altijd wel grappig vond! 
“ Dit vond je toch zo’n leuk boekje?” zei ie, terwijl hij me het boek overhandigde. Zo was Pim, een super attente man, buiten al zijn andere kwaliteiten als mens en muzikant! 
Met een voldaan gevoel reed ik die nacht terug naar Limburg!
De dag erna vierde ik m’n verjaardag op 22 november, dezelfde dag dat ik jarig was, op een zondag.
De volgende dag zat ik in de auto terug naar huis toen mijn telefoon ging.
“ Hoi Joost, met Cindy, zit je? vroeg ze. Wat een vreemde vraag dacht ik en vertelde haar dat ik in de auto zat. “ Misschien kun je beter even ergens stoppen” vervolgde ze.“ Ik zit op de snelweg, ik kan niet zomaar stoppen, maar wat is er aan de hand dan?” vroeg ik.
Er viel een stilte aan de andere kant van de lijn…
“ Pim is dood “ zei Cindy.
Ondanks dat ik reed, stopte de wereld! “ Wat, hoe kan dat, wat is gebeurd?” vroeg ik vol ongeloof! 
Pim stierf die dag in z’n slaap, ten gevolge van een hartstilstand. Onwerkelijk, ongeloof en verdriet, ik ben naar Hilversum gereden waar hij lag opgebaard in de woonkamer omdat ik het niet kon geloven! We waren er allemaal, één voor één gingen we naar hem toe, zodat iedereen op z’n eigen manier een privé moment met Pim had. Ik stond naast hem en raakte z’n gezicht aan en zei: “ Sta nou gewoon op man, kom op!” 
Hij zag er niet dood uit, vond ik…
Het was een mooie avond, we zijn bij hem en z’n lieve vriendin Marigje gebleven, met de hele band. We hebben gehuild, gelachen en gedronken. 
Het fijne aan Kayak was dat we allemaal op zichzelf staande individuen waren met al onze eigenaardigheden. Iedereen kende deze van elkaar en accepteerde de eigenaardigheden onvoorwaardelijk! Iemand als Rob Vunderink is op sommige momenten van onschatbare waarde, zijn ongelooflijke nuchterheid, (feiten)kennis en rebellie staan garant voor een situatie waar dingen niet te zwaar of overemotioneel worden, zonder dat het menselijke en liefdevolle aspect uit het oog wordt verloren!
Rob sprak ook de uitvaartdienst aan elkaar, weergaloos…Kayak droeg de kist en speelde nog een laatste keer voor Pim.
Het was indrukwekkend om te zien hoeveel artiesten, muzikanten en vrienden op de uitvaartdienst van Pim waren! De goeie reus heeft een onuitwisbare indruk achter gelaten! 
Ik heb heel veel aan hem te danken, zonder Pim was ik niet wie ik nu ben…
Wordt vervolgd..

“ Met Ton Scherpenzeel, ik begreep van Rob Winter dat je interesse hebt om auditie te doen bij Kayak?”: zei de stem aan de andere kant van de lijn.
“ Ja graag, het lijkt me te gek!” zei ik enthousiast maar ook enigszins gespannen. “ Het is wel heel andere muziek dan wat je bij Ilse de Lange hebt gedaan!” zei Ton, alsof hij dacht dat ik uit de Singer-songwriter-,Americana-en Countyhoek kwam! Het tegenovergestelde was waar, ik heb altijd een grote voorliefde gehad voor Symphonische Rock en Progrock! 
“ Dan plannen we een dag en dan kom je auditie doen” vervolgde Ton. “ Wat moet ik voorbereiden?” vroeg ik. “Zoek maar zelf iets uit, we hebben albums genoeg!” antwoordde Ton. Zoek maar zelf iets uit? Wat een apart antwoord, dacht ik, hoe ga ik dat aanpakken?
Een oom van mij had een aantal albums van Kayak, die heb ik geleend en ben gaan zoeken naar een song van de laatste bezetting die ik uitdagend genoeg vond, dit werd “ Icarus “. Verder wist ik het eigenlijk ook niet, het leek niet zo belangrijk te zijn vreemd genoeg…
Bij aankomst in Hilversum was ik in de veronderstelling dat ik in de repetitieruimte van de band terecht kwam.
Toen ik de ruimte binnenliep zag ik dat het een studio was achter Ton’s huis, er was geen band te bekennen!
De enige aanwezigen waren Ton Scherpenzeel en Pim Koopman! 
Ok, dan speel ik waarschijnlijk alleen met drums en toetsen, dacht ik, maar die vogel ging ook niet op! Buiten een toetsenbord, stond er verder niks! 
Na kennis gemaakt te hebben met beide grootheden vroeg Ton me welke song ik had voorbereid. 
Nadat ik hem de song noemde pakte hij de cd waarop het nummer stond en zei doodleuk: “ Speel maar met de cd mee!” Ik was stomverbaasd, liet dat echter niet merken en begon met de cd mee te spelen, wat moest ik anders?
Beide heren zaten aandachtig naast me te luisteren, wat een situatie dacht ik! 
Ik werkte me redelijk goed door de song heen toen Ton zei: “ We nemen een nieuw album op, zou je iets willen inspelen?”
Ik dacht, is dit een test voor de auditie of zouden ze het echt menen?
Uiteraard wilde ik dat! 
Ze speelden me een redelijk makkelijk maar lang uitgesponnen thema voor, ik luisterde er geconcentreerd naar en stond in de startblokken!
Poging 1 werd al snel onderbroken omdat niet alle noten klopten, poging 2 werd onderbroken omdat ik een stukje uit het thema was vergeten, net als poging 3 t/m 10! Na poging 10 begon me langzaam de moed in de schoen zinken…
“Tjezus Joost, kom op man, zo lastig is het niet, je kunt het, focus godverdomme!” sprak ik mezelf toe!
Ik weet niet meer welke take uiteindelijk goed bevonden werd door de heren, maar ik zag het bordje “ Exit” al in mijn gedachten staan! 
Beleefd bedankten beide heren me voor mijn komst en zouden me zo snel mogelijk iets laten weten.
Toen ik terug naar Limburg reed dacht ik alleen maar aan dat klote thema dat mij naar alle waarschijnlijk de nek had omgedraaid, hoe had ik dat zo kunnen verkloten, wat een amateur ben ik toch! 
Ik ben erg goed in het mezelf neerhalen, zoals jullie lezen! Ook in tunnelvisie en niet in staat zijn om naar het grote geheel te kijken, hoe had ik dat thema toch zo kunnen verkloten! Dus ging ik er bijna automatisch vanuit dat Joost Vergoossen niet de nieuwe gitarist van Kayak zou worden, punt!
Toen ik thuiskwam was ik er van overtuigd dat ik het niet zou worden en vertelde dat ook aan mensen die er naar vroegen. Ik wachtte een aantal dagen op het “ verlossende “ woord, omdat me verteld werd dat ik zo snel mogelijk iets zou horen vanwege de deadline van het nieuwe album! 
Toen ik, na meer als een week nog niks gehoord had, begon het een beetje te kriebelen, ik speelde met de gedachte om zelf te bellen, maar dat vond ik stom, dat leek zo desperate…
Ik was in die periode jarig en vierde m’n verjaardag. Familie en vrienden waren er en vroegen allemaal of ik al iets had gehoord van Kayak. “ Nee nog niks, ik verwacht niet dat ik het wordt, ik heb de auditie verkloot!” zei ik steevast, ik had de hoop opgegeven!
In alle herrie hoorde ik laat op de avond opeens de telefoon rinkelen en liep met m’n half dronken kop naar de telefoon en pakte op.
“ Hallo Joost, met Ton Scherpenzeel” zei de stem aan de andere kant van de lijn. Oh nee hè, niet nu, niet uitgerekend op mijn verjaardag horen dat ik het niet ben geworden, dacht ik.
“ Wil je bij ons komen spelen?” vervolgde Ton.
Ik wist niet wat ik hoorde!
“ Echt, meen je dat nou?” vroeg ik. “ Ik dacht dat ik het verkloot had met dat thema en…en…blablablabla” ijlde ik. “ Wat bedoel je eigenlijk, wij vinden je een te gekke gitarist die perfect bij ons past?” antwoordde Ton verbaasd! Ik kon m’n geluk niet op! Mijn avond kon niet meer stuk! Het was nog lang onrustig in huis….
Toen ik een tijdje in Kayak speelde vertelde Pim me dat de beslissing om mij te nemen binnen een minuut was genomen?! 
Pim en Ton kenden elkaar al vanaf hun 14e en hebben niet aan één woord genoeg, maar aan één blik!
“ Toen je begon te spelen keken Ton en ik elkaar na een minuut aan en besloten stilzwijgend dat jij het werd, voor de vorm lieten we je maar uitspelen” vertelde Pim met een lachend gezicht!
Wtf! ( What the fuck )
En ik me maar druk maken, mezelf neerhalen, tunnelvisie etc.
De moraal van dit verhaal?
Niks is wat het lijkt! 
Wordt vervolgd…

En dan zit je weer thuis na 2 jaren bij Ilse de Lange gespeeld te hebben…
Ik kon het nog een aantal maanden rustig aan doen omdat ik geen excessieve uitgaven had gedaan, mijn eerste nieuwe auto gekocht, dat wel, maar verder ben ik niet zo van de spullen, tenzij het gitaar gerelateerd is! Ik deed al een tijdje clinics voor Yamaha Music.
Clinics zijn productpresentaties of productdemonstraties, bovendien is clinics een korter woord, dat tikt makkelijker op een Smartphone! Even tussendoor, dat touchscreen irriteert me nog elke dag! Door mijn ongeduld spel ik vaak fout of de spellingcontrole geeft steeds het verkeerde woord, bloednerveus wordt ik er soms van, kloteding!
Ik weet dat ik nu als een ouwe zeur klink, maar die kleine kutknopjes van een Nokia functioneerden destijds beter onder mijn vingers!
Clinics, dus…!
Ik dacht bij mezelf, laat ik eens gaan praten met de mensen van Yamaha, het zou zo maar kunnen dat ik nu iets interessanter ben dan 2 jaar geleden…
Ik maakte een plan van aanpak en belde om een afspraak te maken met Ruud Veenstra ( directeur van Yamaha Nederland )
Tot mijn grote schrik en verdriet hoorde ik dat Ruud vorig jaar ( 2019 ) is gestorven, veel te jong!
Ruud was vooral niet het prototype directeur zoals je misschien verwacht bij een multinational als Yamaha! Door mijn neef Koen ben ik destijds in contact gekomen bij Yamaha, hij werkte er al jaren en baalde als een stekker dat ik niet op Yamaha gitaren speelde! Koen heeft echt alles op alles gezet om me ervan te overtuigen dat ik Yamaha gitaren een kans moest geven, wat ik uiteindelijk ( volgens mij ) ruimschoots goed gemaakt heb. Koen vroeg me op een gegeven moment of ik bereid was om 4 dagen te spelen op de muziekbeurs in Utrecht, dat was de tijd dat er nog muziekbeurzen waren in Nederland.
Om eerlijk te zijn, ik scheet in m’n broek van angst! 
Ik was Rock ‘n Roll, gas erop met een Rockband!
En nu moest ik in een soort van cabine waar 50 man in passen een verhaal vertellen over Yamaha gitaren en een digitale gitaarversterker met, let op, bewegende knoppen ( wel gaaf trouwens ) en zorgen voor een backingtrack waar ik overheen speelde! 
En weer was het mijn vader die me een schop onder mijn reet gaf! 
Ik vergeet het nooit. 
We zaten op een goedkope camping in Brabant omdat we eigenlijk geen geld hadden, maar ondanks dat, vonden dat het fijn zou zijn om een weekje ertussen uit te gaan met Bram, onze zoon die volgens mij net anderhalf was. Mijn ouders kwamen op bezoek en ik vertelde dat ik door Koen was gevraagd om clinics voor Yamaha op de muziekbeurs in Utrecht te gaan doen, wat ik uiteraard weer eens niet aandurfde! Daar kwam nog bij dat we nog 3 dagen camping hadden en het geld op was, dat waren de tijden van cashgeld, pinpassen moesten nog uitgevonden worden!
“ Ga dat gewoon doen, verbreed je horizon man!” zei mijn vader. Maar dat ging niet zo makkelijk! Ik had namelijk al tig redenen bedacht om het vooral niet te doen! Helaas kwam ik daar niet mee weg bij mijn altijd doorvragende vader!
“ Hebben jullie nog geld?” vroeg ie tot overmaat van ramp. “ Eh, een beetje” zei ik. “ Wat is een beetje?” vroeg ie doortastend zoals hij is. “ Niks eigenlijk” zei ik met het schaamrood op mijn kaken. Hij pakte z’n beurs en trok een briefje van honderd gulden eruit.
“ Hier, zorg dat jullie het fijn hebben met die jongen, en jij gaat dat gewoon doen voor Yamaha, beloof me dat!” zei hij. Ik heb het beloofd en gedaan! Daarover later meer!
Ruud Veenstra was een mooi mens! We hebben een tijdje een demoband gehad waar muzikaal genie Glenn Corneille ook in speelde. Helaas is Glenn ook veel te vroeg gestorven, wat een type was dat, een muzikant pur sang die naar alle waarschijnlijkheid wereldberoemd was geworden!
Maar goed, we hadden ook “ vergaderingen” met de top van Yamaha, iets waar Ruud niet zo heel erg goed in was! 
Na een uur vond ie het genoeg geweest en begon onrustig te worden, dat merkte je omdat ie het tempo opvoerde waarmee we door de agendapunten gingen! “ Dat komt allemaal wel goed jongens, dat zien we dan wel, volgende punt!” zei hij dan!
Als Ruud er echt klaar mee was begon ie Dolf Brouwers ( Sjef van Oekel ) na te doen! Dat deed ie trouwens weergaloos! Emil Tamminga ( z’n rechterhand en een ouwe rot in het vak ) moest hem voortdurend bij de les houden, terwijl Ruud de directeur was! Wat een bijzonder mens, uiteindelijk heeft hij het ,ondanks dat, jaren volgehouden omdat het een mensenmens was en echt wel wist wat ie deed!
Nu kom ik weer terug op het pad, let op!
Na 2 jaar Ilse had ik een gesprek met Ruud om clinics voor Yamaha te gaan doen. 
Ruud gaf me carte blanche en een lijst met dealers die ik kon bellen om af te spreken wanneer ik een clinic kwam geven! 
Ik kreeg gitaren, versterkers etc. en kon het zelf plannen, dat was een eerste zegening voor me aangezien ik geen werk had!
Ik was zo dankbaar voor het vertrouwen dat ik een topclinic in elkaar wilde zetten, en bereidde me optimaal voor!
Dat jaar heb ik een stuk of 38 clinics gedaan. Ik had net mijn eerste soloalbum uit en verkocht tijdens clinics ook nog de nodige cd’s!
Helaas dekte dit avontuur niet de ( financiële) lading en besloot ik dit te delen onder een aantal bevriende muzikanten, met resultaat!
Binnen no time zat ik in een bij elkaar geraapte coverband.
In 2 jaar tijd was dit circuit veranderd, iets wat ik niet mee gekregen had.
Het was van grote zalen en feesttenten gedevalueerd tot kroegen, dus minder mogelijkheden tot een vette liveshow en minder gage…
Het was mijn keuze om te stoppen bij Ilse, dus moest ik alles aanpakken, punt!
3 maanden heb ik het vol gehouden, ik was niet meer gewend dat het publiek met de rug naar de band stond om hun saaie kutweek te bespreken bij dat storende achtergrond geluid dat coverband heet! Het lukte me niet om mezelf erover heen te zetten en positief te blijven en besloot, voordat het me echt zou opbreken, ermee te stoppen.
Vervolgens werd ik invaller, dat betekende in mijn geval een compleet repertoire instuderen voor één optreden waar ik maar liefs €200 voor kreeg, voorbereidingstijd en repetities niet meegeteld!
Karma is a bitch!
Of…toch niet…
“ Heey Joost, met Rob Winter, jij bent toch gestopt bij Ilse?” zei de stem aan de andere kant van de lijn.
Rob Winter is 25 jaar de vaste gitarist van Marco Borsato geweest. Ik heb Rob leren kennen omdat we samen iets met Yamaha gitaren zouden gaan doen, Rob als artiest en ik als demonstrateur van Yamaha.
In de tijd dat ik bij Ilse speelde kwam ik Rob regelmatig tegen bij festivals of tv dingen.
Rob vroeg me destijds om met een zanger uit het programma Starmaker waar later K-otic uit voortkwam, een Thin Lizzy set te doen in de Panamaclub in Amsterdam, wat we beide met veel plezier gedaan hebben! 
Daardoor ontstond er een connectie, Rob is een aimabel mens en ik kon het goed met hem vinden.
Ik wist dat Rob op dat moment ook bij Kayak speelde, in de heropgerichte nieuwe versie.
Rob vertelde dat Kayak een nieuw album ging opnemen gevolgd door een tour van 35 shows.
Hij kwam in de problemen omdat Borsato in deze periode ook ging touren, aangezien Rob vaste gitarist bij Borsato was, was het voor hem niet mogelijk om dit met Kayak te combineren.
Dus dacht ie aan mij als zijn opvolger! Ik wist niet wat ik hoorde, over timing gesproken! Een beter moment had ie niet kunnen kiezen!
“ Luister Joost, ik ga jou voorstellen dat is alles, je moet gewoon auditie doen, er zijn meer gegadigden, dan weet je dat!” zei hij. Het maakte me niks uit, ik vond het al een eer dat ie überhaupt aan mij dacht! Tel daarbij op dat Bert Heerink de zanger van Kayak was. 
Ik stond als 16 jarige vooraan de bühne naar Vandenberg te kijken vol bewondering, ik heb hun albums grijs gedraaid en Adje ( Vandenberg ) was een gitaargod voor mij, Bert Heerink was de zanger van Vandenberg!
Rob Vunderink, gitarist/zanger van Diesel, wat mij betreft één van de beste bands die er ooit heeft bestaan in Nederland! Met een notering in de Billboard 100 in Amerika, in Nederland nooit gewaardeerd om z’n klasse en eenzame hoogte! Ik was 13 toen ik “ What’s in a tank “ van Diesel kocht en in de veronderstelling was dat het om een Amerikaanse band ging, totdat ik de namen op de albumhoes zag staan! Huh, Marc Boon, Rob Vunderink, Frank Papendrecht en Pim Koopman? Ze komen uit Nederland! Rob speelde ook bij Kayak, het moet niet gekker worden! Dat werd het wel, last but not least, Pim Koopman!
Deze reus, letterlijk en figuurlijk was verantwoordelijk voor heel veel uit elkaar lopende producties in Nederland.
Robby Valentine, Maywood, Luv, Vitesse, Time Bandits etc. , kijk maar eens op Google en je ziet waar ik het over heb!
En dan de bands waar hij deel van uit maakte, Diesel, The President en uiteraard de drummer en componist van Kayak!
Het grote genie ( want dat is ie ) achter Kayak was Ton Scherpenzeel, wat een componist en muzikant, ook iemand die heel wat producties op z’n naam heeft staan! 
Hoe zenuwachtig ik ook was bij de audities van Ilse, dit was voor mij persoonlijk van een heel andere orde! Als dit zou lukken was al heel vroeg in mijn leven de cirkel rond! To be continued…..

“ Ilse zoekt een 2e gitarist voor de komende tour, is dat niks voor jou?” vroeg mijn vader me op een maandagmorgen. Bart ( mijn drummende broer ) speelde al een jaar met Ilse, letterlijk en figuurlijk zal ik maar zeggen.. 
Op een bepaald moment werd ik gebeld door een bassist van een countryband ( weet de naam niet meer ), of ik een drummer wist die een weekend mee kon naar Zwitserland. Zoals ik al eerder zei was Bart mijn “ first call “ en gaf hem gelijk Bart’s nummer. Daarmee bracht ik mezelf en de band in een moeilijke positie omdat we in dat zelfde weekend ook moesten spelen met de Band waar Bart de vaste drummer van was. Dus moest er een vervanger komen. Dat was geen eenvoudige opgave, de band was een geoliede machine met een gevarieerd repertoire inclusief overgangen, medleys, alternatieve uitvoeringen van nummers en de (on)nodige technische hoogstandjes! Een goeie vriend van Bart, Wim, durfde dit wel aan, chapeau Wim, ik weet dat je je te pleuris hebt geoefend! Dus dat weekend was getackeld!
Bart kwam terug van Zwitserland en was tot over z’n oren verliefd geworden op de zangeres, Ilse de Lange!
Ilse was net bij Paul de Leeuw op tv geweest. Toen keken er nog miljoenen mensen naar zijn programma en werd Ilse in één klap beroemd!
Uiteraard ging Bart als drummer mee op tour, en dat doet ie nog steeds!
Dat heb ik altijd geweldig voor Bart gevonden, hij heeft er hard voor gewerkt! De meeste mensen hebben geen idee hoe goed ie is omdat Bart altijd in dienst van speelt.
Geloof me, het is een beul van een drummer, het zou super zijn als ie eens een muzikaal uitstapje maakte waarin zijn andere kant naar boven komt!
Mijn hemel, wat ben ik weer aan het afdwalen! Dus….mijn vader, 2e gitarist bij Ilse, maandagmorgen…
“ Ik weet het niet pap, het is niet zo mijn muziek en weet niet of ik op dit moment de capaciteiten heb “ antwoordde ik. 
“ Hoe lang denk jij nog te overleven in het circuit waar je nu in zit? “ vervolgde mijn vader. “ Denk eens aan jouw toekomst, met deze ongezonde levensstijl ga je nog voor mij de pijp uit, zie het als een opstap voor jouw verdere carrière!” zei hij open en eerlijk zoals ie is!
Hij had gelijk, vaak dacht ik dat zelf ook.. Ik was bang dat ik de 40 niet of net zou halen, keek naar mijn kinderen, die toen nog klein waren en dacht: “ Ik hou zoveel van ze, stel dat ze me zo vroeg al moeten missen “ en mijn hart brak…Ik was 30 jaar en kon terug kijken op 10 wilde, hectische, leerzame en prachtige jaren! Maar de koek was op, alles wat ik deed om uit dit circuit te komen mislukte. Ik moest een andere manier vinden om verder te komen, dus ging ik, ondanks mijn twijfels, auditie doen bij Ilse!
De lijst met andere kandidaten was indrukwekkend, bijna allemaal gitaristen met een behoorlijke staat van dienst, wat een deceptie, dat red ik nooit! Ik gaf mezelf een schop onder m’n kont en begon de songs voor te bereiden tot in de puntjes, de juiste gitaren, geluiden en speel technieken. Ook zocht ik een aantal nummers extra uit, dat komt altijd goed over!
Tot aan de dag van de auditie was ik op van de zenuwen! Vanaf het moment dat ik binnen kwam in de repetitieruimte , tot en met het moment dat ik naar huis reed voelde ik een hele nare “ vibe “. Ik dacht dat het mijn zenuwen waren. Later hoorde ik dat er verschillende zaken speelden binnen de band, waar ik op dat moment geen weet van had, en ook niet relevant zijn voor deze blog! Uiteindelijk kwam er een compleet nieuwe bezetting, met uitzondering van Bart natuurlijk. En wat voor één! Peter Tiehuis, Theo de Jong, Martin Verdonk en Will Maas, zwaargewichten uit de eredivisie! En weer kreeg ik het Spaans benauwd, ik was maar een coverband gitaristje, die nog niet de skills had om in dit team te spelen! 
Ik kwam in een andere wereld terecht en moest nieuwe codes leren, dat ging uiteraard niet zonder slag of stoot! 
Vaak vertelde ik bij het eten sappige verhalen uit mijn Rock ‘n Roll verleden. Iedereen moest altijd wel lachen om die flauwekul die ik vertelde, totdat de tourmanager me apart nam en vroeg of ik op mijn woorden wilde letten omdat er dames bij waren.
“ Ik ken dat hele circuit van haver tot gort en lig ook in een deuk van jouw verhalen, maar in dit circuit gaat het er gewoon anders aan toe Joost “ vervolgde hij. Hij had gelijk! Dank je Ger, het was een wijze les!
Ik moest enorm wennen, het ging er idd anders aan toe! Ik had een gitaartech, zoals ze dat noemen en hoefde niks meer te doen dan spelen, de rest regelde hij! Er waren tv shows, festivals, theatertournees, fans, meet and greets etc.
Ik moest ook qua spelen voortdurend op de rem trappen! “ Hey Joost, het is geen Steve Vai muziek, wat speel je allemaal in die solo man!” zei de FOH tegen me, met een lachend gezicht! 
Om eerlijk te zijn, het was een gevecht! Ik liep tegen mijn eigen tekortkomingen aan, op elk gebied! Ik heb veel nieuwe mensen leren kennen, veel mogen meemaken en uiteraard veel geleerd! Doordat ik bij Ilse en met deze muzikanten speelde werd ik serieuzer genomen, zoiets van: “ Als ie daar mee speelt, zal hij toch wel iets kunnen, anders hadden ze hem er allang eruit geflikkerd”.
Op een gegeven moment voelde het als een jas die net te krap zit..Bevriende muzikanten die naar de concerten kwamen zeiden onafhankelijk van elkaar steevast hetzelfde: “ Jij staat je toch een potje in te houden, zo ken ik je niet!” Het voelde vaker alsof je aan het rijden was in een sportauto met de handrem er nog op!
Ik ken mezelf maar al te goed, mijn innerlijke onrust, impulsiviteit en emoties kan ik in muziek en gitaarspelen kwijt. Het is als een vulkaan die op uitbarsten staat! Om dat te onderdrukken heb je “mindcontrol” nodig, dat leer je door dit vaak te oefenen en ervaring op te doen, waardoor je het “uitbarsten” leert te kanaliseren en doceren.
Zover was ik op dat moment nog niet…
Na 2 jaar bij Ilse gespeeld te hebben, besloot ik een andere weg in te slaan, in goed overleg trouwens! Welke? Geen idee! Mijn toenmalige vrouw stelde me gerust door te zeggen dat zij genoeg inkomen had zodat ik een aantal maanden de tijd had om iets nieuws op te bouwen!
Iedereen verklaarde me voor gek! “ Joost, je bent waar je altijd al hebt willen zijn, je verdient veel geld, doet waar je goed in bent en leuk vindt, als je stopt dan heb je niks! Iedereen weet dat je exclusief voor Ilse speelt, dus niemand gaat jou bellen!” En toch heb ik de sprong in het diepe gewaagd! En nee, ik heb daarna nooit meer die luxe gekend, maar wat ben ik dankbaar voor alles wat daarna gebeurde!
Wordt vervolgd….

En toen was ik het hele Rock ‘n Roll circuit spuugzat! Altijd spelen wanneer andere ( gewone ) mensen vrij hebben, alle leuke feestjes missen ( gelukkig had ik altijd een excuus voor de minder leuke feestjes..) 
Op gezellige zomerse dagen niet drinken, bij mijn gezin weg, want gek genoeg werden mijn kinderen steeds leuker toen ze ouder werden…
Weer dat pokke eind rijden, gezeik van zaaleigenaren aanhoren omdat er te weinig “ feestmuziek “ gespeeld werd terwijl de tent afgeladen vol zat! “ Hoe kunnen de mensen in godsnaam bewegen als ze als haringen in een ton zitten?” was mijn antwoord op de opmerking van een zaaleigenaar die vond dat het publiek te weinig mee bewoog op de muziek!
Het laatste jaar kreeg ik het moeilijk. Het begon uitzichtloos te worden omdat ik in de gaten kreeg dat we best goed verdienden maar er geen toekomst meer in zat. Toen ik de eerste keer, terwijl ik met de rug naar het publiek stond, hoorde dat er iemand “ meneer “ riep en de drummer waar ik toevallig tegenover stond zei: “ ze hebben het tegen jou hoor!”, en toen dacht: “ Tjezus, ik wordt nu al “meneer” genoemd, doordat het publiek de helft jonger is dan jij, en je bent pas 28/29 jaar!” Ik kon er niet gewoonweg mee ophouden en een sabbatical nemen, om na te denken over m’n toekomst, want ik had een vrouw en 2 kinderen! Dus ik moest door blijven spelen en tegelijkertijd….eh…een wereldhit schrijven! Ja, dat was de oplossing!
Ik was al jaren bezig om voet aan de grond te krijgen in het “ Hilversumse “ Speelde voor “de eer” ( dus voor niks ) met artiesten die volgens de kenners op doorbreken stonden en waar ik tot op de dag van vandaag nog geen barstje heb gezien dat een eventuele doorbraak zou kunnen veroorzaken!
Ik schreef liedjes, produceerde, richtte bandjes op om de wereld te veroveren met mijn muziek, wow! Blijven geloven Joost, blijven bijschaven, ooit gaat het lukken! En dan al die uitnodigingen van platenmaatschappijen, voor de zoveelste keer naar dat klote Gooi om te horen hoe fantastisch en muzikaal het allemaal was! En niet te vergeten wat een ge-wel-di-ge muzikanten in de band zaten! “ Maar…we horen geen single… “ zei vervolgens een A&R manager ( Artist and Repertoire, de zelf gekroonde koning van de platenmaatschappijen ) “Hoe bedoel je, we horen geen single?” vroeg ik. “Eh..ja gewoon…geen single, snap je?”
“ Nee ik snap het niet! Leg me dan eens uit wat een single is!” vroeg ik licht geïrriteerd nadat ik de zoveelste afwijzing al voelde aankomen…
Let op z’n antwoord, dat ging als volgt: “ …….stilte…..gevolgd door…wederom een stilte…luister jonge, als ik dat zou weten dan zat ik hier niet, dan zat ik in mijn 2e huis op de Bahama’s!”
Wat een stompzinnig antwoord! Jij wordt juist betaalt om dat wel te weten, dat is namelijk het enige dat in jouw taakomschrijving staat lul de behanger! Wat er niet in staat is dat je tijdens de opnames van het nieuwe album van “ jouw “ ontdekking staat mee te blèren als er koortjes worden opgenomen, je denkt gevoel te hebben voor ritme als je probeert tamboerijn, koebel en triangel te spelen! En dit alleen maar doet om mee te profiteren van de opbrengsten van de Sena voor het geval er een hit op het album staat wat jij trouwens allang zou moeten weten, sukkel! Het is de bittere waarheid mensen…geen woord gelogen…
Zoals jullie kunnen lezen heb ik gelukkig geen enkele frustratie over gehouden aan die tijd waarin ik vaak maandenlang met hart en ziel aan mijn eigen liedjes werkte, dag en nacht om een zo goed mogelijk resultaat te krijgen, een productie waar we allemaal trots op waren om vervolgens in nog geen 2 minuten tijd afgeserveerd te worden door een A&R manager van een willekeurige platenmaatschappij! Deze kenners horen in 10 seconden of het een goed liedje is, knap hè? Deze exercitie heeft zich jarenlang in mijn leven herhaald! Achteraf kan ik er wel om lachen, het heeft me veel plezier gebracht, uiteraard wijze levenslessen ( zzzzzzz…gaap…) en op andere manieren verder gebracht dan ik dacht! Ik had het nooit willen missen, maar ondanks dat, toch liever een fucking wereldhit, godverdomme! 
Reminder, het laatste deel is de cirkel rond met deel 1 en de carnavalsperiode waar ik nu inzit qua optredens en de gelegenheden waar we spelen

Iedereen van mijn generatie herkent waarschijnlijk deze songtitel, het is een nummer van Bon Jovi, eind jaren tachtig, begin negentig. Het is een geromantiseerde ode aan de toerende muzikant, met bijbehorende videoclip waarin de tekst tot leven komt dmv beelden die tijdens een toer on stage en backstage zijn geschoten.
De muziek in combinatie met de beelden deed destijds toch iets met me, ondanks dat het erg overdreven romantisch in beeld werd gebracht. Je kunt zeggen wat je wilt, maar daar zijn Amerikanen absoluut nummer één in, het overbrengen van emoties dmv beelden! Niet voor niets is de filmindustrie nu al cultureel erfgoed.
Als ik in een vogelvlucht door mijn 25 jarige “ carrière “ als beroepsmuzikant vlieg, zijn er genoeg ervaringen die niet zouden misstaan in deze videoclip. Deze ervaringen wegen echter niet op tegen al de ervaringen die waarschijnlijk in beelden nooit deze videoclip hadden gehaald!
In dit Blog licht ik een tipje vd sluier op om er langzaam in te komen…
In het verleden en heden zijn er veel mensen geweest die vinden dat ik eens een boek over die 25 jaar moest schrijven! Als ik terug denk aan alle gebeurtenissen en ervaringen, denk ík inderdaad dat ik makkelijk een boek vol geschreven krijg! Ik merk dat ik de laatste jaren steeds meer op gevoel en intuïtie schakel, met als tegenhanger gezond boerenverstand en logisch denken. Dat is de voornaamste reden dat ik voelde ( en dacht ), laat ik eens beginnen met wekelijks een blog te schrijven, wie weet wat eruit voort vloeit! Ik moet toegeven, ik voel me daar nog onzeker bij omdat ik niet naïef ben en weet dat schrijven ook een vak is dat je kunt leren door ervaring en uiteraard vakmanschap!
Het blijft moeilijk voor me om bij de les te blijven…!Waar was ik gebleven? Oh ja, het leven als beroepsmuzikant!
In het begin moest ik heel vaak uitleggen dat muzikant zijn buiten een passie ook echt wel een beroep is! Mensen vroegen vaak waar ik mijn geld mee verdiende. Als ik vervolgens vertelde dat ik muzikant was, vroegen ze: “ Nee, ik bedoel, wat doe je door de week?”
Een overbuurman maakte het wel heel bont door te vragen: “ Hang jij nou de hele dag aan die snaren en verdien je daar je geld mee?” Toen ik bevestigend antwoordde zei hij met een verbaasde blik: “ Ongelooflijk!”
In deze periode was het hard werken, aan de naamsbekendheid, de show, het repertoire, continuïteit. Het waren lange werkdagen, we vertrokken tussen 4 en 5 ‘s middags en kwamen vaak tussen 5 en 7 ‘s morgens thuis. Vaker kon ik met mijn duffe kop gelijk mijn 2 kinderen naar school brengen, wat een cultuurschok! Van Rock’n Roll naar vader die in alle haast de staartjes van z’n dochter probeerde te stylen en vaak te laat met beide kinderen onder mijn armen over het ijzeren hekje sprong ( wat overigens niet mocht, dat hadden de onderwijzers al vaak tegen mijn kinderen gezegd ) want dan was ik sneller! Vervolgens zei de juf tegen mijn dochter: “ Heeft je vader weer je staartjes gemaakt? Want die zitten schots en scheef!” Waarna ze gelukkig mijn styling talenten perfectioneerde!
( Dank je, juffrouw Paula!)
Omdat ik zeker destijds snel dacht en vol met ideeën zat, werd ik automatisch als bandleider gebombardeerd. Dat had goeie kanten zoals het repertoire uitzoeken, showelementen toevoegen, de muzikale inhoud arrangeren en me bemoeien met het zaalgeluid. In deze tijd speelde ik met mijn drummende broer Bart. We hebben samen 10 jaar in verschillende bandjes gespeeld. Stopte er een drummer in een bandje, dan was Bart mijn “ first call! “ 
We waren allebei fanatiek in bijna alles wat met een opkomend bandje te maken had, soms tot irritatie van anderen…
Ik weet dat onze 3e geluidsman gek van me werd! Als de soundcheck begon liep ik de zaal in omdat Bart dat wilde, “ Jij weet precies hoe mijn drumkit moet klinken, dus ga in godsnaam bij die gast staan!” zei ie dan.
Een jaar lang (!) stond ik elke soundcheck trouw naast de FOH ( Front of house ) technicus! Ik weet dat ie horendol van mijn gezeur werd, sorry voor dat Twan… Het was een kwestie van visie en smaak, gelukkig waren we beide in staat om water bij de wijn te doen, wat resulteerde in een geluid waarvan de mensen in de zaal vaak schreeuwden dat we playbackte! Als ik dan stopte met gitaarspelen of de zanger met zingen, keken ze verbaasd! Dat mysterie was opgelost! 
Dat het zijn van “ bandlijder “ ( ik schrijf het nu inderdaad met een lange ij ) of aanspreekpunt van de band, ook een schaduwkant had, realiseerde ik me al heel snel! Bij de taakomschrijving hoorden o.a. de volgende verantwoordelijkheden: Alle partijen inclusief koortjes van een song uitgezocht hebben, de repetitie leiden, muzikanten bellen die te laat waren, audities voor nieuwe muzikanten regelen, contact houden met de geluids- en lichtfirma, zorgen voor eten na de show wat we vaak niet eens kregen, ruziënde muzikanten uit elkaar halen, zelf ruzie krijgen met muzikanten die last van egoproblemen kregen ( inclusief mezelf..), zaaleigenaren uitleggen dat onze crew weliswaar 2 uur te laat aanwezig was, maar dat we met ( wederom) onze hulp…om 19.00u speelklaar zouden zijn, het contact onderhouden met de boeker als er weer eens “ iets “ mis was gegaan bij een optreden, het publiek in toom houden als er situaties dreigden te escaleren, mensen uit het publiek soms letterlijk van de bühne afschoppen omdat ze dronken of vervelend waren, zakelijke gesprekken met ons boekingskantoor voeren ( lees: een hogere gage afdingen ), bijna naar alle optredens rijden met m’n Renault Espace ( ik heb er 5 gehad, maar nooit meer!Het blijven Franse auto’s..). Ik zal vast enkele zaken zijn vergeten, eigenlijk was er altijd wel wat! Gelukkig leerde ik delegeren waardoor de taakverdeling steeds duidelijker werd, thx Guy en Wim! En eerlijk is eerlijk, ik was een jonge hond, had een grote bek, was niet bang aangelegd en als niemand iets deed of zei, deed ik het wel! ADHD, zonder medicatie, want daar had nog niemand van gehoord destijds! Ik ging altijd voor het collectief, dat wel! Ooit heeft een zangeres me een dictator genoemd…Bij deze wil ik dan ook mijn verontschuldigingen aanbieden aan alle mensen die ik op enig moment tussen mijn 22e en 30e beledigd, geschoffeerd of pijn gedaan heb! Het was een proces, ik heb van jullie geleerd en vaak de deksel op mijn neus gekregen! Verdere details over deze krankzinnige periode volgen nog in toekomstige blogs…

Ik vraag me vaak af, waarom wilde je op een bühne staan? Waarom schrijf je blogs? Hoe kwam het dat je altijd eigen muziek wilde schrijven? Waarom heb ik me nooit op één ding kunnen concentreren?Waarom heb ik overal een mening over en moet ik die vooral ventileren? Waar kwam die enorme bewijsdrang vandaan?
Heb ik dan zoveel bevestiging nodig?
Het woord “ waarom “ had jarenlang een bittere nasmaak voor me…
Op de lagere school zat ik meer buiten de klas dan in de klas! 
Voor de zoveelste keer kon ik met tafeltje en stoel de gang op, strafwerk schrijven.
Soms kreeg ik een draai om m’n oren en wist niet eens waarom! 
Op een gegeven moment was ik het strafwerk schrijven zo zat dat ik zelf vroeg om me dan maar in godsnaam een pak slaag te geven, dan was ik er vanaf!
Dit verzoek werd ingewilligd, dus beet ik ff op m’n tanden en was er binnen een paar klappen vanaf! 
Voordat iedereen begint te piepen over “ lijfstraffen “ , ik heb er geen trauma aan over gehouden! Destijds gebeurde dat nou eenmaal, we praten over meer dan 40 jaren geleden, dat neemt niet weg dat het absoluut verwerpelijk is!
En altijd weer dezelfde vragen, waarom let je niet op, waarom praat je teveel, waarom kun je niet eens stil zitten, waarom wil je andere kinderen aan het lachen maken, kortom, waarom ben je wie je 
bent en doe je wat je doet?
Dat is helaas het lot van veel kinderen met ADHD. Ik weet dat er stemmen zijn die zeggen dat het niet bestaat, ik bestrijd dat! Ik ben me er 10 jaar geleden in gaan verdiepen omdat ik ééns in de zoveel tijd “ vast liep “ en daardoor mijn piekeren geen halt toe kon roepen.
Toen ik erover begon te lezen vielen voor mij alle puzzelstukjes op hun plek!
Ja, ik wijk af van “ de norm” en gedraag me anders, reageer anders, denk anders en voel anders! Ik hou niet van stigmatiseren, maar voor mij persoonlijk was dit stigma een bevrijding!Eindelijk hoefde ik mezelf niet meer de schuld van alles te geven, het lag aan mijn ADHD…..
Dat is natuurlijk gelul, dat interesseert niemand iets, alsof je het als een excuus gebruikt voor je disfunctioneren!
Het boek “ Hulpgids ADHD “, geschreven door Edward Hallowell en John Ratey, twee psychologen die beide ADHD hebben, was een openbaring voor me! Alles wat ik in dat boek las ging over mij! Ik stond perplex, hoe konden ze mijn karakter zo nauwkeurig omschrijven, terwijl ze me niet eens kenden? 
Toen begreep ik dat ADHD daadwerkelijk een aandoening is.
Vanaf mijn 25e voelde ik dat ik “iets” moest doen om me beter te voelen. 
Op het eerste gezicht was er geen vuiltje aan de lucht, ik zou afstuderen aan het conservatorium, trad veel op en woonde samen met m’n vriendin in een leuk huis. 
Toch zat er iets diep in me dat me een onrustig gevoel gaf, constant, alsof je dag en nacht zenuwachtig voor iets bent, alleen wist ik niet waarvoor… De hele dag had ik het gevoel dat ik m’n kop erbij moest houden omdat ik dacht dat ik anders fouten zou maken, dat was soms zo vermoeiend dat ik om de zoveel tijd stoom moest afblazen! 
Dat leidde vaker tot excessen omdat ik m’n kop er helemaal niet meer bij had, die had ik voor deze gelegenheden op non-actief gezet….
Dat leidde uiteindelijk tot situaties die ik niet wilde, waardoor ik wederom in een vicieuze cirkel terecht kwam. 
Dat moest ik doorbreken! Het antwoord kwam in de vorm van NLP ( Neuro Linguïstisch Programmeren ) 
Door puur toeval zag ik op tv een gesprek tussen Theo van Gogh en Emile Ratelband, fascinerend, vooral omdat van Gogh de hele filosofie van Ratelband onderuit wilde halen! 
Ratelband reageerde er krachtig en begripvol op, stelde zich totaal kwetsbaar op en drong in geen enkel geval z’n mening op aan van Gogh. Op het einde van het programma stond Theo van Gogh samen met Emile Ratelband “ Tjakka “ te schreeuwen! 
Zonder veel moeite van Emile, was van Gogh overtuigd geraakt van Ratelband’s filosofie!
Ik kocht gelijk het boek “ Tjakka “ en ging ermee aan de slag! 
Steeds meer ging ik me verdiepen en deed mee aan een traject waar ik genadeloos werd afgeslacht om vervolgens opnieuw opgebouwd ( lees geconditioneerd) te worden! 
Het kost jaren om stukje bij beetje te kalibreren, vallen en opstaan, that’s it! 
Juist omdat wij 10 keer zoveel ons best moeten doen om bij de les te blijven maakt het dat wij ook 10 keer zo hard gaan voor iets waar we in geloven en waar onze passie ligt, hoe maf die passies misschien ook zijn! 
We zijn negatief geconditioneerd, we waren ons van geen kwaad bewust toen we al die impulsieve dingen of uitspraken deden in onze kinderjaren, het waren de onvolwassen volwassenen die ons daarop afrekenden, omdat ze zelf issues hadden en onzeker werden van onze oprechtheid en eerlijkheid! 
Het is te triest voor woorden om mensen met ADHD te zien afglijden in criminaliteit, verslaving en roekeloos gedrag, puur en alleen omdat ze in hun belangrijkste jaren ( 0 t/m 12 ) afgekeurd werden omdat ze puur waren!
Dit komt terecht in je onderbewuste, als de boodschap maar vaak genoeg herhaalt wordt, ga je het vanzelf geloven!
Een specialist in autisme en ADHD vertelde me dat kinderen met ADHD op weg naar volwassenheid dagelijks 80 (!) keer een afkeurend signaal krijgen in de vorm van correcties, minuscuul tot grote ingrepen of afkeuring! 
Ik kon het niet geloven, maar het was schijnbaar wetenschappelijk aangetoond!
Het resultaat is dan, dat je in je pubertijd, naast je gezonde dosis onzekerheid als gevolg van hormonen, ook nog eens een keer een minderwaardigheidscomplex kunt krijgen met een eventuele depressie als gevolg! 
Of je krijgt het tegenovergestelde, het interesseert je allemaal geen zak meer, wat je ook doet, het is nooit goed, dus dan geef je er maar aan toe en gaat de meest bezopen dingen doen die vooral niet goed voor je zijn, met als grote risico dat je ten onder gaat aan drank, drugs en de rest, onder het motto “ als ik toch constant wordt afgekeurd terwijl ik me van geen kwaad bewust ben, geef ik jullie nu wel een reden die legitiem is!
Dat laatste gebeurde in mijn geval…bijna! 
Op de één of andere manier hield ik op “ moment suprème “ altijd mijn kop erbij en floot mezelf terug, dat komt door mijn opvoeding!
Mijn ouders waren ruimdenkend, consequent, creatief, eerlijk, flexibel, liefdevol, begripvol, open en in staat om ons zuivere normen en waarden te leren. 
Als je dat maar vaak genoeg herhaalt, komt het automatisch in jouw systeem terecht, ik ben mijn ouders daar ook eeuwig dankbaar voor!
Een revelatie was het dan ook voor mij toen ik 5 jaar geleden na het lezen van een boek van de Dalai Lama dmv meditatie ontdekte dat de demonen uit mijn verleden “ pussy’s “ waren die hun eigen onopgeloste issues botvierden over de rug van een kind!
Als je zelf ADHD hebt of mensen in jouw omgeving ( kinderen, vrienden en kennissen ) is het allerbelangrijkste, dat je op de hoogte bent van wat het is, dat is overal op internet te vinden!
Wat ik vooral in deze blog wil benadrukken zijn de positieve kanten van ADHD en ADD ( is hetzelfde als ADHD, zonder de H van hyper ) omdat iedereen helaas meer bekend is met de negatieve kanten…
De positieve kanten zijn onder meer dat we een hyperfocus hebben. 
Als we iets doen wat we leuk vinden, geïnteresseerd in zijn, goed kunnen en passie voor hebben, zijn we in staat om hier compleet in op te gaan, urenlang! 
Hoe verklaar je het anders dat ik als ongeleid projectiel urenlang toonladder oefeningen kon repeteren met metronoom, steeds hetzelfde, herhalen, vertragen, versnellen, strevende naar perfectie!
Dat is fucking saai, dat zou ik nog geen 3 seconden volhouden, dat is hyperfocus!
En ander voordeel is dat we in een oogopslag de ruimte, de mensen in de ruimte en wat er gebeurt scannen, razendsnel. 
Dat heeft te maken met totaal geen focus hebben en 10 dingen tegelijkertijd zien, waardoor we snel schakelen op mensen en situaties!
Heb je een probleem dat om een creatieve oplossing vraagt, vraag het een ADHD’er en binnen no time krijg je tien oplossingen! Er zit er altijd wel één bij waar je iets mee kunt. 
Wat je vervolgens niet moet doen is de ADHD’er vragen om dit uit te werken en te plannen, dat vinden we nogal lastig, we zijn al lichtjaren verder om andere problemen op te lossen met ons creatieve brein!
Ontstaat er ad hoc een situatie waar slagvaardigheid vereist is, dan laat een ADHD’er zich van z’n beste kant zien, tenminste als je hem de kans geeft.
Je hebt nauwelijks een saai leven, ADHD’ers zijn altijd op zoek ( bewust of onbewust) naar nieuwe prikkels, er valt dus altijd iets te beleven!
Omdat we impuls gestuurd zijn, kom je op plekken waar je normaal gesproken nooit zou zijn geweest.
Er schijnt een verband te zijn tussen HSP ( hoog sensitief persoon ) en ADHD, beide zijn gevoelig voor prikkels en voelen op een dieper level, wat niet altijd even fijn is. 
Hierdoor is een ADHD’er wel in staat om stemmingen bij anderen te voelen en daar op te anticiperen, of..we zijn zo afgeleid dat we totaal niks mee krijgen! In sommige situaties kan dat weleens handig zijn…
ADHD’ers zijn eerlijk en betrouwbaar, ze hebben een sterk rechtvaardigheidsgevoel.Door onze impulsiviteit is liegen bijna niet te doen, voordat je het weet flap je de waarheid eruit! 
Tijdens mijn eerste therapie kreeg ik bij de uitslag van een uitgebreide test te horen dat ik de ergste vorm van ADHD had! 
Mensen die hetzelfde hadden waren verslaafd, leefden op straat of leefden überhaupt niet meer…
“ Dus dan valt het bij jou eigenlijk allemaal wel mee!” zei de therapeute destijds. Volgens haar kwam dit door mijn opvoeding en vanwege het feit dat ik van mijn passie m’n beroep had gemaakt! 
In de muziekwereld valt jouw ADHD niet eens op, dat zou weleens in je voordeel kunnen werken! 
Ik denkt dat het klopt, in de creatieve sector zie ik veel mensen waar ik van denk of weet dat ze ADHD/ADD hebben, it takes one to know one!
De laatste tijd lees je steeds meer over de invloed van eten op je fysieke en geestelijke gesteldheid. 
Ik denk dat er inderdaad verbanden zijn!
Zelf slik ik dagelijks medicatie omdat ik voel dat het werkt, maar het zou me niet verbazen als er in de toekomst in de vorm van een ander eetpatroon, een natuurlijke remedie tegen heel wat aandoeningen wordt gevonden!
Om eerlijk te zijn maakt het niet zoveel uit voor je verdere leven welke “ aandoening “ je ook hebt!
Voor mij persoonlijk was het een verlossend antwoord op een vraag die ik al heel mijn leven had en denk ik dat ieder mens uniek is en z’n eigen weg moet bewandelen, met of zonder een eventuele “aandoening!”.
We mogen dankbaar zijn voor alle onderzoeken naar de menselijke psyche en het menselijk gedrag waardoor velen van ons een hoop ellende wordt bespaard!
Wat ik in al die jaren heb geleerd is te vertrouwen op je instinct, fouten maken is goed, beter dan niks doen, vergeet het verleden maar onthou de lessen, blijf aanwezig, ben bewust van het onbewuste, leer dagelijks, in iedere tegenslag zit iets positiefs, train jezelf om dat te zien, blijf authentiek ook al wordt je heen en weer geslingerd, trek je niks van meningen van anderen aan, zij hebben hun eigen pad te bewandelen, geef je mening of advies en laat het daarbij, het is aan de ander of ie er iets mee doet, forceer niet, zorg voor jezelf en geef je grenzen respectvol aan, heb in godsnaam een passie, als je iets doet waar je de tijd uit het oog verliest, realiseer je dan dat dit passie is, gun jezelf ook je donkere kant en accepteer dat, zonder donker is er geen licht, sta elke morgen op en realiseer je dat elke dag nieuwe kansen ontstaan, doe eens iets wat niemand verwacht, laat los, verander je mindset, heb geduld, geduld is echt een schone zaak, reageer eens niet, observeer, dan zie je meer, neem iedereen zoals ie is, omring jezelf met prettige mensen en dump alle zuigers, ben eerlijk naar jezelf en durf je fouten toe te geven, bied je excuses aan en zeg sorry, heb principes, daar is niks mis mee, geef eens oprecht een compliment als je dat voelt ook al denkt de ander dat je iets van hem moet, hoe oprechter je bent hoe minder de ander dat dan voelt, laat mensen in hun waarde, ook al is dat soms heel erg lastig, kom voor jezelf op, als je heldere normen en waarden hebt is dat oké, wanneer het gebaseerd is op je eigen frustraties is het niet zuiver!
En last but not least, kom je er zelf niet uit, zoek hulp of zorg voor medicatie, want die werkt echt wel, geloof me! 
Maak het jezelf makkelijker en ben mild voor jezelf, hou van jezelf, onvoorwaardelijk, vergeef jezelf en anderen, liefde overwint alles! 
Zorg voor een balans tussen emotie en ratio! Realiseer je dat alles focus is en dat je daar een keuze in hebt! Hoe moeilijk een situatie ook is, je kunt jezelf leren ( dat vergt oefening en kost tijd ) om je te focussen op het positieve, dat is er namelijk altijd, je kunt jezelf trainen om dat te zien, dan ontstaan er nieuwe kansen en mogelijkheden! 
Dit moest ik even kwijt!

Toen ik in m’n pubertijd was absorbeerde ik alle nieuwe muziek als een spons wanneer het enigszins gitaar georiënteerd was.
In no time ging het van Blues, Rock, Hard Rock, Heavy Metal naar uiteindelijk Jazzrock en zelfs Jazz…
Dat proces speelde zich af in 3 jaar tijd! Ik weet nog goed dat oom Harry, zelf ook muzikant, filosoof en maatschappelijk werker, me veel voor mij nieuwe muziek liet horen. In de eerste instantie moest ik er aan wennen en nam beleefd de cassettebandjes aan waarop muziek stond waarvan hij vond dat ik er eens naar moest luisteren.
Mijn beleefdheid had te maken met het feit dat Harry ( maatschappelijk werker ) de enige was die in deze periode tot me doordrong, ik stond op z’n zachts gezegd aan de rand van mijn zelfgecreëerde afgrond..
In die tijd waren er momenten waarop ik op zoek was, vooral naar mezelf en, nieuwe muziek!
Dat waren de momenten dat ik de tapes van Harry beluisterde.
Door de jaren heen ontdekte ik gelukkig dat sommige muziek meer tijd nodig had om in te dalen en te horen wat er zo goed aan was. Een goed voorbeeld is Frank Zappa.
Toen Harry me Zappa liet horen vond ik het helemaal niks, fragmentarisch en onbegrijpelijk! 10 jaar later, vraag me niet waarom, ging ik de uitdaging ( want dat is het ) aan om me te verdiepen in Frank Zappa!
En met verdiepen bedoel ik de diepte in gaan, alles beluisteren en biografieën over hem lezen. Als ik geraakt wordt dan ontstaat de bij ADHD’ers bekende “ hyperfocus “ , één van de voordelen van het hebben van ADHD!
Mijn volgende stap was het analyseren en uitzoeken van enkele van zijn composities met als doel dit op gitaar te kunnen spelen.
Mijn God, ik weet niet hoeveel uren ik hier in gestoken heb, ritmisch, melodisch en technisch was dit het moeilijkste dat ik ooit heb proberen te spelen!
Mijn waardering steeg uiteraard toen ik mezelf tegen kwam tijdens dit proces!
Zoals je kunt lezen sla ik graag een zijspoor in! Dus even terug naar het begin, nieuwe muziek…dus.
Het nadeel van muzikant zijn en je doorontwikkelen is dat je zo ontzettend veel muziek hebt gehoord, gespeeld en actief beluisterd dat er tegenwoordig nog maar weinig muziek uitgebracht wordt die echt nieuw is. Je hoort, uiteraard, altijd invloeden uit het verleden.
Daardoor verschuift mijn focus naar andere elementen zoals: de song, de productie, samenspel, invloeden, het individuele spel en de authenticiteit.
Ik ben blij met mijn kinderen omdat ze me van tijd tot tijd “ nieuwe muziek “ lieten horen waarvan ze dachten dat ik deze wel mooi zou vinden.
In de meeste gevallen bleek dat ook nog te kloppen, knap van ze!
Ook de leerlingen op school waar ik 9 jaar met plezier heb gewerkt lieten me “ nieuwe muziek “ horen. Omdat het een muziekopleiding was waren dit andere voorbeelden, meer muziek technisch zoals bv “ Snarky Puppy “.
Al met al probeer ik altijd bij te blijven, helaas ontbreekt me vaak de tijd en begint mijn leeftijd me parten te spelen! Je kent het wel, iemand laat je iets nieuws horen waar de persoon in kwestie helemaal weg van is.
Vervolgens ga je dan met zo’n quasi geïnteresseerde interessante ervaringsdeskundige blik luisteren naar de muziek.
In je hoofd heb je je oordeel al klaar, iets van: “ Och ja, beetje Zeppelin, alleen minder of, zo zo 4 akkoorden, wanneer komt het vijfde akkoord…oh…niet dus!
Ik kan makkelijk nog 10 gedachten opsommen, ik denk dat de strekking duidelijk is!
Zeg Vergoossen, waar gaat deze discussie naartoe?
Post Malone, dat is waar ik naartoe wil!
Getipt door in dit geval mijn dochter!
“ Luister eens naar het nummer “ Stay “ van Post Malone “! Wie? Vervolgens zette mijn dochter het liedje op. Voordat ik ,uiteraard, mijn oordeel klaar had was Post me te snel af! Godverdomme zeg! Ik werd gelijk gepakt door zijn ( geautotunede ) stem en de song! Dit was echt goed gedaan!
Het logische gevolg is dat je dan de rest ook wilt horen.
Dus ik begon te luisteren naar het album “ Beerbongs and Bentleys “
In het begin moest ik even slikken, het was Hiphop en toch net iets anders. Er werd regelmatig gerapt over monotone maar toch hypnotiserende beats!
Z’n gevoel voor melodie fascineerde me, er zaten vaak erg mooie zanglijnen bij die soms melancholisch waren.
Ik wilde het een kans geven en ontdekte meer songs die ik sterk vond.
De effecten op de zang, die overigens heftig door de autotuner was gehaald, vond ik inventief en creatief gemaakt!
De productie was gewoon Hiphop, drum samples wel of niet door filters, extra laag voor in clubs, sprankelend hoog waardoor minuscule details ook goed hoorbaar zijn, etc.
Toen ik ‘s nachts van optreden terug kwam en een afzakkertje nam ging ik op YouTube eens kijken hoe Post Malone live klonk.
Ik kwam van een koude kermis terug, wat live?
Hij stond moederziel alleen op een mega bühne met mega decors en lichtshow! Tot overmaat van ramp hoorde ik dat ie doodleuk over zijn eigen album heen zong! Wtf ( dat betekent What the fuck, dat zeg je als je verbaasd bent )!
Ik wist echt niet wat ik zag! Wat heb ik gemist de afgelopen jaren? Ik baalde er van omdat ik onder de indruk was van de nu 24 jarige zanger/gitarist/componist, en nu kreeg ik een halve playback act te zien waar de persoon in kwestie over heen zingt ( inclusief autotuner ) en het publiek toe schreeuwt!
Wat een deceptie!
Wederom door mijn dochter wordt ik op een andere manier met Post Malone geconfronteerd.
“ Ga je mee naar Pinkpop pap, Post Malone speelt er “.
Dit was mijn kans! Eindelijk kon ik haar eens zeggen dat er niks live aan Post Malone is, wat een nepfiguur! Ze reageerde enigszins verbaasd en besloot te zwijgen ( zo moet dat, als grote mensen spreken moeten kinderen zwijgen, dat heb ik er als vader goed ingepeperd ) Althans, dat dacht ik…
“ Heb je zijn nieuwe single al gehoord pap? “ zei ze binnen 3 seconden!
Die had ik niet gehoord, dus besloot ze me te overrulen en speelde z’n nieuwe single af!
En het gebeurde weer, ik werd meteen bij mijn strot gegrepen! Wat een song en productie! Prachtig! Het was het nummer “ Goodbye’s.
Uiteraard dacht ik dat de rest van z’n album, dat nog uit moest komen, hetzelfde zou zijn als het vorige! Tuurlijk, ik had mijn oordeel al klaar!
How wrong could I be!!! ( sorry voor deze Engelse zin, ik vond het expressiever klinken in deze context)
Toen het derde album van Post Malone uitkwam ben ik er naar gaan luisteren, voornamelijk in de auto waar ik de helft van mijn tijd in doorbreng!
Ik draaide het om de zoveel tijd en begon er aan te “ wennen “ stukje bij beetje. Sommige songs begonnen te groeien en er kwamen steeds meer songs bij die ik goed vond!
Totdat er een moment kwam dat ik in de juiste “ vibe “ zat en besloot om eens goed te luisteren over mijn Yamaha NS 10 nearfield monitors.
De insiders weten waar ik het over heb, voor alle anderen leg ik het even uit!
Dit zijn speakers die in bijna iedere studio staan om een eindmix te maken.
Nearfield wil zeggen dat deze speakers ( monitors ) een beperkte reikwijdte hebben, ze zijn dan ook niet bedoeld om een kamerbreed geluid te creëren, daar gebruiken ze in de studio een ander systeem voor dat vele malen groter is en een veel grotere frequentie range heeft. De NS 10 geeft bijna geen kleuring aan het geluid en klinken flat ( recht, dus niet getuned om bepaalde frequenties te boosten waardoor je een vertekend beeld krijgt van het geluid ) Alle hifi speakers zijn getuned ( in de fabriek afgesteld volgens de normen waarvan “ men “ denkt dat de consument dit wil horen )
Zijn jullie er nog???
Ik luisterde naar “ Hollywood’s Bleeding “, het laatste album van Post Malone, over de NS 10 speakers, en eindelijk ga ik nu mijn punt maken….komt ie!
Wat een goeie songs, invloeden uit verschillende stijlen en manieren van liedjes schrijven, en dat vaak ook nog in één song, check “ Allergic “!
Ik ben altijd een enorme fan geweest van grote producties, Trevor Horn, Mutt Lange, Quincy Jones etc. Naar mijn mening kan deze productie onder één noemer geschaard worden met deze grootheden! De totale sound is transparant, breed, contrasteren en vet, zonder een overkill aan laag! De effecten en productie trucs die zijn toegepast zijn een monnikenwerk geweest, heel knap en origineel!
De autotuner wordt als instrument ingezet waardoor ik in dit geval alle vooroordelen heb laten varen, er staan echt weergaloze voorbeelden op het album van het creatieve gebruik van dit onder muzikanten gehate effect, zoals op “ On the Road “.
Hij maakt een cross-over dat men onder de noemer Hiphop schaart, dat is wat mij betreft een rode lijn door het album, wat hem door de Hiphop liefhebbers niet in dank wordt afgenomen!
De teksten zijn erg persoonlijk en gaan in de meeste gevallen niet over “ Bitches and Whores “
In bijna alle songs klinkt zijn emotie door, die emotie is ook nog eens op een fantastische manier omgezet in de arrangementen en productie, fantastisch! Check het nummer “ Internet “! Al met al is dit voor mij de verrassing van 2019! Als je dit album als muzikant en niet muzikant een kans geeft hoop ik dat je hetzelfde hoort als ik!
Post Malone zal er niet wakker van liggen, hij is momenteel één van de grootste artiesten die er zijn! Mijn les? Vooroordelen evalueren in oordelen, oordelen veranderen in respect en verwondering, en dan blijft pure liefde ( voor muziek ) over!
Voor iedereen een gelukkig en fantastisch Nieuwjaar!